انگار نه انگار

کاهش ارزش من پیش تو

2012-01-22T16:49:00.001+03:30

کاهش ارزش من پیش تو
کاهش ارزش ما پیش همه
کاهش ارزش ریال پیش دلار
کاهش ارزش زن پیش سکه
کاهش ارزش مرد پیش زن
کاهش ارزش من پیش تو
کاهش ارزش تو پیش شعر
افزایش ارزش غم پیش شادی

اسکن آقای [...] به سعی خواجه حافظ شیرازی

2012-01-21T02:05:00.003+03:30

آقای [...] بسیار بانزاکت، آداب‌دان، باادب، زیبا، مرتب، لبخندی چون انار خندان بر لب، موها به کناری آب و شانه شده و با آرامشی عمیق و از درون مایه‌گرفته روی کاناپه نشست کرد. پاهای مبارک روی پای مبارک‌تر انداخت. صاف صاف توی دوربین و چشم‌های من زل زد و گفت: «آخیش. بی‌زحمت من را اسکن کنید بروم.»

گفتم: «ببخشید شما را اسکن آ4 کنیم یا آ3؟ رنگی اسکن کنیم یا سیاه و سفید؟ چند دی‌پی‌آی باشد؟ با چه کیفیتی؟»

گفت: «از آن اسکن‌ها بیرونی که نه. از این اسکن‌های درونی.»

گفتم: «خب آدم یکی را اسکن کند ته و توی قضیه را می‌فهمد. مثل برادران اطلاعات. منتها چون ما نه اطلاعاتی هستیم نه کیهانی نیازی به این اسکن نداریم. چون ما اعتمادی هستیم.»

آقای [...] گفت: «همین الان افرادی را در ایران داریم که نبض رو می‌گیرند از موی سر تا نوک پا رو براتون اسکن می‌کنند. من خودم برای اینکه آزمایش کنم، خودم رو در اختیار دو نفر از این‌ها قرار دادم. خُب خودم که اشکالات خودم رو می‌دونم چه خبره. دیدم قشنگ شروع کرد از بالا همین‌طوری لایه لایه اسکن کرد تا پایین. علتش رو هم گفت و درست هم گفت.»

گفتم: «با توجه به این‌که قبلا شما اسکن شدید از بالا همین‌طوری لایه لایه تا پایین و علتش هم گفته شده و درست هم گفته شده ما امروز نتیجه‌ی این اسکن را البته به سعی آقای حافظ شیرازی رسما منتشر می‌کنیم.»

اسکن از بالا لایه لایه تا پایین

مو: بعد از اسکن موهای آقای [...] مشخص شد در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا / سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت. (که البته اینجا شاعر قصد سیاه‌نمایی یا تشویش اذهان عمومی یا زیر سوال بردن حفظ حقوق بشر را نداشته است و بنده خدا آرایه ادبی به کار برده. الان که این خط را نوشتم استرس پیدا کردم نکند حافظ را هم برای ادای پاره‌ای توضیحات بخواهند.)

سر: بعد از اسکن سر وی مشخص شد آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت / که اگر سر برود از دل و از جان نرود. (که این قضیه ثابت می‌کند اگر سر هم برود و سر هم نباشد می‌توان به مهرورزی ادامه داد.)

گردن: بعد از اسکن لایه لایه مشخص شد گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه / که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم. (که دلیل بریدن از آدمی ثابت شد.)

سینه: بعد از اسکن از بالا تا پایین مشخص شد که مدعی خواست که آید به تماشاگه راز / دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد. (که ثابت می‌شود مشکل جوانان ما گشت ارشاد و دست غیب آمدن و بر سینه‌ی نامحرم زدن نیست. من و تو باید برویم به مشکلات اصلی جامعه برسیم. با تشکر.)

کمر: بعد از اسکن از بالا تا پایین به کمر نرسیده مشخص شد من گدا هوس سروقامتی دارم / که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود. (که این اسکن شعری در تایید سیاست پولی دولت و پرداخت نقدی یارانه‌ها است. در اسکن مشخص شده که من گدا هوس سروقامتی دارم که دست نبره اما وقتی می‌بره در کمرش جز به سیم و زر و وام برای ازدواج و پنجاه هزارتومان یارانه بیرون نیاید.)

باقی اعضا: بعد از اسکن مشخص شد اسکنر ما خراب است و بعضی وقت‌ها کار نمی‌کند.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، اول دی 90، شماره‌ی 2319
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

مانیفست کاناپه یا سه وضعیت دراز شدنش

2012-01-21T01:57:00.001+03:30

این مدتی که روزنامه‌ی اعتماد بسته بود سوال می‌شد حالا که در جامعه اعتماد نیست و از آن بدتر کاناپه نیست مسوولان و غیرمسوولان کجا دراز می‌شوند و حرف دل‌شان را می‌زنند؟ ما که مسوول شرکت سهامی عام کاناپه (با مسوولیت محدودیت) هستیم به صورت رسمی باید اعلام کنیم که نگران نباشید. همه چیز تحت کنترل است و در مملکت سه وضعیت وجود دارد:

وضعیت اول- یک سری را باید دراز کرد روی کاناپه. که تا الان قسر در رفته‌‍‌اند و نیامده‌اند روی کاناپه، که منتها خوشحال نباشند، چون نوبت آن‌ها هم می‌شود. عجله نکنند. گاماس گاماس. آسیاب به نوبت.

وضعیت دوم- یک سری اساسا دراز شده‌اند روی کاناپه و دارند چرت می‌زنند. و در چرت قیلوله‌شان خواب می‌بینند که روی پای خودشان ایستاده‌اند و دارند کار می‌کنند و بر اساس خوابی که می‌بینند سخنرانی می‌کنند. که امیدواریم یا بیدار شوند یا شفا پیدا کنند.

مثال: چیزی که خواب است را نمی‌توان دوباره خواباند. آدمیزاد را عرض می‌کنیم. ما با این مثال ثابت کردیم که دراز بودن آدمیزاد با خوابیدن آن رابطه‌ی این‌همانی دارد. یعنی اگر کسی روی کاناپه دراز بکشد می‌تواند بخوابد. یعنی کسی که دراز شده می‌تواند بخوابد یا وقتی خوابید بیدار شود. اما کسی که خوابیده است نمی‌تواند دوباره بخوابد. آدمی که خوابیده نهایتا بتواند بلند شود و برود سر کارش. ولی آدم خوابیده دوباره نمی‌خوابد مگر این‌که خواب به خواب برود. حالا که کار به جاهای باریک کشید و یک نفر هم خواب به خواب رفت بهتر است برویم پاراگراف بعدی. بفرمایید بعدی.

وضعیت سوم- یک سری از لحاظ ماهوی مثال نقض قوانین فیزیک هستند و نمی‌شود درازشان کرد. چون مثل هوا منتشر هستند و انبساط شان منجر به دراز شدن‌شان نمی‌شود، هر چند منجر به انبساط خاطر می‌شود. در وضعیت سوم اصولا وقتی آدم هوا را سوژه کند هوا جای دراز شدن تبدیل به باد می‌شود و باد وقتی دراز شود تبدیل به طوفان می‌شود و طوفان اگر دراز شود تبدیل به گردباد می‌شود. پس نتیجه گرفتیم در وضعیت سوم هوا پس است و آدم اگر کلاهش را سفت نچسبد باد می‌بردش، هم کلاهش را، هم خودش را، هم کاناپه‌اش را و در آخر قصه راوی دراز به دراز می‌افتد. در نتیجه بی‌خیال می‌شویم. بیایید تا باد نکاشتیم و طوفان درو نکردیم باز هم برویم پاراگراف بعدی و یک چیزی برای‌تان تعریف کنم.

جلب اعتماد

اعتماد تا حالا چندبار باز و بسته شده. به قول حبیب رضایی برای این‌که اعتمادمان را جلب کنند روزنامه‌ی اعتماد را جلب می‌کنند.

خاطره سوزنی

اما چیزی که می‌خواستم تعریف کنم را تعریف کنم؛ آمدم تحریریه‌ی روزنامه و دیدم مدیرمسوول روی کاناپه ولو شده. گفتم شما چرا با این حال‌تان؟ گفت ما معتقدیم باید یک سوزن به خود زد یک جوال‌دوز به مسوولان. سوزن را زدیم. بعد پرسیدیم حالا چی کار کنیم؟ کاناپه را راه بیندازیم دوباره؟ گفت بیندازیم. انداختیم. الان همین سطوری که مطالعه کردید حاصل راه‌اندازی مجدد کاناپه است. منتها مدیرمسوول تاکید موکد کرد که باید فتیله را بکشیم. ما هم پایین کشیدیم. برای همین در کاناپه دیگر عملیات انتحاری انجام نمی‌دهیم. فوق فوقش مین‌گذاری می‌کنیم دیگران بروند هوا. می‌گویید نه؟ کاناپه‌های بعدی را در روزهای آینده بخوانید.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد

بمب خبری غیر مهم

2012-01-19T02:25:00.001+03:30

تکتیک ترکاندن "بمب خبری" مقابل "بمب خبری" برای از بین بردن اثرات خبر اصلی تکنیک جدیدی نیست. تاریخ معاصر را نگاه کنیم از نمونه‌های "بمب خبری غیر مهم مقابل بمب خبری مهم" کم پیدا نمی‌کنیم. حالا اما برعکس شده. برای نمونه چند خبر مهم وجود دارد:
1- نرخ ارز و قیمت سکه
2- کاهش ارزش ریال + نرخ سود بانکی + نامعلومی تکلیف پرونده‌ی اختلاس و غیره
3- دریافت جایزه‌ی گلدن گلوب برای یک فیلم ایرانی
4- و ...
این‌بار اما هیچ بمب خبری "غیر مهمی" نیاز نبوده است. چرا؟ چون زحمت این مهم را مخاطبان خبر یعنی مردم کشیدند. با توجه به توضیح بالا و تیتر کردن اخبار مهم، به نظر شما "بمب خبری غیر مهم" چه چیزی است؟ کدام "خبر غیر مهم" فقط به خاطر مواجه جمعی "مهم" شده است؟
عکس تبلیغاتی نیمه‌برهنه‌ی یک بازیگر ایرانی در کیلومترها دورتر از ایران. این امر چه ارزش خبری مهمی دارد که "تیتر" شود؟ جز کنجکاوی سیری‌ناپذیر هم‌میهنان او؟ دقیقا جنس مواجهه با عکس نیمه‌برهنه‌ی این بازیگر از جنس مواجهه با فیلم خصوصی بازیگری دیگر در سال‌های نه چندان دور است. تنها تفاوت این‌که اولی خودخواسته و دومی ناخواسته (و شکستن حریم خصوصی افراد) است. در هر دو چیزی مشترک وجود دارد که در کمترین زمان ممکن بیشترین "تماشاچی" را به تب و تاب می‌اندازد. به نظر شما زیبایی‌شناسی هنری و امری سینمایی در جریان است یا آسیبی اجتماعی؟
به نظر شما "موضوع" این خبرها که مربوط به "فرد" است اهمیت دارد یا رفتار عمومی که مربوط به "جامعه" است؟
به نظر شما موضوعی است که کارشناسان سینمایی باید درباره‌ی آن اظهار نظر کنند یا کارشناسان اجتماعی به آسیب‌شناسی آن بپردازند؟
تماشای "نبایدها" جذابیت دارد و جامعه‌ای که "باید"های رسمی و عرفی عادتش داده هر چیز را پنهان کند کنجکاو کاویدن کنج‌های "نباید" است و چه جایی برای ارضای این عقده‌ی فروخفته بهتر از تماشای دیگران است وقتی خود در حریم امنی نشسته‌ایم؟ چه فرقی می‌کند "مگو" و "نباید" خودخواسته یا ناخواسته عیان شده باشد؟ آیا این اولین بار است که با عکس نیمه‌برهنه یا فیلمی لو رفته برخورد می‌کنیم؟ یا لذت کشف یا به سخره گرفتن موضوعی بومی در میان است؟ آیا مخالفان چنین پدیده‌ای چشم بر آن فرو می‌بندند و از تماشای آن خود را منع می‌کنند چون "نباید" نباید است و تماشا، تکرار و تکثیر آن "غلط" است؟ آیا موافقان چنین پدیده‌ای که آن را تایید می‌کنند با انتشار تصویر و فیلمی این چنین از خود و حریم خصوصی‌شان به همین راحتی کنار می‌آیند؟
آیا تنگ‌نظرانه به این موضوع نگاه می‌کنم؟ آیا کسی که برای تماشای فیلم و عکس نیمه‌برهنه‌ی بازیگر مهاجر، اینترنت را واکاویده است و دسترنجش را برای "اطلاع" دیگران ایمیل یا بلوتوث کرده است "دغدغه‌ی سینمایی" دارد یا "کنجکاوی بومی"؟ آیا او با همین دقت آنونس‌های فیلم‌های این بازیگران را هم جست‌وجو کرده و با ولع برای دوستانش به نمایش درآورده؟ آیا کسی که به خانه‌ی همسایه چشم می‌دوزد پرده‌ای کلفت بر پنجره‌اش نمی‌آویزد که حتا "سایه"ی حریم خصوصی و زندگی‌اش را منعکس نکند؟
بمب خبری ذهن مخاطب را گمراه می‌کند. اما مخاطبی که خود مشغول کاویدن کنج‌های خصوصی یا ممنوع است نیازی به بمب خبری جعلی ندارد، بمب اخبار واقعی و مهم کنار گوش او می‌ترکد و او سر از لاک خویش بیرون نمی‌آورد.

شکل لیوان معنا دارد

2012-01-18T00:56:00.002+03:30

محمود احمدی‌نژاد: با من هم چت می‌کنی؟

ما: سلام مهربون. ما اصلا با همه چت می‌کنیم که با شما چت کنیم. باقی بهانه هستند. البته شما به خاطر نگاه مدیریت جهانی‌ای که دارید فقط با خبرنگار خارجی دوست دارید گفت‌وگو کنید. به به. چی بهتر از چت با شما؟

محمود احمدی‌نژاد: برخی‌ها از نوع برخوردها و فكرهایی كه می‌كنند انسان ناراحت می‌شود و غصه می‌خورد.

ما: آخی. غصه نخورید. آخه چی شده؟

محمود احمدی‌نژاد: چرا برخی‌ فكر می‌كنند وقتی مردم می‌روند مسافرت، گناه می‌كنند، آن هم در مورد مردم ایران. این چه نگاهی است به ملت.

ما: بی‌تربیت هستند. خیلی نگاه زشتی دارند به ملت. حالم بد شد. اصلا عجیب است که چنین نگاهی داشته باشند به مردم. واقعا تعجب کردم. بعد هم کی گفته بود که مردم می‌روند ترکیه کنار دریا، به این خاطر است که دریای ایران کنار ندارد، مردم باید بروند ترکیه؟ راستی درباره‌ی نسل‌کشی در ترکیه و مردم اسراییل و حجاب و دف و حرکات موزون و اینا کی حرف زده بود؟

حمید بقایی: من که نبودم.

اسفندیار رحیم مشایی: من هم که نبودم.

محمود احمدی‌نژاد: اسفندیار شما هم که آن‌لاینی رفیق.

اسفندیار رحیم مشایی: من آن‌لاینم اما دارم با چراغ خاموش حرکت می‌کنم.

محمود احمدی‌نژاد: این چه نگاهی است كه به ملت ایران دارید، چرا عده‌ای توی سر ملت می‌زنند؟

ما: دیگه شما هم داری غلو می‌کنی ها.

محمود احمدی‌نژاد: انصافا از زمانی كه آقای مشایی به سازمان میراث فرهنگی آمده‌اند این سازمان متحول شد.

اسفندیار رحیم مشایی: بوس.

صولت مرتضوی (رییس ستاد انتخابات): آقای بشار اسد هم اکنون تفکر احمدی‌نژاد عزیز ما را تمرین می‌کند و سرزده میان مردم می‌رود و بسیار زیبا به مدیریت می‌پردازد.

ما: بسیار زیبا را خوب آمدی. دستت درد نکند.

محمود احمدی‌نژاد: كارمندان جزو بیت‌المال هستند.

ما: از قدیم می‌گفتند مال بیت‌المال را خیلی‌ها می‌خورند و یک آب هم روش.

محمودرضا خاوری: من تکذیب می‌کنم. من و شرکا سه هزار میلیارد تومان بیشتر اختلاس نکردیم، مال بیت‌المال را هم نخوردیم.

ما: شما الان کجایی آقای خاوری؟ خانه‌تان کجاست؟

محمودرضا خاوری: الان بغل سلین دیون هستم.

محمود احمدی‌نژاد: هرجا ایرانی‌ها رفته‌اند، یك اثر فرهنگی از خود به جا گذاشته‌اند.

ما: دقیقا. شما این‌همه سفر استانی و سفر خارجی رفتید، اثراتت همه جا پیداست. یعنی یک جا نیست که اثر به جا نگذاشته باشید. دست شما درد نکنه.

محمود احمدی‌نژاد: متاسفانه برخی از آدم‌های كوته‌فكر كه قبلا بیشتر بودند و اكنون كمتر شده‌اند...

ما: بله. کمتر شده. اما دیگه شما هم داری غلو می‌کنی ها.

محمود احمدی‌نژاد: بله. متاسفانه برخی از آدم‌های كوته‌فكر كه قبلا بیشتر بودند و اكنون كمتر شده‌اند مطالبی می‌گویند؛ مثلا می‌گویند چرا یك كاشی را برداشته‌ایم و گذاشته‌ایم داخل موزه. بنده یادم می‌آید كه یك نفر پشت تریبون فرمان داد چند عدد حمام تاریخی را بزنند و خراب كنند.

ما: بنده یادم می‌آید همین سد سیوند را آبگیری کردند نصف تاریخ مملکت را آب گرفت. بنده یادم می‌آید خشک شدن دریاچه ارومیه را، اما حالا آن را می‌گذارم کنار که قبلا گفته بودید هر پانصد سال یک بار آبش ته می‌کشد. بنده یادم می‌آید بر باد رفتن سر سرباز هخامنشی را. بنده یادم می‌آید...

اسفندیار رحیم مشایی: خب حالا.

محمود احمدی‌نژاد: در یك زندگی انسانی حقیقی، زیبایی جایگاه مهمی دارد. حتی مثلا آرایش سفره معنا دارد، نوع چیدن خانه معنا دارد، شكل لیوان ( يا يا يا يا ) و نوع خوردن آب معنا دارد.

ما: خیلی عذر می‌خواهم این‌که شما می‌گویی خارجی‌ها بهش می‌گویند فنگ شویی. که جلوی انتشار کتاب‌های آن را وزارت ارشاد گرفته. شما احتمالا یکی از آن‌ها را مطالعه نکردید؟

محمود احمدی‌نژاد: ما افرادی را می‌شناسیم که با گرفتن نبض شما مانند پیشرفته‌ترین دستگاه‌های دیجیتال مثل سی‌تی اسکن ، بدن شما را اسکن می‌کنند. خودم دو بار خود را در اختیار این افراد قرار داده‌ام و آن‌ها با گرفتن نبض من تمام مشکلات و بیماری‌های بدن من را ذکر کرده‌‌اند و علتش را هم گفته‌اند.

ما: امیدواریم بتوانیم روزی برسد که این افراد را به عنوان صادرات غیرنفتی به جهان صادر کنیم تا برای کشور درآمدزایی کرده باشیم.

محمود احمدی‌نژاد: انسا‌ن‌ها موقعی بزرگ می‌شوند كه نگاه آن‌ها جهانی باشد.

ما: ما تا الان فکر می‌کردیم انسان‌ها با خوردن شیر مادر بزرگ می‌شوند. الان نگاه‌مان به دنیا عوض شد و احساس کوچکی کردیم. اصلا افسردگی گرفتیم. اصلا به خاطر بزرگ شدن ایرانی‌ها هم که شده، از امروز وزارت بهداشت باید خوردن شیر مادر را ممنوع کند و به جای آن کپسول و آمپول نگاه جهانی را برای بزرگ شدن انسان‌ها تجویز کند.

محمود احمدی‌نژاد: بعضا ما در این نظام‌های دموكراسی می‌بینیم كه به آدم‌ها و انسان‌ها فقط به عنوان یك برگه رای نگاه می‌شود.

ما: دیگه شما هم داری غلو می‌کنی ها.

محمود احمدی‌نژاد: من دیگه برم سفر استانی. بای.

ما: ما همیشه چت‌مان کوچک بود، نهایتا تا نصف صفحه. اما این بار چون شما نگاه جهانی داشتید و بزرگ بودید ستون ما هم بزرگ شد و تا اینجا آمد. خداحافظ مهربون.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 28 دی 90، شماره‌ی 1614

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

راننده تاکسی چینی محمود احمدی‌نژاد را دوست دارد، حتا

2012-01-17T01:16:00.000+03:30

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی، رفته بودیم چین، شهروندان چینی این روزها بیش از گذشته با ایران آشنا هستند و این در حالی است كه حساسیت خاصی نیز به رفتارهای گستاخانه آمریكا پیدا كرده‌اند.

ما: اتفاقا شهروندان ایرانی این روزها بیش از گذشته با چین آشنا هستند. یعنی صبح که از خواب بیدار می‌شوند چای چینی می‌نوشند لباس چینی می‌پوشند کفش چینی پا می‌کنند با آسانسور چینی می‌سرند پایین و ماشین چینی سوار می‌شوند با موبایل چینی حرف می‌زنند و شنود چینی می‌شوند و تفریح چینی می‌کنند و سر کار ایرانی می‌روند ولی چون کاری نیست و اصولا کاری انجام نمی‌شود به اقتصاد چینی کمک می‌کنند بعد آخر هفته می‌روند خواستگاری و فوبیا دارند که دختر دماغ و گونه و غیره‌اش پلاستیکی باشد و ساخت چین باشد و خانواده عروس هم متاثر از فرهنگ چینی باشند و اصالت‌های فرهنگ ایرانی‌شان الکی باشد. بعد آقا داماد ما که ازدواج می‌کند و بچه‌اش به دنیا می‌آید می‌بیند یک لیبل چسبیده پسا پشت بچه که روش نوشته شده: !‏Made in China

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی، رفته بودیم چین. همه‌ی راننده تاکسی‌های چین ، یعنی تک تک همگی‌شان، نام برخی از مسوولان ایرانی از جمله آقای احمدی نژاد را نیز بر زبان می‌راندند.

ما: زحمت کشیدید. همین جا هم سوار تاکسی شوید نام برخی از مسوولان از جمله آقای احمدی‌نژاد بر زبان رانده می‌شود. اصلا ورد زبان همه‌ی راننده‌ها است. راننده تاکسی‌ها که هیچی، مسافر هنوز سوار تاکسی نشده اول به مسوولان اشاره مستقیم می‌کند و عرض ادب می‌کند. بله. یعنی شما سوار مترو، اتوبوس، هواپیما حتا ترک موتور سیکلت هم بنشینی می‌بینی اصلا اسم برخی از مسوولان از جمله آقای احمدی‌نژاد از زبان ملت نمی‌افتد و همه دارند حال این عزیزان را می‌پرسند.

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی، شماری از شهروندان چینی در مصاحبه با ما که ایرنا باشیم ضمن انتقاد از رفتارهای آمریكا ، بر حمایت كشورشان از ایران تاكید داشتند. مثلا جانگ شیائو ، لیه شی ، ما لی شیانگ ، ری یونگ (به طور خلاصه) گفتند: آمریكا بد است و ایران خوب است.

ما: اتفاقا داداش کایکو در حالی که داشت با زنبه بازی می‌کرد از قول شینسه گفت که میتی کومان گفته چین خیلی ایران را دوست دارد. چون مانده بود این همه جنس چینی و بنجل را کجا آب کند. اصلا چینی‌ها باید هم ایران را دوست داشته باشد. چون ایران در حق چین دارد دوستی می‌کند و سنگ تمام می‌گذارد. مثلا دست صنعت تولید را گذاشته زیر سنگ که دست چین باز باشد. البته شینسه، داداش کایکو، زنبه و میتی کومان (به طور خلاصه) از قول مهندس تاتاشی توشه اضافه کردند: چین امیدوار است جایگاه روسیه را در دل ایرانیان به دست بیاورد و به خاطر رسیدن به این هدف والا امکان ندارد از مهندسی فیلترینگ و اینا برای ایرانی‌ها کم بگذارد.

جوانفکر _ ایرنا: شهروندان چینی آقای احمدی‌نژاد را دوست دارند.

ما: حق دارند. البته ما متوجه شدیم این دو سه میلیون شغلی که می‌گویند دولت ایجاد کرده به عنوان صادرات غیرنفتی فرستاده شده چین و آن‌ها دارند برای ایران دورکاری می‌کنند. پس چینی‌ها دوست دارند.

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی.
ما: ای آقا. گهی زین پشت و رو. شاید جای شما هم خالی شد.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 27 دی 90، شماره‌ی 1613

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

آدم چشمش را ببندد خوش‌تيپ مي‌ماند

2012-01-16T03:32:00.000+03:30

باقر: من محمدباقر قاليباف هستم. با من هم چت مي‌كني؟

ما: براي چي با شما چت كنيم؟ رسانه كم داري؟ روزنامه و سايت كم داري؟ الان ملت اجازه ندارند يك تلفن بزنند به زن و بچه‌شان. بعد شما بايد اين همه تريبون را اسراف كني؟

باقر: خب من از هر راهي براي تبليغ استفاده مي‌كنم. عين خيالم هم نيست كي تلفن دارد يا ندارد. الان شهرداري در دوره‌ي من سر همه‌ي چهارراه‌ها تلفن كارتي گذاشته. زمان شهرداري آقاي احمدي‌نژاد اين خبرها نبود كه. من خيلي بهترم. اصلا من رييس‌جمهور بشوم براي همه تلفن مي‌زنم. براي همه دور بر گردان مي‌گذارم. براي همه تونل مي‌زنم. اصلا بايد كاري كرد كه مردم به هم راه پيدا كنند. اصلا يك كاري مي‌كنم آدم‌ها احساس راحتي كنند. اصلا همه را راحت مي‌كنم. اصلا ببين اين عينك به من مره؟ اين عينك هر وقت لازم باشد شيشه‌اش دودي مي‌شود كه خيلي چيزها را نبينم. اين درست نيست كه بگويي من خودم را مي‌زنم به نديدن. نه‌خير. بنده چشم‌هام بازه. نه‌خير. اين عينك را بايد بردارم. ايناهاش. اوه اوه. چشمام را واقعيت جامعه زد عينك را بگذارم بهتر است آها. اين شد. اين طوري راحت مره. آدم چشمش را ببندد خوش‌تيپ مي‌ماند.

ما: ممدباقر جان، آقا چرا كانديد مجلس نشدي؟

باقر: خب من توي آينه بررسي كارشناسي كردم ديدم نمايندگي مجلس به من نمره، رياست‌جمهوري بيشتر به من مره.

ما: حالا يك تك‌مضراب بزن باقر جان كه دل مردم خنك شود.

باقر: کاهش ارزش ريال يک موج رواني است و اين موضوع مورد توجه و نگراني عموم مردم نيست.

ما: خيلي ممنون. خيلي وقت بود جوك جديد نشنيده بودم.

باقر: جدي مي‌گويم. به جان خودم كاهش ارزش ريال يك موج رواني است.

ما: بله. دقيقا. براي همين روي روان مردم پاتيناژ بازي مي‌كنيد.

باقر: به جان جان خودم شوخي ندارم كاهش ارزش ريال يك موج رواني است.

ما: با اين حرف‌هات داري رواني‌م مي‌كني ممدباقر. هم من را، هم مردم را.

باقر: ديدي؟ گفتم كه كاهش ارزش ريال يك موج رواني است.

ما:

باقر: امنيت سفارتخانه‌ها در تهران بسيار بالاست.

ما: مي‌شود يك مثال بزني؟

باقر: مثلا سفارت انگلستان. كه ملاحظه كرديد چقدر زيبا براي حفظ امنيت بيشتر، بعضي از برادرا زحمت كشيدند و آنجا را خانه‌تكاني كردند. اين خيلي خوب است. شنيده شده بود كه انگليسي‌ها خانه‌تكاني نمي‌كنند و اسباب و اثاثيه‌شان را ميكروب برداشته. ما هم براي امنيت بسيار بالايي كه انگليسي‌ها از آن بي‌بهره بودند يك حال اساسي به‌شان داديم و زير و رو كرديم‌شان. در ضمن شنيدم كه باقي سفارت‌خانه‌ها هم حسودي‌شان شده و گفتند امنيت آن‌ها را هم بالا ببريم.

ما: تا حالا اين عينك را از روي چشم‌هات برداشتي ممدباقر جان؟

باقر: نه. گفتم كه اذيت مي‌شوم. چشم‌هام را ببندم راحت‌ترم.

ما: باشه گلم. باي.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 26 دی 90، شماره‌ی 1611

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

رییس دانشگاه آزاد عبداله است؟

2012-01-16T03:21:00.003+03:30

ما: بحث دانشگاه آزاد داغ است. الان رییس دانشگاه آزاد چه کسی است؟

محمود احمدی‌نژاد: عبداله است.

فرهاد دانشجو: نه بابا. الان من رییسم. مگه قرار نشد من رییس دانشگاه باشم؟

هاشمی رفسنجانی: من به نشانه‌ی اعتراض جلسه و چت‌روم را ترک می‌کنم.

[...]: من هم [...].

ما: اکبرآقا چرا این طوری شد؟

هاشمی رفسنجانی: سرنوشت را ببین یک سایت و وبلاگ هم ندارم چهارخط بنویسم.

عبداله جاسبی: آقا من رییس دانشگاه آزاد نباشم بی‌کار می‌شم ها. کار دیگری بلد نیستم که. از بچگی رییس دانشگاه آزاد بودم. دانشگاه آزاد را از من بگیرند باید بروم برای خودم دانشگاه بزنم رییسش بشوم. یعنی مجوز می‌دن به من?

عباس سلیمی‌نمین: تازه‌ش همکار آقای جاسبی با چهارصد میلیارد تومان معلوم نیست کجا رفت.

محمدعلی بهمنی: این‌که چیزی نیست. من یه آشنایی داشتم سه هزار میلیارد تومان اختلاس کرد الان هم بغل سلیون دیون است.

محمودرضا خاوری: من رو می‌گی ممدعلی جان؟ قربونت برم که این‌قدر مهربونی. بوس هانی.

عباس سلیمی‌نمین: تازه‌ش هم همین سعید مرتضوی که دکتر شد چطوری دکتر شد؟ دانشگاه آزادیه بابا. به حد ظاهر در دانشگاه درس خوانده و دکتری گرفته. اون‌وقتش هم اگه دانشگاه آزادی نبود این‌قدر به جاسبی "خدمات تاسف‌آوری" نمی‌داد.

سعید مرتضوی (قاضی مرتضوی سابق): عباس چی کار به من داری این وسط؟‌ جاسبی را می‌خواهی بزنی بزن.

عبداله جاسبی: چی فکر می‌کردیم و چی شد؟

فرهاد دانشجو: آخرش من رییس شدم یا نه؟

عبداله جاسبی: دوست داری ها.

فرهاد دانشجو: آره. دوست دارم. یه دونه هم محاسبه کردم. نه مصاحبه. توش گفتم من رییس دانشگاه آزادم. خیلی کیف داد. تازه جوون که بودم کار فرهنگی می‌کردم. مثلا یه بار توی انگلستان [...].

عبداله جاسبی: بابا جان فرهاد تو چی می‌گویی اصلا؟ هنوز دانشجویی هر وقت استاد شدی بیا.

فرهاد دانشجو: :(

ما: ما آخر نفهمیدیم رییس دانشگاه آزاد باید عبداله باشد یا نباشد. عبداله هست یا نیست. آقا چرا این‌طوری شد؟

[...]: چی بگم؟ [...].

dis connected
connected

سعید مرتضوی (قاضی مرتضوی سابق): من دکترم ها. گفته باشم. :)

dis connected
connected

در این لحظه اینترنت قطع و بعد از مدتی دوباره با جان کندن وصل شد. همه رفته بودند و چراغ‌هاشان خاموش بود. فقط یک پیام کوتاه آفلاین مانده بود.

connected

محمود احمدی‌نژاد: نوبت شما هم می‌شود. با شمام... نه با شما. بله. با شما.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 25 دی 90، شماره‌ی 1611

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

این خانه – سینما – سیاه نیست

2012-01-12T02:26:00.000+03:30

خانه چیست؟

خانه جایی است که آدم‌ها می‌توانند زیر سقف آن با هم گفت‌وگو کنند و گفت‌وگو برای ساختن کانون خانواده و ساختن کانون خانواده برای پرورش رفتار اجتماعی و رفتار اجتماعی برای ساختن فردا و ساختن فردا برای جامعه و جامعه‌ای که بر پایه‌ی خانه‌هایی که بر اساس گفت‌وگو بنا شده‌اند برای سربلندی کشور اهمیت دارد.

این خانه است که تعریف کردیم. خانه یک نهاد مدنی محسوب می‌شود. یک نهاد مدنی اساسنامه دارد و اساسنامه و قانون جاری و ساری نحوه‌ی تعامل و یا برخورد با آن نهاد را مشخص می‌کند.

این از خانه و قانون خانه. هر خانه صاحبخانه دارد. برای بیرون کردن صاحبخانه نیاز به حکم قضایی است. برای حکم قضایی ادله‌ای آورده می‌شود که قاضی مجاب شود و حکم قاضی برای بیرون راندن صاحبخانه از خانه‌اش به نحوی است که با دلایل روشن صادر می‌شود. حکمی که روشن است ذهن اصحاب و ساکنان خانه و ذهن همسایگان را برای پذیرفتن و درک این موضوع که به هر صورت صاحبخانه‌ای بی‌خانه شود توجیه می‌کند. وقتی مشخص نباشد چرا خانه‌ی کسی از او گرفته می‌شود برای صاحب آن خانه و برای ما همسایگان سوال ایجاد می‌شود.

خانه‌ی روزنامه‌نگاران نامش انجمن بود. روزنامه‌نگارانی که عضو آن خانه بودند در حال حاضر سوالی دارند که هنوز پاسخی برایش پیدا نکرده‌اند. چرا خانه‌شان پلمپ شد؟

از بی‌خانمانی آن روزنامه‌نگاران مدتی گذشته است. امروز در همسایگی آن خانه‌ی اهالی سینما قرار دارد. سینماگران نیز مدتی است باخبر تلخی شنیده‌اند؛ انحلال خانه‌ی سینما.

خانه واقعا چیست؟

بزرگترین توانایی ما ایرانی‌ها این است که هر چیزی را بومی‌سازی می‌کنیم. فرقی هم ندارد این چیز چه باشد؛ تعریف دموکراسی، تعریف ادبیات، تعریف امنیت اجتماعی، تعریف تحصیل، تعریف حق انتخاب کردن، تعریف استاندارد تا چیزهای بامزه‌ی دیگری مثل تعریف رفاه، تعریف فقر، تعریف خوشبختی و تعریف آزادی. به این هنرنمایی و بومی کردن اضافه کنید چشمه‌ی آخر این شعبده را که در دکان هیچ عطاری در هیچ قاره و کنار نخواهید یافت؛ ساخت مفاهیم بانمک که به علت نمک زیاد فقط مصرف داخلی دارد. سینمای معناگرا و بربری فانتزی هر دو از این اختراعات وطنی است.

با این اوصاف بعید نیست تعریف خانه و نهاد مدنی نیز چیز دیگری باشد غیر از آن‌چه ما فرض می‌کنیم.

کدام خانه؟

اگر بپذیریم که باید تعاریف و پیش‌فرض‌های ما برای گفت‌وگو (در خانه – اگر خانه‌ای در کار باشد - و یا در هر جای دیگر) یکسان و نزدیک به هم باشد، به نظر می‌رسد در تعریف خانه و یا انجمن دچار اختلاف نظر هستیم.

اگر کمی دقت کنیم می‌بینیم که انجمن‌ها و نهادها یا دچار سرنوشتی شبیه انجمن روزنامه‌نگاران ایران می‌شوند که تبدیل به تاریخ می‌شوند (که البته همان موقع هم جز آه روزنامه‌نگاران صدا از هیچ همسایه‌ای درنیامد) یا دچار سرنوشتی شبیه خانه‌ی سینما می‌شوند که برای ماندن یا نماندنش باید هزینه‌ای چنین گزاف پرداخت. این خانه، مثل هیچ خانه‌ای با رویکرد فرهنگی سیاه نیست اما در ادبیات عامیانه‌ی فارسی خوانده‌ایم و می‌دانیم که روسیاهی به کجا می‌ماند.

* این یادداشت برای مجله‌ی چلچراغ نوشته شده است.

تنور داغ است لطفا بچسبانید

2012-01-12T01:47:00.001+03:30

ما: خب رد صلاحیت‌ها مشخص شد و الان تنور داغ است. وقتی تنور داغ است باید سریع چسباند. این چت گروهی را راه انداختیم که نماینده‌هایی که می‌خواهند بچسبانند بچسبانند. فقط دقت کنند که جای دیگری نچسبانند و فقط به تنور بچسبانند.

روزنامه ایران: بروید کنار. اول ما می‌چسبانیم.

ما: نمی‌شود که. گفتیم نماینده‌ها بچسبانند. بعد هم شما ارگان دولتی. نماینده‌ها را هم هیات‌های اجرایی وزارت کشور رد صلاحیت کرده. وزارت کشور تا آنجایی که ما شنیدیم برای دولت است و شرکت خصوصی نیست.

محمدباقر قالیباف و توابع: چرا فرار رو به جلو می‌کنید. اگه راست می‌گویید وایسید سر کوچه.

روزنامه ایران: خب این را مردم که نمی‌دانند. آهای مردم. من تیتر یک می‌کنم که ای داد و ای بیداد که "رد صلاحیت حامیان گفتمان احمدی‌نژاد" اتفاق افتاده. بشتابید بشتابید که حامیان دکتر را زدند. دکتر دکتره دکتر... بعد هم ما با قالیباف‌اینا کار نداریم با اون شهرداری کردنش. هر چی دکتر شهرداری خوب می‌کرد این قالیباف اصلا شهردار نمره.

هیات اجرایی دولت: وا. یعنی این‌قدر تابلو بود؟

علی مطهری: دل‌تون بسوزه. من آشنا دارم. زودی صلاحیتم تایید می‌شه.

مصطفا کواکبیان: باسه من هم سفارش می‌کنی علی؟ جون من بگو فامیل‌تون هوای من رو هم داشته باشه.

علی مطهری: تو مگه صلاحیتت تایید نشده؟ اصلا مگه امکان داره تو رد صلاحیت شی؟ سفارش چی‌ت رو بکنم؟ آخه واسه چی؟

مصطفا کواکبیان: آخه دوست دارم.

علی لاریجانی: علی آقا مطهری. نگفتم مسائل خانوادگی رو مطرح نکنی؟

علی مطهری: ئه؟ این‌طوری‌یه پس؟ اگه راست می‌گی چرا، احمد توکلی، پسرخاله‌ت رد صلاحیت نشد؟

احمد توکلی: اصلا آدم با همکارش نباید فامیل شه. با فامیلش همکار. پسرخاله‌م که پسرخاله‌م. می‌خواستی مثل تو فامیل دور باشم؟

حمیدرضا کاتوزیان: من هم رد صلاحیت شدم.

عباسپور: من هم رد صلاحیت شدم.

اکبر اعلمی: من هم رد صلاحیت شدم.

سهیلا جلودارزاده: من هم رد صلاحیت شدم.

قدرت علیخانی: خیلی بامزه‌س. دولت تمامی منتقدان خود را رد صلاحیت کرده است.

کوچک‌زاده: من هم رد صلاحیت شدم.

علی مطهری: تو هم؟ جدی؟

کوچک‌زاده: نه. شوخی کردم بخندیم.

کواکبیان: بچه‌ها بخندید. هر کی هر چی گفت انجام بدید. به قول شاعر آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است؛ هر کی هر چی گفت بخند.

حداد عادل: شلوغ نکنید. نوبت منه. انا ارید ان اکون رییس.

علی لاریجانی: اون‌وقت رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی هستی دیگه؟ من که بچه‌ی ناف نجف هستم این قدر عربی حرف نمی‌زنم و فارسی‌م بهتره.

حداد عادل: خب حالا تو هم.

ما: خیلی خوشحال شدیم با شما نمایندگان عزیز گپ زدیم و چت کردیم و بیشتر با هم آشنا شدیم. خوب باشی گلم.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 22 دی 90، شماره‌ی 1610

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

قضیه ناموسی نیست پارلمانی است

2012-01-11T01:55:00.001+03:30

علی مطهری: من حالم بده. احوالم بده. افسردگی گرفتم. :|

ما: وای بر من. چی شده علی؟

علی مطهری: می‌خواستم نامزد کنم. ولی نشد. قبول نکردند. افسردگی گرفتم.

ما: شاید آمدند تحقیقات محلی و اینا. توی محل و اینا با همسایه‌ها مشکلی ندارند؟

علی مطهری: بابا من فرزند شهیدم ها.

ما: البته خودم هم یک حدس‌هایی در این‌باره زده بودم. به هر حال نور به قبرشون بباره. [...] در هر صورت پس از طرف خانواده مشکلی نبوده و نامزدی شما رد نشده. عجیبه. ببینم توی فک و فامیل آدم مشکوک ندارید؟ جریان انحرافی‌ای اختلاسی‌ای معاندی فتنه‌اي چیزی ندارید؟

علی مطهری: جریان انحرافی B-) که نداریم. معاند هم نداریم. معتاد هم نداریم. اما این دامادمان خیلی مشکوک می‌زند...

ما: به چی‌ش مشکوکی؟ یعنی به خاطر آن نامزدی‌ت به هم خورده؟ خب شاید حق داشته. بله. حق داشته. اصلا شاید خودش زیرآبت را زده. مرد حسابی خودت زن و بچه داری بعد رفتی دوباره نامزد کردی؟ الان همین دامادتان برود دوباره نامزد کند تو نمی‌گویی چرا اصلا آمدی داماد ما شدی که باز هم نامزد کنی؟

علی مطهری: خودش هم نامزد کرده اتفاقا. اصلا با هم رفتیم نامزد کردیم.

ما: وای بر من. داریم به کجا می‌رویم؟ جامعه دارد به کجا می‌رود؟

علی مطهری: بابا نامزدی نامزدی هم که نبوده. بعد اصلا ربطی به زن دوم و این‌ها ندارد. من ثبت نام کرده بودم برای نامزدی مجلس که رد صلاحیت شدم.

ما: آها. من فکر کردم قضیه ناموسی است. اما قضیه پارلمانی است. عیبی ندارد. اصلا چرا رد صلاحیت شدی؟

علی مطهری: خب من رد صلاحیت شدم که تنور انتخابات را داغ کنم. بعد هم هر کی رد صلاحیت می‌شود پز می‌دهد که کارش خیلی درست بوده. حالا من هم می‌توانم پز بدهم. :)

ما: علی جان، بیا شرط ببندیم ببینیم صلاحیتت تایید می‌شود یا نه. منتها چون شرط بندی مجاز نیست به جایش یک خاطره برایت تعریف می‌کنم. ما یک منشی دارد شرکت‌مان، طفلک – به ز شما نباشه - خیلی خوشتيپ نیست و بدلباس است و همیشه هم افسرده و ناراحت است. اما یک روز دیدیم خیلی شاد و خوشحال و شنگول آمد. پرسیدیم: « چرا این قدر خوشحالی؟» گفت: «امروز گشت ارشاد من را گرفت.» گفتیم: «این‌که باعث ناراحتی است و تا حالا هم هر کسی را گرفتند طرف غمگین و افسرده شده.» گفت: «نه خیر هم. این‌ها خوش‌تیپ‌ها را می‌گیرند. حالا فکر کن من را هم گرفتند. یعنی صلاحیت خوش‌تیپی من هم تایید شده.»

علی مطهری: :|

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 21 دی 90، شماره‌ی 1609

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

در بحران خودکفا شدیم

2012-01-10T17:19:00.001+03:30

حسن قدمی: من رییس سازمان مدیریت بحران کشوری هستم با من هم چت می‌کنی؟

ما: بله. به شرطی که بحرانی برای‌مان نسازید. چون اصولا برعکس است. یعنی نیروی انتظامی باید نظم را برقرار کند، ولی آدم که پلیس می‌بیند هول می‌کند و روسری‌ش را می‌کشد جلو و تی‌شرتش را می‌کشد پایین و راهش را کج می‌کند بعد یک‌دفعه سر چهارراه بی‌نظمی می‌شود و شلوغ پلوغ. یا مامور راهنمایی و رانندگی باید رانندگان را راهنمایی کند که ترافیک نشود. اما هر جا مامور می‌آید ترافیک هم می‌آید. يا[...] خلاصه خیلی پیچیده است.

حسن قدمی: آقا نمی‌دانم می‌دانی یا نه، ولی کشور ما یکی از کشورهای حادثه‌خیز دنیا است که از 41 حادثه طبیعی ۳۳ حادثه در ایران اتفاق می‌افتد.

ما: البته آمار شما قدیمی است. یک سری حادثه هم توی ایران اتفاق می‌افتد که جاهای دیگر نمی‌افتد.

حسن قدمی: جدی؟ بگو به لیست اضافه کنم.

ما: یادداشت کن. توی ایران ممکن است شما با جسم سخت برخورد کنی و از هوش بروی. اگر از هوش نرفتی بعید نیست پات بلغزد و از روی پل بیفتی. این احتمال هم هست کلاس درس بسوزی. البته خیلی طبیعی است که به یکی جواب منفی بدهی و لباس عروس تن نکنی فرداش یک ظرف اسید ریخته شود رویت. ممکن است وسط مهمانی مهمان ناخوانده برایت بیاید و تو تصمیم بگیری از پنجره خارج شوی. مشكلات اقتصادی و اینا هم که گفتن ندارد. جانم برایت بگوید یک اتفاق بامزه که بعضي وقتها بعضي جاها می‌افتد تجاوز است. منتها سی نفر. اصولا کار تیمی‌مان خوب نیست اما بعضي نيم‌ها توی این یک فقره یعنی تجاوز موفق عمل کرده‌اند. کاش جام جهانی داشت...

حسن قدمی: ولی ما بحران را مدیریت می‌کنیم.

ما: پیشنهاد ما این است که همان اول بحران نسازیم که بعد بخواهیم مدیریتش کنیم و بمانیم توش. ساده‌تر نیست؟

حسن قدمی: الو... دی‌سی شدم. یعنی دیس‌کانکت... الو

ما: همین قطع و وصلی اینترنت هم خودش یک بحران است. می‌دانی چندتا موقعیت ازدواج از بین رفته است؟ یعنی طرف حالت ازدواج پیدا کرده بوده و توی چت داشته خواستگاری می‌کرده ولی اینترنت بی‌هوا قطع شده و این دو نوگل تازه شکفته به هم نرسیده‌اند؟ حالا مشکلات عاطفی و شوک‌های عصبی تماشای فیلم را که دیگر نمی‌گویم.

حسن قدمی: با این اوصاف من چی کار کنم؟ چقدر بحران داریم. توی دلم را خالی کردی که.

ما: ببین در کل ایران هم حادثه‌خیز است، هم سانحه‌خیز است و هم چند خيز ديگر. مردم ما هم عادت کردند که هواپیما سقوط کند تصادف کنند تجویز داروی اشتباه و عمل اشتباه منجر به مرگ یا فلج و اینا داشته باشند و غیره. به نظرم جای این‌که بحران و حادثه و سانحه را بخواهی مدیریت کنی یک فکری برای آن خیزش کنید.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 19 دی 90، شماره‌ی 1607

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

استخدام فوری

2012-01-09T13:25:00.001+03:30

به یک رییس بانک - به صورت پاره وقت - نیازمندیم

ریال را چه کسی از سکه انداخت؟

2012-01-09T12:02:00.001+03:30

محمود بهمنی: من رییس کل بانک مرکزی هستم. با من هم چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: ولی من رییس هستم ها. رییس رییس‌ها. امضام روی پول و چک‌پول هست. اصلا یکی از اهدافم از این‌که رییس بانک مرکزی شوم این بود که روی پول امضا کنم. از بچگی توی روستای فشند کرج، عیدها که عیدی می‌گرفتم با خودم می‌گفتم چرا من امضا نکنم؟ واقعا چرا؟ توی فشند به من می‌گفتند "محمود امضا رو پول". بله. یادم است انشا کلاس سوم دبستان هم نوشتم: «من دوست دارم در آینده رییس کل بانک مرکزی شوم و روی پول امضا کنم. با تشکر.» باور نمی‌کنی اما شش سال تمرین کردم امضام این شکلی شود. قبلا این شکلی نبود. این شکلی بود: //////////// کلی تمرین کردم این شکلی شد: /////////// باور نمی‌کنی یک پنج هزار تومانی از جیبت در بیاور و امضای من را ببین. به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: یکی از اتفاق‌های بزرگی توی دوران ریاست من افتاد این بود که سه هزار میلیارد تومان در سیستم بانکی اختلاس شد. این خیلی شاهکار است. می‌دانی چرا؟ چون تا آن موقع مردم نمی‌دانستند سه هزار میلیارد تومان پول توی کشور وجود دارد. این اختلاس ثابت کرد مشکل نقدینگی وجود ندارد و هر کس هر چقدر که دستش برسد می‌تواند اختلاس کند. به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: من یک کار مهم دیگر هم کردم. تا پیش از من همه نگران بودند چرا ریال ایران بی‌ارزش است من این مشکل را هم حل کردم. می‌دانی چطوری؟ من دیدم ریال مریض است و در کما و حالش خوب نمی‌شود. برای همین اتانازی کردم. یعنی جای این‌که ریال به حیات بی‌ارزش خود ادامه دهد من شیر شلنگ اکسیژن و مدیریت بانکی را بستم و ریال را از هستی ساقط کردم. الان می‌توانیم برای ریال یک مجلس ترحیم آبرومند بگیریم. یک مرگ باشکوه بهتر از یک زندگی بی‌ارزش است. باز هم به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: دلار شده دوهزار تومان. سکه را که نگو. صنعت و کشاورزی را هم که ول کن. قبل از من خیلی سخت می‌گرفتند. چرا پول چاپ نمی‌کردند من نمی‌دانم. بابا توی مملکت چاپخانه هست، کاغذ هست، جوهر چاپ هست، خب پول چاپ کنیم. چه عیبی دارد؟ این‌طوری بر خلاف صنایع دیگر که پژمرده شده‌اند صنعت چاپ شکوفا شده. باز هم به به به خودم. من اتفاقا از بچگی دوست داشتم پول چاپ کنم. توی انشا کلاس چهارم هم نوشتم: «من دوست دارم وقتی بزرگ شدم پول چاپ کنم و امضایم را در تیراژ بالا منتشر کنم. با تشکر.» به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: آخه چرا؟

ما: چون به نظرم روی پول امضا نکردی ریال را خط خطی کردی. کلا ریال را از سکه انداختی پدر جان. چرا استعفا نمی‌دهی؟

محمود بهمنی: خب من از بچگی دوست داشتم رییس کل باشم. اگر استعفا بدهم که دیگر رییس نیستم. حتا توی انشا کلاس پنجم هم نوشتم من دوست دارم وقتی بزرگ شدم... الو.. الو... اینترنت قطع شد؟

ما: نه.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 19 دی 90، شماره‌ی 1607

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

خانه‌ی سینما منحل شود آخه دوست دارم

2012-01-08T03:06:00.001+03:30

جواد شمقدری: بیا با من چت کن. من جوادم. B-)

ما: واقعا جوادی؟ عیب ندارد. چت کنیم.

جواد شمقدری: احمدی‌نژاد <3 و صفار هرندی x-( همچون ... كساني هستند که فقط همدیگر را تحمل می‌کنند.

ما: جواد جان، این حرف را قبلا زدی. یک حرف جدید بزن.

جواد شمقدری: همه اشعاری که در فیلم‌ها درباره «لب کارون» خوانده می‌شود باید به سرودهای انقلابی تبدیل شود. رقاص‌بازی‌ها هم از فیلم باید حذف شود تا بعد ببینیم چه می‌شود.

ما: اول اینکه مساله لب کارون یک مساله ملی محسوب می‌شود. دوم اینکه این حرف‌ها هم قدیمی است و قبلا زدی. جواد جان تازه چی داری؟

جواد شمقدری: نباید فیلم‌هایی که سیاه‌نمایی می‌کنند، در خارج از کشور نمایش داده شوند، مردم ما محرم و بیگانگان نامحرم هستند.

ما: ما درست متوجه نشدیم اگر بیگانگان نامحرم هستند چرا وقتی می‌آیند داخل خودشان را می‌پوشانند؟ اگر ما محرم هستیم چرا وقتی می‌رویم خارج خودمان را نمی‌پوشانیم؟ جریان چیست جواد؟

جواد شمقدری: فیلمساز اگر بخواهد در خارج از کشور با بیگانگان حرف بزند خارج از منافع ملی است.این سیاست عین اصل دموکراسی است. :D

ما: بی‌زحمت حالا که شما دستت به تعریف کردن آشناست، مفاهیم و چیزهای دیگر را هم تعریف کن که فرق‌شان را بدانیم. ممنون.

جواد شمقدری: امیدوارم دوستان روزنامه‌نگار به اوین سر بزنند و ببینند كه زندان اوین درست مانند هتل است.

ما: آقا این‌قدر هتله چرا شما خودت را اذیت می‌کنی و اقامت پنج ساله محروم از فعالیت‌های اجتماعی نمی‌گیری؟ بعد چه شما امیدوار باشی چه نباشی، دوستان روزنامه‌نگار، به اوین سر می‌زنند. شما مراقب باش سرزده برایت مهمان نیاید.

جواد شمقدری: ما مخالف فعالیت صنوف نیستیم اما تصمیم وزیر ارشاد برای انحلال خانه‌ی سینما؛ یك تصمیم قانونی است.

ما: جواد جان ما هم مخالف فعالیت شما نیستیم اما تصمیم انقلابی و قانونی هم نمی‌گیریم. می‌گیریم؟ نمی‌گیریم که. شما داری کارت را می‌کنی ما هم که کاری نمی‌توانیم بکنیم چون کاری بکنیم ممکن است با تصمیماتی روبه‌رو شویم که در نتیجه یا حل شویم یا منحل.

جواد شمقدری: یه دقه صبر کن. محمد حسینی هم آن‌لاین شد.

ما: محمد حسینی؟ همان که مجری تلویزیون بود؟ B-) ؟ همان شومنه که رفت دوبی؟

جواد شمقدری: نه بابا. وزیر ارشاد را می‌گویم. :*

محمد حسینی: سلام. من محمد حسینی‌ام. اومدم بگم در انتخابات خانه‌ی سینما معلوم نیست كه چگونه رای گیری می‌كنند.

ما: راستش ما هم مثل شما... شما خودت را ناراحت نکن.

محمد حسینی: گروهی از هیات مدیره خانه‌ی سینما در زمان انتخابات در ستاد ... بودند. جالب است برای من كه امروز آن‌ها اهل گفت‌وگو شده‌اند.

ما: آقا ما یک بار خواستیم گفت‌وگو کنیم منتها همه دهان‌شان پر بود و نمی‌توانستند حرف بزنند. بگذریم. آقا در یک جمله بگویید آخه چرا خانه‌ی سینما منحل شود؟

جواد شمقدری: آخه دوست دارم.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 18 دی 90، شماره‌ی 1606

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

فرق تختی و پاتختی

2012-01-07T03:23:00.000+03:30

ما در این یادداشت سعی می‌کنیم فرق غلامرضا تختی را با پاتختی‌ها و فرق یک پهلوان را با غیرپهلوانان ثابت کنیم. این‌طوری؛

تختی زورش از همه بیشتر نبود

پس برای این‌که شما تختی بشوید نباید زورتان از همه بیشتر باشد. آدم وقتی زورش زیاد باشد زورگیری می‌کند. یعنی چون زورش زیاد است خیالش راحت است و به هر چیزی گیر می‌دهد. خود گیر دادن یک آدم پرزور زورگیری است. البته خیلی ناکس باشد زورگیری هم می‌کند. زورگیری فقط در کوچه‌ی خلوت کیف زن و بچه‌ی مردم را دزدیدن نیست. زورگیری به زور گرفتن میز ریاست، به زور گرفتن صندلی مربی‌گری، به زور گرفتن ماشین، به زور گرفتن مدال و خلاصه به زور گرفتن همه چیز گفته می‌شود. پس دوتا زورگیری داریم. یکی از یکی بدتر.

تختی زور نمی‌زد

خیلی‌ها خیال می‌کنند تختی خیلی زور زد که تختی شود. اما اصلا این‌طوری نیست. او برای تختی شدن و تبدیل شدن به یک ابرقهرمان اصلا تلاشی نکرد. تختی کار خودش را کرد. منتها کارش درست بود. پس شما وقتی کارت درست نیست هر چی زور بزنی بدتر می‌شود. یعنی پایین‌تر می‌روی. ممکن است شما زور بزنی که بالا بروی اما بعد می‌بینی هر چی زور زدی برعکس جواب داده و پایین‌تر رفته‌ای. بعد هم، یک توصیه‌ی برادرانه، زور زیادی زدن بهت فشار می‌آید. به خودت فشار نیاور برادر. آفرین.

تختی زورش نمی‌آمد

پهلوانی فقط به زور زدن و زور داشتن که نیست. یعنی این‌طوری نیست که هر چی بیشتر زور بزنی پهلوان‌تری. پهلوان باید زورش نیاید. از چی زورش نیاید؟ از حرف. از انتقاد. از اعتراض. از مخالفت. از هر چیز. پس هر وقت از شنیدن حرف حساب زورت نیامد، واقعا زورت نیامد، بیا دو کلام حرف حساب باهات بزنم.

تختی گول زورش را نخورد

یک نکته‌ی ظریف هست که تختی گول زور و هیکلش را نخورد. بلکه نان بازویش را خورد. خب این نکته‌ی ظریفی است. الان کمی قضایا برعکس شده. یعنی آدم راحت‌تر است که نان هیکلش را بخورد و گول هیکلش را بخورد. خب. چه عیبی دارد؟ آدم پیش خودش می‌گوید. الان بخور بخور است. وقتی هم کسی بخور بخور کند پهلوانی‌ش مثل تشت سوراخ هی چکه می‌کند و خبرش به گوش همه می‌رسد.

تختی یا پاتختی؟ مساله این است

تختی یک نمونه‌ی منحصر به‌فرد بود و صدالبته محصول جامعه بود. مثل در و مروارید که محصول فشار دریا بر صدف است. برای تولید مرواید نمی‌شود بخشنامه‌ی دولتی صادر کرد که مثلا امسال به دویست عدد تختی نیازمندیم. خُم رنگرزی که نیست تختی، تابلوی میناتور است، حاصل روزان و شبان. حاصل عشق و ممارست و از خودگذشتگی. الان که دارم فرق تختی را با پاتختی‌ها ثابت می‌کنم و فهرست برمی‌دارم یادم آمد چند وقت پیش گویا مسابقه‌ی بوده برای پهلوانان، و خنده‌دار اینجا که؛ آخر مسابقه افتاده‌اند به جان هم گویا و عهد پهلوانی را از یاد برده‌اند. شاید مثل باقی چیزها این هم تقصیر غرب است! چرا؟ چون آن‌ها توی رینگ کشتی‌کچ و بوکس هر که محکم‌تر بزند بهش کمربند قهرمانی می‌دهند. کمربند قهرمانی زرق و برق دارد، بر خلاف کمربند پهلوانی که کمر خدمت به خلق است. کوچک و بزرگ هم ندارد. پهلوان جلوی پای همه برمی‌خیزد. بر خلاف الان که پشت پا زدن فن است و صندلی را از زیر کسی کشیدن و خود جای اون نشستن و به هر قیمتی میان میدان رفتن و معرکه گرفتن اسمش میدان‌داری و ریش‌سفیدی.

اگر زورخانه داشتم

اگر زورخانه بود اینجا، یا من یک گوشه‌ای در شهر زورخانه داشتم، ضرب گرفته بودم و داشتم می‌خواندم، توی فکرم که چه کسی از کسان صاحب زنگ بود؟ برای چه کسی می‌شد زنگ زد؟ دستم می‌رفت برای شما به حرمت مردانگی و افتادگی‌ات زنگ بزنم؟ راستش را بگویم؟ نه. هیچ‌کسی صاحب زنگ نیست. زنگ زورخانه‌ها، زنگ پاتختی و زیرمیزی نیست. زنگ تختی‌هاست. زنگی است که زنگ زده و از خاطر رفته است. اگر زورخانه داشتم جلوی درش نمی‌نوشتم کسب مقام قهرمانی را به جناب... تبریک عرض می‌کنیم. به جای چنین تابلوهای مستعملی، با خط خوش می‌نوشتم «قهرمان زیاد داریم، خدایا یک پهلوان برسان.»

منتشرشده در صفحه‌ی ورزش، روزنامه‌ی روزگار، 17 دی 90، شماره‌ی 1605

به به دولت چه خوب است

2012-01-07T02:43:00.002+03:30

ما: آقا سیدممدرضا میرتاج‌الدینی، نماینده پارلمانی دولت، بیا چت کنیم.

میرتاج‌الدینی: آیا در کشوری که هر هفته شاهد افتتاح چندین کارخانه، واحد تولیدی، پروژه های ملی و استانی هستیم، سخن گفتن از رکود اقتصادی و وضعیت بحرانی انصاف است؟ <3 D <3 :

ما: اصلا انصاف نیست. در تکذیب تایید حرف شما باید بگویم اوضاع اقتصادی عجیبی داریم. تلویزیون را که روشن می‌کنی هی دارند کارخانه افتتاح می‌کنند. اما نمی‌دانم چطوری است هی کارگرها بی‌کار یا اخراج می‌شوند. بعید نیست کم کم تعداد کارخانه‌هایی که دولت افتتاح می‌کند از تعداد کارگران بیشتر می‌شود. لابد دوره‌ی بعد جانشین آقای احمدی‌نژاد شعار انتخاباتی‌اش می‌شود: «هر کارگر یک کارخانه.»

میرتاج‌الدینی: آیا در شرایطی که دولت <3 برای ایجاد اشتغال دو و نیم برابر بیش از تکلیف قانونی، خیز برداشته است می‌توان سخن از بحران و رکود اقتصادی زد؟ :D

ما: دولت گویا برای ایجاد شغل شش هفت سال است خیز برداشته است. این همه فشار بهش آسیب نزد؟ نگران شدیم اصلا. اصلا از قول ما بگویید دولت نیم‌خیز هم کند عیب ندارد که فشارش کم شود. مهم نیت است که نیت دولت خیر است خیز دولت هم خیر است. توی همین خیزهاست که کار تولید می‌شود. فقط بگویید چون خیلی وقت است خیز برداشته‌اند کار دست خودشان ندهند.

میرتاج‌الدینی: در شرایطی که هر هفته شاهد افتتاح هزاران واحد مسکن مهر <3 <3 در اقصی نقاط کشور هستیم...

ما: به نظرم یا نمی‌دانید هر هفته یعنی هر چند روز یک بار. یا نمی‌دانید هزاران یعنی چندتا. یا اقصی نقاط کشور جایی خارج از کشور است که توسط کشورهای دیگر برای مردمی دیگر خانه ساخته می‌شود منتها ما شاهدش هستیم.

میرتاج‌الدینی: مشکل مسکن حل شده...

ما: اخوی. این‌که ما خانه داشته باشیم معنی‌اش این است که مشکل مسکن خودمان حل شده. وقتی همه بتوانند راحت خانه بخرند و بتوانند راحت اجاره خانه بپردازند آن‌وقت می‌گویند مشکل مسکن حل شده. بله. پس بهتر است مسوولان موقع اظهار نظر بگویند: «مشکل مسکن ما حل شده. یا مشکل کار آقازاده حل شده.» :P باشه؟

میرتاج‌الدینی: دولت <3 برای کاهش نرخ ارز و کنترل نوسانات و تثبیت آن، برنامه های مختلفی دارد...

ما: به نظرم یک راه بیشتر نیست. با اتحادیه اروپا و آمریکا صحبت کنیم آن‌ها واحد پول‌شان را بکنند ریال. بعد ما واحد پول‌مان را می‌کنیم دلار و یورو. این‌طوری سه سوت، ارزش ریال از از دلار و یورو بیشتر می‌شود. این تنها راهش است.

میرتاج‌الدینی: ... این کار بزرگ اقتصادی را همین دولتی <3 که شما آن را به ضعف مدیریت اقتصادی متهم می کنید به اطمینان و جدیت عملیاتی کرده است.

ما: ببخشید. اینترنت قطع و وصل شد. گفتید دولت کار بزرگ کرده؟ :-o

میرتاج‌الدینی: بله. کار بزرگ کرده. همه هم دیدند و به آن اذعان دارند.

ما: اون‌وقت خیلی عذر می‌خوام این کار بزرگ را کجا کرده؟ :-o

میرتاج‌الدینی: هدفمندی یارانه‌ها را می‌گویم. شما متوجه کار به این بزرگی نشدید؟

ما: آهان! اون که بله. هم صداش آمد هم اثراتش را داریم می‌بینیم و حس می‌کنیم. اصلا این‌طور که شما می‌گویی وضعیت اقتصادی توپ توپه. همه چیز هم آرومه. همه‌مون هم خیلی خوشبختیم. پس ببخشید من به عنوان یک شهروند :P چرا حالم بده؟ احوالم بده؟ ضايع شدم با اون يكي ديدمت آواره شدم... من حالم بده... ئه. فکر کنم دیس‌کانکت شد. شاید هم بی‌بای گذاشت و رفت... :)

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 17 دی 90، شماره‌ی 1605

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

به من بگو چرا درد؟

2012-01-06T08:54:00.000+03:30

نام صفحه: به من نگو چرا

من تنها کسی هستم که به شما نمی‌گویم چرا، چون واقعا در اصل قضیه فرقی نمی‌کند چی چرا.

تاریخ درد

کسی درد را نمی‌شناخت و اصولا کسی نمی‌دانست چیزی به اسم درد وجود دارد. اولین بار چه کسی با درد رو به رو شد، در کجا و کی؟ اولین درد کجا آمد؟ آیا درد به دست آمد؟ یا دستاورد کسی بود؟ یا کسی دستش درد می‌کرد؟ در کل کجا اولین بار درد کجا بوده؟ آیا مردم عصر حجر درد داشتند؟ آیا انسان غارنشین هم بلد بود درد کند، درد بکشد، درد بدهد و درد بیاورد؟ (ما نمی‌دانیم.)

در سنگ‌نبشته‌هایی که در منطقه‌ی دور و بر بیستون به دست آمده می‌خوانیم: «دردد ددرد دررد دردر ددررد درردد درد درد.» استاد دکتر پشنگ خرم‌دره این نوشته را چنین ترجمه کردند: «درد داره.»

این سنگ‌نبشته که به فرهاد، عاشق اسطوره‌ای سرزمین ایران منسوب است (کارشناسان خط میخی این موضوع را تایید کرده‌اند که خط روی بیستون دستخط فرهاد است) نشان می‌دهد فرهاد با درد آشنا بوده. دکتر پشنگ خرم‌دره معتقد است: «فرهاد درد داشت. یک درد شیرین.» آیا فرهاد درد شیرین داشت؟ یا شیرین درد فرهاد؟ آیا درد فرهاد شیرین بود یا درد فرهاد شیرین بود؟ (ما نمی‌دانیم.)

نخستین درد

دانشمندان معتقدند برای نخستین بار این انسان غارنشین در آپارتمانی پنجاه متری در شهر بزرگی مثل تهران، شیراز، اصفهان، مشهد، تبریز یا سنندج بود که با درد روبه‌رو شد. (البته دانشمندان نمی‌توانند ثابت کنند شهروندی که در آپارتمان زندگی می‌کند و آبگرمکن، شوفاژ، در ریموت‌دار و کولر گازی دارد انسان غارنشین نیست. چرا؟ چون انسان غارنشین هیچ فرقی با شهروند امروزی در دنیای مدرن نداشته جز همین‌که آبگرمکن، شوفاژ، در ریموت‌دار و کولر گازی نداشته است.)

اما درد این انسان غارنشین در آپارتمانش چه بود؟ نمی‌دانید؟ آیا شما درد ندارید؟ آیا شما دوتا هستید؟ و خوشبخت؟ و دعوا نمی‌کنید؟ و توی سر و کله‌ی هم نمی‌زنید؟ و همه چیز گل و بلبل است؟ و حوصله‌ی عالم و آدم را دارید؟ و برای آینده‌تان نقشه‌ها دارید؟ بله؟ واقعا شما همچین آدمی هستید؟ وای بر من. شما یک خرده‌برژوای اجتماعی هستید. یعنی تنها نیستید و این تنها نبودن‌تان را می‌کنید در چشم دیگران و پز می‌دهید. از ما نیست کسی دوتا بلیط سینما بخرد و رستوران برود وقتی انسان غارنشین در همسایگی‌اش از تنهایی دردش می‌آید و کسی نیست با هم املت بخورند و سلطان قلب‌ها به صورت وی‌اچ‌اس ببیند. (خوب شد؟ دردتان آمد؟ خواستم کوفت‌تان بشود و این بی‌دردی‌تان را نکوبید توی سر دیگران.)

نظریه‌ی درد تنهایی و فقر اجتماعی

دکتر پشنگ خرم‌دره درباره‌ی این درد و درد تنهایی گفته است: «تنهایی در واقع توزیع ناعادلانه‌ی انسان برای انسان است که منجر به نوعی فقر اجتماعی می‌شود که به آن "تنهایی" می‌گوییم.»

همچنین درباره‌ی ریشه‌یابی درد تنهایی معتقد است: «این انسان‌های فقیر که از تنهایی رنج می‌برند غالبا خیلی بدبخت و بیچاره محسوب می‌شوند و آخرش هم گوشه‌ی خیابان در جوب، یا در اتاق‌شان زیر پتو و به وسیله‌ی گاز شهری از دنیا می‌روند.»

از طرفی دیدگاهی اجتماعی درباره‌ی درد تنهایی وجود دارد دال بر اینکه: «در ضمن همان‌طور که پولدارها به آدم‌های فقیر صدقه و انعام می‌دهند، دیده شده است که به آدم‌های تنها نیز صدقه داده می‌شود و گاهی حال و احوال آن‌ها را می‌پرسند.»

دانشمندان برای رهایی از درد تنهایی توصیه می‌کنند: «بهترین صدقه‌دادن به آدم‌های تنها، بغل کردن، بوس لپی و... است، تا برای یک لحظه هم شده آن‌ها طعم دوست داشتن را بچشند.»

درد اول

اولین بار وقتی طعم فقر را می‌چشیم دردمان می‌آید. به شرطی که قبل از آن یکی توی گوش‌مان نخوابانده باشند که گرسنگی از سرمان بپرد!

درد دوم

درد دوم درد عشق بود. بر خلاف عرفا که می‌گویند درد یکی است و آن درد عشق ما معتقدیم درد دوتاست. اول درد فقر و دوم درد عشق. منتها درد اول درد دوم را از یاد می‌برد. یعنی گرسنگی عاشقی را از سر می‌اندازد. در ادبیات عامه و فولکلوریک ما گفته شده است: «گشنگی نکشیده که عاشقی یادش بره.»

درد از لحاظ علوم مختلف

فیزیک: وقتی شما با یک جسم برخورد کنید دردتان می‌آید. اگر جسم سخت با شما برخورد کند دردتان نمی‌آید چون بیهوش می‌شوید.

ریاضی: در علم ریاضی درد وجود ندارد. برای اثبات وجود نداشتن درد در ریاضی می‌توانید از فرمول زیر استفاده کنید:

+ = -

شیمی: ‌در علم شیمی درد نداریم. بیشتر سوزش داریم. مثلا سوزش چشم. سوزش بینی. سوزش پوست. شیمی یک‌طوری است که آدم باهاش از نزدیک مواجه می‌شود (برخلاف فیزیک) دردش نمی‌آید می‌سوزد یک جاییش. همچنین در علم شیمی بر خلاف علم فیزیک درد منجر به بیهوشی نمی‌شود و اگر محصول به دست آمده برای نظافت خوب باشد می‌تواند همه چیز را با مدارک و شواهد پاک کند و – به قول عمران صلاحی – این محصول برای از بین بردن مو هم خوب است، مخصوصا موی دماغ.

درد از لحاظ فلسفی

فلسفه به ما ثابت می‌کند اگر انسان دردش نیاید قدر گاو نمی‌فهمد و اگر انسان بفهمد که قدر گاو نمی‌فهمد دردش می‌آید و می‌فهمد که دردش آمده پس انسان درد دارد پس هست.

جمله‌ی فلسفی: درد می‌کنم پس هستم.

کلمات و افعال دردی

درد: [ دَ ] (اِ) ۞ وجع. الم . تألم . هو ادراک المحسوس المنافی ، من حیث هو مناف . (یادداشت مرحوم دهخدا). درد، خبر یافتن است ازحال ناطبیعی . (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). رنج تن و رنج روح و رنج دل و آزار و وجع و الم . (ناظم الاطباء). رنج شدید عضوی یا عمومی که تحملش دشوار باشد. احساس نامطبوع ناشی از تحریک سخت انتها یا تنه ٔ عصب ، این احساس توسط عصب به مراکز شعوری مخ منتقل و درک می شود. (دائرةالمعارف فارسی) معرب آن نیز درد است ، گویند: ما دردک یا فلان ؟ أی ماخطبک ؛ کار و شأن و حال چیست و چه می کنی ؟ (از دزی ج 1 ص 432).

درد: [دَ رَ ] (ع مص ) بی دندان شدن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و صفت آن أدرد و درداء است . (از اقرب الموارد). || خشمگین و غضبناک شدن . (از ذیل اقرب الموارد از تاج العروس ).

درد:. [ دَ رِ ] (ع ص ) مرد خشمگین و غضبناک . (از ذیل اقرب الموارد از تاج ).

درد:. [ دُ ] (اِ) درده . دردی . هر کدورت که در چیزی رقیق ته نشین شود. آنچه ته نشنید از روغن و هر چیزرقیق و مایع و سایل . ناب از صفات اوست . و با لفظ خوردن و مکیدن مستعمل است. لا. لای . لِرد :

بس کن خاقانی از مطایبه زیرا
باطن او درد و ظاهرش همه صاف است .

خاقانی .

درد:. [ دَ ] (اِخ ) تخلص خواجه میر ابن خواجه محمدناصر (1133 - 1199 هَ . ق .). صوفی و شاعر ادب اردو. متولد دهلی.

درد داشتن: درد داشتن. راحت نبودن. زور آمدن به آدم.

درد آمدن: یک جایی به یک جایی خورده و آدم یک طوری می‌شود. به آن طور خاص می‌گویند درد آمدن.

دردت اومد؟: یعنی اول زده بعد ادب به خرج داده و می‌پرسد دردت آمد؟ که لابد اگر نیامده دوباره بزند.

دردت اومد؟: یعنی یک چیز کلفتی بار طرف کرده و طرف نفهمیده از کجا خورده. بعد می‌پرسد دردت اومد؟ یعنی شنیدن این حرف برایت سنگین بود؟ (نامردی است البته این کار. شما نکنید.)

سردرد: موقعی که آدم سرش برای کاری درد بکند می‌گویند. اصولا بعدا طرف از دماغش درمی‌آید و یک کتک مفصل هم باید بخورد. اما کو درس عبرت؟ الان شما سرت برای چی درد می‌کنه؟

دل‌درد: دل‌درد مربوط به نفخ و این مسائل است که متاسفانه با درد دل اشتباه گرفته می‌شود. خیلی وقت‌ها پیش می‌آید یکی می‌خواهد با آدم درد دل کند اما وقتی حرف می‌زند متوجه می‌شویم درد دل نبوده بلکه نوعی دل‌درد و نفخ بوده که با کلمات خالی شده است.

درد عشق: درد عشقی کشیده‌ام که مپرس! (شرط می‌بندم معنی این یکی را خوب بلدید.)

صاحب‌درد: به هر حال آدم صاحبخانه نباشد صاحب زمین نباشد صاحب کار نباشد صاحب آینده نباشد باید صاحب یک چیزی باشد دیگر. به این برابری اجتماعی می‌گویند صاحب‌درد! (طفلک)

همدرد: دوستی که به زور می‌خواهد از مشکل شما با خبر شود و می‌گوید من همدردتم رفیق. بگو. بگو. خودت رو بریز بیرون. (و این دوست اصولا به روح اعتقاد ندارد.)

امثال دردی

از درد لاعلاجی به خرمی گویند خان باجی . (امثال و حکم ).

خدا درد را به اندازه ٔ طاقت می دهد . (امثال و حکم ).

خدا درد را به دوستان می دهد . (امثال و حکم دهخدا).

درد خروار می آید مثقال می رود . (امثال وحکم ).
درد را پیش دردمند بگو . (امثال و حکم ).

درد کوه را آب می کند . (امثال و حکم ).

درد کوه می آید مو می رود . (امثال و حکم ).

هرچه دیه گوید از درد گیه گوید ، گویا در لهجه ٔ لران دیه به معنی دایه و گیه به معنی شکم باشد، نظیر کچل چه گفت ؟ وای سرم . (امثال و حکم ).

سری که درد نمی‌کند دستمال نمی‌بندند.

این بخش لغتنامه‌ی ما به خاطر غلط چاپی و درد زیاد حذف شد.

درد ادبی

تو دانسته ای درد و تیمار من

ز بهر تو با شاه پیکار من

فردوسی .

مثل زنند کرا سر بزرگ ، درد بزرگ

مثل درست خمار از می است و می ز خمار.

ابوحنیفه ٔ اسکافی

مثل نان فطیر است هجا بی دشنام

مرد را درد شکم خیزد از نان فطیر.

سوزنی

منم بیمار و نالان زین شب تار

که در شب بیش باشد درد بیمار.

از منظومه ویس و رامین

پیش از این بحر به دل عقده ٔ گرداب نداشت
درد از گریه ٔ من در دل عمّان پیچید.

صائب

آرزوی دردی

امیدوارم هیچ‌وقت دردتان نیاید و کسی از حرف شما یا به خاطر شما دردش نگیرد.

در پایان به من بگو چرا درد؟

من به شما نمی‌گویم چرا درد را توضیح دادیم. همان اول که گفتم نمی‌گویم چرا.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، صفحه‌ی "به من نگو چرا"، شماره‌ی 456.

مهره‌دارن وارد می‌شوند

2012-01-05T03:05:00.000+03:30

ما: آقا شجونی بیا چت کنیم.

جعفر شجونی: عده‌ای می‌خواهند از نام و تابلوی گفتمان اصولگرایی سوء استفاده کنند.

ما: جامعه می‌بینی به کجا رفته؟ به کجا رسیده‌ایم جعفر آقا؟ واقعا ها. الان از همه چیز سوءاستفاده می‌کنند. حتا از اصول‌گراها. آدم امنیت ندارد.

جعفر شجونی: گفتم از نام و تابلوی گفتمان اصولگرایی.

ما: اول این‌که همین واژه‌ی گفتمان سندش خورده به نام اصلاح‌طلبی. دوم این‌که گفتمان اصولگرایی یعنی چی؟ آدم چطوری اصول را بگراید اما گفتمان کند؟ اصول را گراییدن که دیگر گفت‌وگو ندارد.

جعفر شجونی: گفتم تابلوی...

ما: این‌که اصولگرایی تابلو است را فهمیدیم. با این بخشش مشکلی نداریم.

جعفر شجونی: افراد جریان انحرافی اگر وارد مجلس شوند نقاب اصولگرایی را بر می‌دارند و چهره واقعی خود را نشان می‌دهند.

ما: یعنی نقاب را بردارند و شفاف‌سازی کنند، بد است؟

جعفر شجونی: بله.

ما: ما نفهمیدم چی شد. یعنی آدم قبل از این‌که وارد مجلس بشود باید نقاب بزند وقتی هم وارد مجلس شد نقابش را برندارد؟ یعنی نماینده نباید چهره واقعی خود را نشان دهد؟ یعنی همین طوری که هست خوب است؟

جعفر شجونی: برای نامزدی مجلس باید افرادی که امتحان خود را به انقلاب پس داده‌اند به ملت معرفی کرد.

ما: باز هم نفهمیدیم. انقلاب مگر امتحان گرفت؟ کی گرفت؟ کی برگزار کرد کی تصحیح کرد کی نتایج اعلام شد؟ بعد هم امتحان را می‌گیرند، پس نمی‌دهند.

جعفر شجونی: بدون شک مهره‌های جریان انحرافی و فتنه از سوی شورای نگهبان رد صلاحیت می‌شوند.

ما: فتنه که مهره ندارد. بعد هم مگر پیچ و مهره است که هی جریان انحرافی را می‌بندید به فتنه؟ این سوا. اون سوا.

جعفر شجونی: جریان انحرافی چی؟ مهره ندارد؟

ما: جریان انحرافی اساسا جزو مهره‌داران است.

جعفر شجونی: چرا دشمن چشم دیدن آقای جنتی را ندارد؟

ما: واقعا ها. ما چهارتا جواب به ذهن‌مان رسید. الف- دشمن دشمنی دارد. ب- دشمن چشم ندارد. پ- دشمن حسودی‌اش می‌شود و دارد از این حسادت می‌ترکد که ما آقای جنتی داریم و آن‌ها ندارند. ت- دشمن که هیچی. هیچ کس نمی‌تواند به آفتاب چشم بدوزد.

جعفر شجونی: به نظر من که همه‌ی موارد درست است.

ما: باشه. آقا شجونی باز هم بیا با هم چت کنیم. فعلا بای.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 15 دی 90، شماره‌ی 1604

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

من فیلتر شدم پس هستم

2012-01-04T11:16:00.001+03:30

اکبر هـ . ر: فیلترشکن داری؟
ما: آقا ما با اسم مستعارها چت نمی‌کنیم. همین‌طوری با آدم حقیقی حرف می‌زنیم بعد می‌فهمیم طرف حقوقی بوده . "اکبر هر" یعنی چی؟ هر چی؟ یعنی این‌قدر جهان‌شمول که هر چی باشد فرق ندارد؟ یا یعنی هر را از بر تشخص می‌دهی؟ یا چی؟
اکبر هـ . ر: فیلترشکن می‌خواهم. اذیت نکن. داری؟
ما: شما؟
اکبر هـ . ر: من اکبر هاشمی رفسنجانی هستم. سلام علیکم.
ما: من باور نمی‌کنم. حتما نفوذی هستی یا هکر که ایمیل اکبرآقا را هک کردی.
اکبر هـ . ر: بابا جان من اکبر هاشمی رفنسجانی هستم. باور نمی‌کنی بیا ویس‌چت حرف بزنیم.
ما: خب باور کردیم آقای هاشمی. شما چرا مستعار شدید با این حال‌تون؟ واقعا توقع مستعار نداشتیم. خانواده چطورند؟
اکبر هـ . ر: سلام می‌رسانند. فیلترشکن داری؟
ما: فائزه خانوم چطورند؟
اکبر هـ . ر: رفته بودم ناهار و استراحت. زنگ زدم به فائزه. گفتم لیوان آب دستش است بگذارد زمین بیاید گفت نمی‌تواند. گفتم چرا؟ گفت باید آب خنک بخورد آب خنک را هم تا نخوری نمی‌توانی لیوانش را زمین بگذاری. متوجه شدم تازگی‌ها در مصرف آب صرفه‌جویی نمی‌شود. یادمان باشد تذکر بدهم. آن‌موقع آب سهمیه‌بندی بود خوب بود. همه آب خنک می‌خوردند اما با هم می‌خوردند.

فیلتر شدم رفت
اینترنت قطع و وصل شد. زور زدیم تا دوباره کانکت شویم. آف‌لاین گذاشته بود «فیلترشکن داری؟»
گفتم: فیلترشکن؟ آقا کدام سایت می‌خواهید بروید مگر؟ خدایی نکرده از آن سایت‌ها؟ یا زبانم لال از این سایت‌ها؟

آن‌لاین بود. اما چراغ چتش را خاموش کرده بود و داشت با چراغ خاموش حرکت می‌کرد. نوشت: فیلترشکن داری؟
ما: نکند می‌خواهید بروید فیس‌بوک و لایک کنید؟ البته ماندم آن چیست که شما بخواهید لایکش کنید.
اکبر هـ . ر: می‌خواهم سایت خودم را باز کنم. یک خاطره‌ی جدید نوشتم از قدیم. ردخور ندارد.
ما: وا. به حق چیزهای ندیده. آقا جدی جدی شما هم فیلتر شدی؟ یعنی شما هم؟
اکبر هـ . ر: بله. یک فیلسوف خارجی که البته فیلسوف‌های خارجی اکثر حرف‌هاشان غلط است، می‌گوید: «من فیلتر شدم پس هستم.»
ما: فیلتر که چیزی نیست. ایگنور نشوی.
اکبر هـ . ر: بله.
ما: عجب حکایتی شده. یک زمانی آدم این‌قدر تریبون دارد نمی‌داند از کجا حرف بزند. بعد از یک مدت نمی‌داند این‌قدر تریبون دارد حرف از چی بزند. بعد که می‌خواهد واقعا حرف بزند می‌بیند نه تریبون دارد نه تلویزیون نه سایت. سخته؟ نه؟
اکبر هـ . ر: بله. سخته. فیلترشکن داری؟
ما: آقا فیلتر شدی یعنی واقعا؟
اکبر هـ . ر: بله. زنگ زدند دفتر. محسن گوشی را برداشت. من رفته بودم برای ناهار و استراحت. وقتی برگشتم دیدم محسن آشفته است. گفتم: «چی شده بابا؟» گفت: «یکی زنگ زد گفت یکی زنگ زده گفته دیگر به سایت شما سرویس ندیم. گفتم از کجا زدند؟ دوتا فوت کرد و بعد تندی قطع کرد.» به محسن دلداری دادم. دوتا مساله بود که مساله اول حسن داشت مساله دوم بهت. مساله اول این بود که می‌خواهند سرویس ندهند. این خودش حسن است. چون اگر بخواهند سرویس بدهند یا حتا سرویس کنند، سایت را، خوب نیست. مساله دوم این بود که کی زنگ زده؟
ما: یعنی کی زنگ زده؟
اکبر هـ . ر: یعنی کی زنگ زده؟
ما: از من می‌پرسید؟ یک موقع همه از شما می‌پرسیدند.
اکبر هـ . ر: فیلترشکن داری؟
ما: آقا به نظرم بی‌خیال سایت شوید. فیلتر یک طور حصر اینترنتی است آدم نه می‌تواند جایی برود نه کسی می‌تواند پیش آدم بیاید.
اکبر هـ . ر: فیلترشکن داری؟
ما: آقا الان چک کردم فیلتر که هستید هیچی کلا پکانده شده سایت و رفته هوا. هیچ اثری ازش باقی نیست. یعنی انگار از اساس نبودید. به نظرم یک وبلاگ با اسم مستعار، مثلا همین اکبر هر، توی بلاگفا یا وردپرس یا بلاگ‌اسپات باز کنید. من می‌گویم بچه‌ها لینک‌تان کنند که کلیک‌خور و خواننده‌هاتان زیاد شود. البته الان که دیگر تریبون و تلویزیون و سایت و وبلاگ ندارید فکر کنم کم کم باید فعالیت‌تان را با اسم مستعار در کامنت‌دانی وبلاگ‌های دیگر شروع کنید. بمیرم الهی. یاد فامیل‌مان افتادم. او یک بازاری گردن‌کلفت بود که نفهمید از کجا خورد و ورشکسته شد الان تراکت پخش می‌کند توی میدان انقلاب.‏
اکبر هـ . ر: وجدانی به روح اعتقاد داری؟
ما: :|‏

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 14دی 90، شماره‌ی 1603

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

سر انحرافی بالا نیامد

2012-01-03T13:12:00.000+03:30

کرم انحرافی

امروز می‌خواستیم اولین چت‌مان را با یکی از سران جریان انحرافی منتشر کنیم که هر کاری کردیم بالا نیامد، نه اینترنت نه آن سر انحرافی. یکی دوبار هم تلاش کردیم که متاسفانه نصفه بالا آمد. جریان انحرافی همین‌طوری نصفش زیر زمین است نصفش توی پستو نصفش توی جیب نصفش توی قوطی نصفش توی حقه نصفش توی صندوق و صدالبته نصفش توی رمل و اسطرلاب. یعنی کلا طوری شده که تا چند وقت دیگر سیب که بخوری کرم داشته باشد کرمش را منتسب می‌کنند به جریان انحرافی. حالا شما هی بیا بگو کرم از خود درخت است. چه فایده؟

رانندگی انحرافی

بعد ما درست متوجه نشده بودیم آن نصفه‌ای که بالا آمده و لود شده بود سر جریان انحرافی است یا ته‌اش یا وسطش. برای همین دیدیم الان شما گردش به چپ کنی می‌شوی جریان انحرافی و پلاکت را می‌کنند، گردش به راست کنی می‌شوی سد معبر و شب را می‌خوابانندت توی پارکینگ، بدبختی اینجاست راه خودت را هم بروی می‌گویند داری عبور از خط عابر پیاده و سواره می‌کنی. و محکم گارد ریل می‌آید و می‌کوبد به شما تا جلوت را نگه دارد. خیلی پیچیده است. برای همین تصمیم گرفتیم با سر و ته و وسط این جریان فعلا چت نکنیم تا تکلیفش را مشخص کند.

زحمتکشان تشکر تشکر

همین‌جا رسما از زحمت‌کشانی که زحمت می‌کشند سرعت اینترنت کم شود خواهش می‌کنیم زحمت نکشند ما راضی به زحمت‌شان نیستیم در کل زحمت را کم کنند بگذارند ما به کارمان برسیم ممنون می‌شویم.‏

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 13 دی 90، شماره‌ی 1602

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

پنجره زودتر می‌میرد نامزد جایزه‌ی رمان متفاوت واو

2012-01-02T12:40:00.001+03:30

اولین مرحله داوری هشتمین دوره‌ جايزه ادبی «واو» به پايان رسيد. به گزارش بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، فائزه شاکري - دبير جايزه ادبي «واو» - با اعلام اين خبر، افزود: داوران مرحله اول اين جايزه پس از بررسي و داوري 51 رمان و داستان بلند پنچ اثر را به عنوان نامزدهاي عنوان بهترين رمان متفاوت سال اعلام کردند که به ترتيب الفبايي عبارت‌اند از:‏

«آتش به اختيار» (محمدرضا بايرامي - کتاب نيستان)، «بايد بروم» (محمدهاشم اکبرياني - چشمه)، «پنجره زودتر مي‌ميرد» (پوريا عالمي - علم)، «خنده‌ي شغال» (وحيد پاک‌طينت - چشمه)، «قانون قبيله‌ي پدري» (محمد هنرمند - نگيما) و «مهبوط» (مرتضي فخري - افراز).»‏

+ پنجره زودتر می‌میرد نامزد جایزه‌ی گلشیری

+ درباره‌ی کتاب

چیز کوچکی به نام بی‌حواسی و فاجعه‌ی بزرگ

2012-01-02T03:01:00.000+03:30

اگر اینجا دریا بود کشتی‌هام غرق شده بود اگر صحرا کاروان را با شترهاش برده بودند اگر کوه بهمن آمده بود روی این کلبه‌ی کوچک اگر بم بود زلزله آمده بود و الان عکس من شبیه عکس مردی بود از پشت سر که دو کودک مرده‌اش را بغل گرفته و نمی‌داند چه خاکی به سرش بریزد اگر بیدگنه بود جای من را در گوگل‌مپ یک حفره‌ی بزرگ پر کرده بود اگر تاریخ بود چنگیزخان تاریخش را عقب کشیده بود اگر جغرافیا بود چنان خشکسالی بود که به دمشق اگر مجنون بود خودش صیاد آهو بود جای آنکه ناجی‌اش باشد اگر ریاضیات بود هندسه بود تهی بود از هر طرف که نگاه می‌کردی اگر جامعه بود زیر خط غم بود جایی پایین‌تر از خط فقر اگر خیابان ولیعصر بود زمستان بود سرد بود تا صبح برف بود اگر ایستگاه قطار بود قطار رفته بود و واگن‌هاش را یادش رفته بود دنبال خودش راه بیندازد و ببرد و ما هاج و واج مانده بودیم با بلیط های یک‌طرفه در دست اگر هواپیما بود که تا حالا سقوط کرده بود پیش از آنکه بسته‌ی شکر را باز کرده باشی و در چای بعد از شام ریخته باشی تا زندگی به کامت شیرین شود اگر...

این مصیب تمام که نمی‌شود اگر نباشی یا اگر تو باشی و من حواسم نباشد که هنوز کشتی‌هام غرق نشده شتر را با بارش نبرده‌اند بم زلزله نیامده تهران نلرزیده چنگیز ساعتش خوابیده پایش شکسته حمله نمی‌کند باران می‌بارد باران می‌بارد و آهو جست و خیز می‌کند در دشت جای تو تهی نیست و بالای خط غم شادی است و خیابان ولیعصر را آذین بسته‌اند دوباره و تا صبح برف نمی‌بارد و قطار دارد سوت می‌زند که جا نمانیم و هواپیما با این‌که چرخش باز نشده برای اولین‌بار در تاریخ این سرزمین به زمین نشسته است و خون از دماغ کسی نیامده. فکر کن اگر بودی و حواسم بود انگارسوار آن هواپیما بودیم شکر را در چای ریخته بودیم و آب هم در دل‌مان تکان نمی‌خورد...

این مصیبت تمام که نمی‌شود اگر نباشی یا اگر حواس من نباشد. بی‌حواسی باز کار دست من ندهد؟ روی دست‌مان نماند بلیت‌های این قطار بی لوکوموتیو. بی‌حواسی دارد کار دستم می‌دهد. ساعت چند است؟ این کدام پرواز است؟ این کدام خیابان ولیعصر؟ بی‌حواسی دارد کار دستم می‌دهد. می‌ترسم اسم من را که در گوگل‌مپ جست‌وجو کنی باز در بم زلزله شود چیزی در تهران منفجر شود و زیر بهمن یازدهم دی ماه بمانم. می‌شود این‌قدر دیر شود یعنی؟ که بخوابی بیدار شوی ببینی هنوز خوابی. نگو چیزی نیست. نگو این‌ها که چیزی نیست... چیزی هست... چیزی هست... نگاه این بی‌حواسی دارد کار دستم می‌دهد. روی دست‌مان نماند این بسته‌ی هنوز بازنشده‌ی شکر... این‌بار شاید خلبان دیگری به ما خیر مقدم بگوید که با چرخ باز هم نتواند بنشیند بیا پیش از این‌که تمام شویم آغاز کنیم و دست هم را بگیریم.

+ چیزها

+ چیزی از سال‌ها قبل برای سال‌ها بعد
+ چیزهای ترسناک
+ اما و اگرهای دوست داشتن و دوست داشته شدن هم چیزی نیست
+ چیزهای کوچک
+ این هم چیزی نیست
+ واقعا چیزی نیست؟
+ چیزی نیست؟

پاپانوئل به کی چی می‌دهد؟

2011-12-31T20:52:00.000+03:30

پاپانوئل در نامه‌ای محرمانه لیست زیر را در اختیار من قرار داده که من هم آن را به صورت یواشکی در اختیار شما قرار می‌دهم. در این لیست پاپانوئل صراحتا اعلام کرده که با مسوولیت محدود، در جوراب چه‌کسی چه‌چیزی می‌گذارد. در ضمن اگر اسم شما در لیست نیست ناراحت نشوید، خبر بدهید تا از پاپانوئل بپرسیم:

هاشمی رفسنجانی: یک دفتر 100 برگ. برای ادامه خاطره‌نویسی.
[..]: [...]

محمود احمدی‌نژاد: پاپانوئل ساعت‌ها دنبال خانه احمدی‌نژاد می‌گردد تا از بین آپارتمان‌های معمولی شهر پیدایش کند. اما پیدا نمی‌کند. یک جا می‌بیند مردم تجمع کرده‌اند و دارند گوجه ارزان می‌خرند. می‌فهمد به محله آقای احمدی‌نژاد رسیده است! وقتی می‌خواهد داخل خانه شود می‌بیند وی ده دوازده روز است که نشسته در خانه و دارد دورکاری می‌کند، برای همین مزاحمش نمی‌شود و هدیه‌اش را – که غیریارانه‌ای و غیرهسته‌ای است - می‌برد در شهرستان‌های دورافتاده بین مردم توزیع می‌کند. از فردا مردم که با یارانه زندگی می‌کردند با امید بیشتری زندگی می‌کنند.

[..]: [...]

وزیر ارشاد: برگه تقاضای مجوز کتابش را می‌گذارد در جوراب وزیر ارشاد. بیچاره فکر می‌کند این طوری توفیری می‌کند.

معاون کتاب: یک نسخه کتاب کلنل محمود دولت‌آبادی را می‌گذارد.

وزیر کشور: یک صندوق می‌گذارد.

وزیر مخابرات: یک دکل تقویت کننده موبایل را می‌گذارد در جوراب وزیر مخابرات.

وزیر نفت: پاپانوئل از ترس این که پس فردا بگویند مافیای نفتی است هرگونه ارتباط با تشکیلات نفتی را تکذیب می‌کند و از جوراب فاصله می‌گیرد.

وزیر اطلاعات: جوراب وزیر اطلاعات فیلتر است. نمی‌تواند وارد شود.

[..]: [...]

وزیر راه: پاپانوئل تا چهار سال دیگر منتظر اتوبان‌های در دست احداث می‌ماند تا به وزیر برسد. در این فاصله سی و سه بار وزیر عوض می‌شود و هدیه را پاپانوئل می‌گذارد سر کوچه و می‌رود پی کارش.

الهام: هدیه را اشتباه آورده و به درد غلامحسین نمی‌خورد، پس می‌رود تا سال دیگر.

هاشمی ثمره: هدیه‌ای به ذهنش نمی‌رسد تا برای هاشمی ثمره بیاورد. با خودش فکر می‌کند چرا اصلا خبری از ثمره نیست؟ قبلا در صدر اخبار بود الان در پس پشت اخبار چه می‌کند؟

[..]: [...]

قالیباف: نمی‌‌داند برای یک دکتر خلبان شهردار سردار قالیباف چه چیزی خوب است. اما چون می‌داند قالیباف عکس دوست دارد از خواب بیدارش می‌کند و می‌گوید بیا با این سورتمه هم عکس بگیر. برای تبلیغات انتخاباتی‌ت خوب است.

محمدعلی ابطحی: یک کامنت می‌گذارد.

محسن رضایی: خبرهای خانوادگی.

علی لاریجانی و جوادشان: توی جوراب لاریجانی یک در می‌گذارد. این در به هر جایی باز می‌شود. از این قوه به آن قوه. از اینجا به آنجا. هر جا به هر جا.

حداد عادل: یک جزوه آموزش زبان فارسی به زبان ساده می‌گذارد.

باهنر: پاپانوئل تذکر آیین‌نامه‌ای‌اش را می‌گذارد در جوراب باهنر. باهنر هم به ایراداتی که پاپانوئل گرفته، تذکراتی می‌دهد و به تذکراتی که داده، ایراداتی را وارد می‌داند. باهنر زنگ می‌زند بازار ببیند الان جوراب قیمتش چند است و چقدر رفته بالا.

کوچک‌زاده: پاپانوئل از خیر جوراب کوچک‌زاده می‌گذرد و می‌رود پی کارش.

علی مطهری: مطهری را بیدار می‌کند و می‌گوید پا شو پدر جان جورابت را پات کن.

[..]: [...]

نسوان: پاپانوئل به من گفت به ایشان سلام برسانم و بگویم پاپانوئل نطق‌ها را مطالعه کرده صلاح دیده فقط سلام برساند.

نمایندگان مجلس ششم: از راه دور نگاه‌شان می‌کند.

نمایندگان مجلس هفتم: برایشان دست تکان می‌دهد و می‌گوید: بای بای...

نمایندگان مجلس هشتم: با دیدن این عزیزان حواس پاپانوئل پرت می‌شود و سورتمه‌اش می‌رود توی دیوار. هم‌اینک به علت این برخورد ترافیک عجیبی در شهر ایجاد شده و همه دارند به هم تنه می‌زنند.

مفسدان اقتصادی: اسامی‌شان را می‌گذارد در جوراب‌هایشان که یادشان نرود اسمشان چه بوده.

دانشجویان ...: هدیه‌اش را بر می‌گرداند. چون می‌فهمد در ایران دانشجوی نداریم.

[..]: [...]

داور: تا صبح می‌خندد چون اصلا فکرش را هم نمی‌کرد نبوی شب‌ها با جوراب بخوابد.

...: توی جوراب او چیزی نمی‌تواند بگذارد، چون پستچی روزنامه‌های صبح و نشریات را قبلا گذاشته آنجا و دیگر جا ندارد.

شمس لنگرودی: در راه "ملاح خیابان‌ها" و "باغبان جهنم" را می‌بیند که دارند "نت‌هایی برای بلبل چوبی" می‌نویسند. پاپانوئل می‌رود شمس را بیدار می‌کند و از فردایش با او سخن می‌گوید.

حافظ موسوی: "خرده ریز خاطراتی از خاورمیانه" را می‌گذارد در جوراب او. پاپانوئل یک یادداشت می‌گذارد توی جوراب حافظ که: راست می‌گویی. اینجا خاورمیانه است / و این لکنته که از میان خون ما می‌گذرد / تاریخ است.

محمدعلی سپانلو: ترجمه فارسی اشعار فارسی و اشعار فرانسوی سپانلو را می‌گذارد.

عمران صلاحی: یک یادداشت می‌گذارد: حالا حکایت ماست!

محمود دولت‌آبادی: توی جوراب دولت‌آبادی یاد "جای خالی سلوچ" می‌افتد و سریع برمی‌گردد و کتابش را می‌آورد تا دولت‌آبادی برایش امضا کند.

علی خدایی: جوراب خدایی را می‌کشد روی خودش و می‌گوید "تمام زمستان مرا گرم کن" و بعد "از میان شیشه از میان مه" به بیرون نگاه می‌کند.

حسین سناپور: می‌خواهد توی جوراب سناپور "نیمه‌ی غایب" را بگذارد که "سمت تاریک کلمات" را می‌بیند. پاپانوئل "لب بر تیغ" می‌گذارد و چاقو می‌خورد. وی هم‌اینک در بیمارستان بستری است.

بزرگمهر حسین‌پور: حسین‌پور یک‌دفعه از جورابش می‌پرد بیرون و کاریکاتور پاپانوئل را می‌دهد دستش.

توکا نیستانی: یک مداد. یک دفتر طراحی. یک مداد. یک دفتر طراحی. بعد چراغ‌ها را خاموش می‌کند.

اردشیر رستمی: اردشیر از خواب بیدار می‌شود و با پاپانوئل تا صبح شعر می‌خوانند و به سلامتی انسان‌ها فکر و اقدام می‌کنند.

حسین شریعتمداری: برای ستون پیام‌های تلفنی کیهانش پیغام می‌گذارد.

خبرگزاری فارس: یک عکس می‌گذارد، اما یک ساعت بعد، از رو سایت برش می‌دارند و به جایش تصحیح خبر و عکس می‌روند.

عباس کیارستمی: هدیه کیارستمی را باد با خودش می‌برد زیر درختان زیتون.

[..]: [...]

مسعود کیمیایی: یک قمه می گذارد توی جوراب کیمیایی.

ابراهیم حاتمی‌کیا: اول می‌خواهد یک کیسه فریزر پر از بخش‌های سانسور شده‌ی فیلم‌های حاتمی‌کیا بگذارد که بی‌خیال می‌شود و یک نسخه‌ی با کیفیت از فیلم جدایی نادر از سیمین را می‌گذارد توی جوراب حاتمی‌کیا.

فراستی و سلحشور و شورجه و کلهر و جوانفکر و ...: یک ماشین لباس شویی با دو گالن وایتکس می‌برد تا جورابشان را بیندازند آن تو.

[..]: [...]

ده‌نمکی: اول فکر می‌کند جوراب ده‌نمکی بو می‌دهد اما بعد می‌بیند این بوی فقر و فحشاست که از همه جا بلند شده، دماغش را می‌گیرد و آرام می‌رود. در همین لحظه ده‌نمکی جورابش پا می‌کند تا برود اخراجی‌ها را بسازد اما می‌بیند جورابش سوراخ است پس جورابش را می‌دوزد. بعد فکر می‌کند حالا که دارد جورابش را می‌دوزد یک کیسه هم بدوزد. وقتی کیسه دوخت می‌رود اخراجی‌ها را می‌سازد.

چندتا جوراب هم بود که پاپانوئل خواست توی‌شان هدیه بگذارد، هدیه‌هایی مثل کبوتر سفید، سبزه‌ی سفره‌ی هفت سین و... اما آن جوراب‌ها در دسترس نبودند. و احتمالا در کمدی جایی بودند که هر چه پاپانوئل گشت پیداشان نکرد.

مادر رجب: توی جوراب مادر رجب یک آگهی از رجب می‌گذارد که نوشته حالش خوب است.

پوریا عالمی: یک فاتحه می خواند و بعد تا صبح برای هم جوک تعریف می کنیم.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، صفحه‌ی "به من نگو چرا"، شماره‌ی 455.

آدم برفی

2011-12-30T04:00:00.001+03:30

برف

هر

چه

نرم‌تر و

سبک‌تر

ببارد

سخت‌تر و

سنگین‌تر

می‌ماند

غم

هم

ادبیات تطبیقی ما و سهراب سپهری

2011-12-29T01:32:00.001+03:30

دوستانی - دارم - بهتر از آب روان
و کمی آن‌ورتر
دوستانی دارم
که در این آب روان ...

+ باقی ادبیات تطبیقی ما و دیگران

رازهای سرزمین من

2011-12-28T03:41:00.004+03:30

رازهای سرزمین من، رضا براهنی، چاپ اول 1366، نشر مغان.

چه هدیه‌ای غافلگیرکننده‌تر از دوجلد کتابِ چاپِ اولِ رازهای سرزمین من، آن هم در عصری سرد و زمستانی؟
و چه خوب که دست نگه داشته بودم برای خواندنش. حالا با بوی کهنگی کاغذها شب‌زنده‌داری می‌کنم و بعد می‌بینم چه تغییراتی پیدا کرده این کتاب در چاپ و ویرایش جدیدش.
و باد دانه‌های بی‌هدف برف را تا سر پل تجریش آورده است. کتاب را گذاشته‌ام روی میز کافه، قهوه‌چی لیوان خالی قهوه‌ی فرانسه و لیوان گل‌گاوزبان را می‌برد و چای‌های‌مان را می‌آورد. از پنجره مردم را نگاه می‌کنم و کتاب را ورق می‌زنم. بخش یکم، کتاب یکم، کینه‌ی ازلی، خط اول:
«دشت وسیع سراسر از برفی بکدست پوشیده بود. هر دو مرد احساس کردند که باید شب را در جاده بمانند...»

درباره‌ی نوارهای کاست

2011-12-26T00:05:00.000+03:30

نوارهای کاست شعر بچگی‌م را پیدا کردم. نوارهایی که با هم ضبط می‌کردیم. حتا نواری هم که صدای شعرخوانی مامان‌بزرگ است جلوی چشمم است. نوار شهر قصه هم هست. نواری که روش نوشته "رنگارنگ" و این یکی که روش نوشته "گلچین شاد ایرانی". این هم نوار جوک‌های گوگوش، این یکی نوار جوک‌های سدکریم. چهار پنج نوار که هی اسم خواننده‌اش خط خورده، و دست آخر روش برچسبی چسبانده‌اند و توضیح دیگری نوشته‌اند. این هم نوار کاست مشق آواز شهرام ناظری. این هم دشتستانی‌ای که از یک نوارفروشی دست‌فروش در شیراز رسیده بود دستم، برای کی است یعنی؟ باز هم هست... همه‌ی این نوارها را پیدا کردم. خانه را زیر و رو می‌کنم. نمی‌دانم آه بکشم یا نکشم؟ اگر بخشی از نمایشی باشد، تراژیک است یا بخشی از یک کمدی موقعیت تلخ است؟ نمی‌دانم. زل زده‌ام به کیف خاک‌گرفته‌ی نوارهای کاست. همه‌ی این گذشته پیش رویم است اما هیچ دستگاه پخش نوار کاستی در خانه نیست.

این یادداشت - (مسلما) با تغییراتی - در مجله‌ی چلچراغ منتشر شده است.

عکس از اینجا

آسانسورچی و خوانندگان چلچراغ

2011-12-25T03:34:00.001+03:30

در این شماره‌ی مجله‌ی چلچراغ نتایج نظرسنجی خوانندگان اعلام شده و من از شما خوانندگان چلچراغ ممنونم که به روح اعتقاد دارید، "آسانسورچی" را دوست دارید و به او رای دادید.

آسانسورچی خوشحال است که باز هم بگوید «من تنها آسانسورچی دنیا هستم که قصه بالا و پایین‌رفتن‌هام رو براتون تعریف می‌کنم.»

امیدوارم در طبقه‌ی جی اف! و طبقه ششم! گیر نکنید و بالا و بالاتر بروید.

دوستار شما
پوریا عالمی / آسانسورچی

پنجره زودتر می‌میرد نامزد جایزه‌ی گلشیری

2011-12-20T13:47:00.000+03:30

در میان این همه خبر بد چرا خبر خوب را به زبان نیاورم که از انتخاب کتابم، "پنجره زودتر می‌میرد"، در میان کتاب‌های منتشرشده در سال 89، به عنوان نامزد یازدهمین دوره‌ی "جایزه‌ی هوشنگ گلشیری" در بخش رُمان اول، خوشحال شده‌ام؟ و خوشحال‌تر می‌شوم که این خوشحالی را با خوانندگان این کتاب و خوانندگان قدیمی این صفحه تقسیم کنم.

نامزدهای یازدهمین دوره‌ی جایزه‌ی هوشنگ گلشیری

+ درباره‌ی پنجره زودتر می‌میرد

شاملو + آیدا مساوی نیست با فروغ + شاپور

2011-12-19T12:32:00.004+03:30

نمی‌دانم برای ما ایرانی‌ها این‌قدر جالب است یا در تمام دنیا این مرض فراگیر است. و اگر یک مرض بین‌المللی محسوب می‌شود می‌خواهم بدانم آیا در بلاد و کشورهای کره‌ی خاکی آدمی در هر سن و سالی می‌تواند آن را بگیرد یا فقط در ایران است که از بچگی، دقیقا از بچگی، یعنی از آن موقع که آدم فرق مرغ و خروس را نمی‌داند و فکر می‌کند جوجه هم از نوع خاصی از تخم مرغ شانسی به دست می‌آید دغدغه‌ی ذهن می‌شود این بیماری. کدام بیماری؟ همین مرض لاعلاج ازدواج را عرض می‌کنم. کمی برگردیم عقب. حتما شما هم دخترخاله یا پسرخاله‌ای داشته‌اید که گفته باشند عقد این دوتا را در آسمان‌ها خوانده‌اند و شما هم همیشه به آن بنده خدا به شکل زن یا شوهر آینده‌تان نگاه کرده‌اید. طوری که منتظرید دیپلم بگیرید و بتوانید از این جایزه‌تان استفاده کنید. قبل‌تر از آن هم همین است. مثلا آدم ده ساله است. هر کسی می‌بیند به مادر آدم می‌گوید: «ملیح جون این بچه‌ی خوشگلت باید بشه عروس / داماد من.» حالا طرف چهل ساله است. فکر می‌کنید به همین‌جا ختم می‌شود؟ خیر. شما حتا وقتی به دنیا می‌آید و هنوز بند ناف‌تان نیفتاده هر کسی می‌آید به زائو و در آن حال نزار می‌گوید: «ووووی. ملیح جون، ببین چی زاییدی. این باید عروس / داماد بچه‌ی ما شه. به کسی قولش رو ندی‌ ها.» وای از این فرهنگ و وای بر لایه‌های زیرین این فرهنگ که ذهن آدم را از بچگی تبدیل به ویرانه‌ای می‌کند که آبادی‌اش این است که هنوز پشت لبش سبز نشده یا پهنای باند ابرویش کم نشده دنبال نیمه‌ی گمشده‌اش بگردد جای این‌که نیمه‌ی خودش را ترمیم کند.

فرمول‌های زیادی در ذهن ما برای تشکیل زندگی موفق وجود دارد. فرمول‌هایی که به نظر معجزه‌آسا و کیمیاگرانه می‌آیند و نتیجه‌ی موفقیت‌شان حتمی است. مثلا:

زن / مرد هنرمند + زن / مرد بی‌هنر =

زن / مرد پولدار + زن / مرد بی‌پول =

زن / مرد روشنفکر + زن / مرد بی‌فکر =

زن / مرد اسم‌ورسم‌دار + زن / مرد بی‌مسما =

زن / مرد خاص + زن / مرد بی‌خاصیت =

زن / مرد عشقی + زن / مرد بی‌عشق =

زن / مرد روبه‌راه + زن / مرد بی‌راه =

زن / مرد هیکلی + زن / مرد بی‌هیکل =

زن / مرد مورددار + زن / مرد بی‌مورد =

هنوز و بعد از این همه سال که بشر به امید تشکیل کانون گرم خانواده نیمه‌ی گمشده‌اش را پیدا کرد و دستش را گرفت و با هم رفتند زیر یک سقف و زندگی مشترک خود را آغازیدند و از فردا نه پس‌فردای آن جنگ و جدل و تنش‌های زناشویی‌شان شروع شد و به چه کنم؟ چه کنم؟ افتادند، کیمیاگران موفق نشده‌اند معجون و محلولی بیابند که مس ازدواج را زر کند. البته فرمول‌های زیادی هست که طلای ازدواج را تبدیل به مس و حلبی زندگی کوفتی کند که حتما خودتان آن فرمول‌ها را بلد هستید یا اگر از پدر و مادرتان بپرسید برای‌تان توضیح می‌دهند. اگر هم روی‌تان نشد از آن‌ها بپرسید کافی‌ست در حال و احوال نود و نه درصد زن و شوهرهایی که می‌شناسید دقت کنید.

حالا چند استثنا داریم در زندگی واقعی. مثل موهبت آیدا در زندگی احمد شاملو، یا مصیبت پرویز شاپور در زندگی فروغ فرخ‌زاد. می‌بینید؟ هیچ فرمولی جواب ثابت ندارد. ما این موضوع را با فرمول‌های زیر ثابت می‌کنیم. جواب معادله‌های زیر را با هم مقایسه کنید و در نتیاج آن تعمق کنید.

شاملو + آیدا = آیدا در آینه1

شاملو + همسران سابقش = فاجعه‌ی زندگی زناشویی 2

فروغ + شاپور = دیوار3 ، اسیر 4

فروغ + گلستان = تولدی دیگر5 ، ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد 6

........................................................................................

توضیحات:

1: عنوان کتابی از احمد شاملو

2: تعبیر شاملو از تجربه‌ی زندگی مشترک پیش از آیدا

3 و 4: نام نخستین کتاب‌های فروغ فرخ‌زاد

5 و 6: نام آخرین کتاب‌های فروغ فرخ‌زاد

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، شماره‌ی 452.

عجایب زندگی ما فارسی‌زبانان - 1

2011-12-17T22:24:00.000+03:30

و از عجایب زندگی ما فارسی‌زبانان یکی این‌که سایت لغتنامه‌ی دهخدا در سرزمین‌مان ایران فیلتر است.

(خنده‌ی حضار)

عصرهای جمعه -2

2011-12-16T16:32:00.000+03:30

کمربندهای ایمنی خود را ببندید. تا دقایقی دیگر به عصر جمعه می‌رسیم.‏

با تشکر.
پوریا عالمی. مسوول برقراری امنیت عصرهای جمعه.

عصرهای جمعه -1

روی این دیوار یادگاری بنویسید - دیوار پسر پرفسور حسابی

2011-12-16T16:23:00.000+03:30

دیوار علیرضا افتخاری
دیوار شیث رضایی
دیوار کاپیتان هوشنگ شهبازی

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده درستون "'گم کردن حلقه‌ی پیداشده..." هفته‌نامه‌ی طنز و کارتون "جدید"، شماره‌ی 26، آذر 1390

به من بگو چرا پیچ؟

2011-12-10T19:18:00.001+03:30

به من نگو چرا

من تنها کسی هستم که به شما نمی‌گویم چرا، چون واقعا در اصل قضیه فرقی نمی‌کند چی چرا.

تاریخ پیچ

کسی پیچ را نمی‌شناخت و اصولا کسی نمی‌دانست چیزی به اسم پیچ وجود دارد. اولین بار چه کسی با پیچ رو در رو شد و کجا؟ اولین پیچ کجا به دست آمد؟ آیا مردم عصر حجر پیچ داشتند؟ آیا ایرانیان باستان که به خواص همه چیز آگاه بودند به خواص پیچ هم آگاه بودند؟ آیا ایرانیان معاصر به تبع نیاکان خود پیچ دارند؟ آیا هر ایرانی پیچ می‌خورد؟ آیا اولین پیچ در کنار مشنور کوروش پیدا شد؟ آیا منشور کوروش پیچ شده بود؟ آیا این پیچ هم‌اینک در موزه‌ی لوور نگهداری می‌شود؟ آیا همین پیچ بود که وقتی از ایران بیرون برده شد سر سرباز هخامنشی افتاد؟ مامور معذور جلوی مرز گفت: «مستر! شما یه پیچ قابل شما رو نداره. ولی اگه این پیچ رو ببری سر سرباز هخامنشی می‌افته پایین.» مستر گفت: «حالا چی کار کنیم؟» مامور معذور جلوی مرز گفت: «قربون دستت، یه پیچ که قابل شما رو نداره. برگرد پیچ رو بذار سر جاش. بعد با جاش ببر.» و درست برای این‌که سر سرباز هخامنشی نیفتد وسرافکنده نشویم پیچ را با سرش بردند. خلاصه پیچ هر چه بود و هر کجا بود الان هست دیگه. حالا چه زوریه ببینیم اولین پیچ کی بود؟ کجا بود؟ ما الان پاسخ را پیچانیدیم.

پیچ اول

این‌که اولین پیچ کجا بود را نمی‌دانیم. نه ما، نه دانشمندان جوان ما، نه دانشمندان بی‌سواد خارج. اما این‌که پیچ اول کجاست قضیه‌ی پنهانی نیست و همه سرش توافق دارند. پیچ اول درست وقتی اتفاق می‌افتد که بچه زبان باز کرده، فرق بابا و مامان را می‌داند و ازش سوال می‌کنند: «بابا رو بیشتر دوست داری یا مامان رو؟» بچه که از این‌طرف هنوز به شیر، بغل مادر، مراقب مادر و باقی چیزهای مادر نیاز دارد و از آن‌طرف به اسباب‌بازی پدر، جیب پدر، هدیه‌های پدر، شهر بازی بردن پدر، حساب بانکی پدر و باقی چیزهای پدر نیاز دارد، با پیچ اول آشنا می‌شود. او ته قلبش مادرش را دوست دارد اما می‌داند که اگر بگوید: «مامان رو.» از مزایای پدر محروم می‌شود. برای همین پیچ اول یعنی: «مامان رو بیشتر دوست داری یا بابا رو؟»

پاسخ: «جفت‌تون رو.»

پیچ دوم

این از پیچ اول. که هر ایرانی فداکاری با آن مواجه می‌شود. اما پیچ دوم کجاست؟ پیچ دوم انتهای همین خیابان، بعد از بن‌بست قندلی است. آن‌جا که بپیچی می‌رسی به خیابان جوانمرد قصاب. از جوانمرد قصاب می‌آیی سمت غرب. همین‌طوری می‌آیی تا میدان انقلاب. از انقلاب می‌اندازی می‌آیی میدان هروی. از آن‌جا می‌روی سمت نظام آباد. همین‌طوری می‌آیی بالا بعد می‌روی پایین، نرسیده به سهرودی، کوچه‌ی سوم، پلاک 16. خانه‌ی ماست. منتظریم. تشریف بیاورید.

- «داری می‌پیچونی که نیایم خونه‌تون؟»

: «این‌قدر تابلو بود؟»

پیچ از لحاظ علوم مختلف

فیزیک: از لحاظ علم فیزیک هر چیزی که دور خودش یا دور چیز دیگر بچرخد پیچ است. یعنی یا خودش پیچ است یا فعل پیچیدن صورت گرفته است. پیچ خوردن یک پیچ بستگی به شیارهای روی پیچ دارد. شیارهای پیچ و داخل سوراخ باید هم را پر کنند تا یک پیچ درست بپیچد. اگر شیارهای این و اون با هم یکی نشوند می‌گوییم: «پیچش بزرگه.» اگر پیچ در سوراخ لق بخورد از لحاط علمی می‌گوییم: «پیچش کوچیکه. یه بزرگترش رو بده.»

ریاضی: در علم ریاضی فرمول‌های زیادی برای پیچ وجود دارد.

هر پیچ = طول پیچ (Tol) ضربدر تعداد شیار (She) تقسیم بر عمق سوراخ (Sor) به توان رول پلاک (Rol)

شیمی: ‌در علم شیمی پیچ نداریم. یا اسید داریم یا باز. که چه اسید بخوری چه بازی دل و روده‌ات می‌پیچد به هم.

پیچ از لحاظ هنرهای مختلف

حرکات موزون: در حرکات موزون پیچ نقش حیاتی دارد. حرکات موزون‌کننده باید بر پیچ خود تسلط داشته باشد و پیچ الکی نخورد. در حرکات موزون پیچ‌های مختلفی داریم؛

پیچ بندری.

پیچ عربی.

پیچ هلکوپتری.

پیچ حجتی.

پیچ خردادیان.

پیچ محلی.

بافندگی (کاموا): در هنر مفهومی کاموابافی بافنده ممکن است کاموایش پیچ بخورد و اعصابش خرد شد. این پیچ منحصر به همین هنر است و در باقی هنرها دیده نشده است.

عکاسی: در هنر عکاسی عکاس انگشت مبارک را روی دکمه‌ی شاتر نگه داشته یک پیچ طولی به خودش می‌دهد. عکس به دست آمده هنری محسوب می‌شود.

نقاشی: در هنر نقاشی نقاش یک سطل رنگ برداشته یک پیچ به کمر مبارک داده و در حین پیچ دادن رنگ را روی بوم می‌ریزاند (با می‌پاشد فرق دارد.) نقاشی به دست آمده آبستره محسوب می‌شود.

فیلم: در هنر فیلمسازی کارگردان یک پیچ به خودش داده و کش و قوس می‌آید. در این وضعیت فیلم معناگرا خلق کرده تقدیر می‌شود.

پیچ از لحاظ فلسفی

در فلسفه یا پیچ هست یا نیست. اگر نیست که نیست و به کسی مربوط نمی‌شود. اما اگر هست هست و هست پیچ بر نیست پیچ محاط نیست اما مقارن بر ممارست است که پیچ از معنا بر محتوا در غلتیده از صورت به جماد جمود کرده چیستی هست‌انگارانه‌ی نیست‌گرای پیچ‌ناک پیچ‌گر خود را می‌پیچیانید پیچ‌طور. در فلسفه کسی که پیچ است آدم نامردی محسوب می‌شود و نباید باهاش قرار گذاشت.

پیچ از لحاظ نجاری، مکانیکی و علوم تزیینی دیگر

از لحاظ هنرمندان فنی پیچ دو نوع است. 1- دو سو. 2- چهارسو.

پیچ دو سو

پیچ دو سو از این سو و آن سو راه دارد. پیچ دو سو پیچ‌گوشتی خودش را دارد و چهارسو توش نمی‌رود. پیچ دو سو خیلی هم گیر نیست و با آدم کنار می‌آید. یعنی شما اگر پیچ‌گوشتی همراهت نبود با انگشت، (از نظر فنی بخواهیم بگوییم: ناخن انگشت اشاره)، می‌توانی آن را شل کنی یا سفت کنی.

پیچ چهارسو

پیچ چهارسو پیچ گیری است و مثل دوسو نیست که با انگشت اشاره بشود باز و بسته یا شل و سفتش کرد. پیچ چهارسو پیچ‌گوشتی چهارسو می‌خواهد. از قدیم گفته‌اند: «اگر نداری زور بی‌خود نزن.» و مشخص است که این را برای سفت کردن پیچ چهارسو گفته‌اند.

پیچ‌گوشتی

1- پیچ گوشتی گوشتی است که در حالت نیشگون مانده باشد و پیچ‌خورده باشد.

2- از نظر فنی و حماسی پیچ‌گوشتی برای پیچاندن رسمی پیچ‌ها استفاده می‌شود.

3- وقتی میخچه آدم در می‌آورد چرا پیچ‌گوشتی در نمی‌آورد؟ واقعا چرا؟

پیچ زنانه – مردانه

دیده شده است که پیچی بین مردم وجود دارد. مردانه‌اش این‌طوری است که اگر خانم بخواهد ازدواج کند آقا می‌پیچاند و غیب می‌شود. زنانه‌اش این‌طوری است که اگر آقا عاشق و دل‌باخته شود (یا کار مناسبی پیدا نکند) خانم می‌پیچاند و تلفن جواب نمی‌دهد.

کلمات و افعال پیچی

پیچ: الف) کسی که می‌پیچاند.

ب) چیز سفتی که باهاش چیزهای دیگر را پیچ می‌کنند.

پیچاندن (پیچوندن): الف) سر کار گذاشتن.

ب) ببو باقالی گیر آوردن دیگری.

پ) طرف را دور زدن طوری که متوجه نشود از کجا خورد.

ت) ایستگاه کردن دیگری طوری که طرف ایستگاه متروکه شود و تو خودت با تاکسی بروی دنبال کارت.

پیچ و تاب: کسی که شما را می‌پیچاند اما شما فکر می‌کنید دارید تاب می‌خورید.

پیچ و تاب دادن: وقتی شما دارید پیچ می‌خورید اما خیال می‌کنید دارید تاب می‌دهید.

پیچ اول: قبل از پیچ دوم است.

پیچ آخر: آخرین پیچ.

پیچ‌واپیچ: پیچ در پیچ. پیچ‌های قاتی پاتی. چیزی شبیه زندگی نسل سومی.

پیچم داد: یعنی سر کارم گذاشت.

پیچوندمش: یعنی از سرم بازش کردم.

به هم پیچیدن: زندگی زناشویی.

به هم پیچیدن و گیر دادن: دعوای خانوادگی. (فرقی نمی‌کند با پدر و مادر باشد یا پدر و مادر همسر)

بپیچ: در رانندگی یعنی بپیچ، دور بزن. با دوستان خلاف یعنی بار بزن. با دوستان غیرخلاف یعنی بپیچ، دور بزن.

سیگارپیچ: سیگاری که پیچ دارد و برای ترک سیگار استفاده می‌شود. شما اول باید پیچ سیگار را (که نوک فیلترش کار گذاشته‌اند) با دندان باز کنی. چون باز نمی‌شود یا دندانت می‌شکند از خیر سیگار کشیدن می‌گذری و در نتیجه سیگار را ترک می‌کنی. آفرین.

دست‌پیچ: دستی که پیچ دارد اما هنوز کج نشده. دست‌پیچ قبل از دست کج است. کسی که دستش پیچ دارد بعید نیست به زودی دستش کج شود.

پیچ پیچی: کسی مرض دارد و هی می‌پیچاند.

پیچ پیچ کنان: تلو تلو خوران.

پیچ خوردن: پیچ خوردن نوعی رژیم غذایی است. گیاهخواران، گوشتخواران و پیچ‌خواران سه گروه اصلی خورندگان هستند.

پیچ دادن: وقتی در حالت پیچی کاری کنید می‌گویند پیچ داد. یعنی دارید پیچ می‌خورید اما کارتان را هم می‌کنید. آفرین.

پیچ کِش: همان میخ‌کش است. ته چکش را می‌گویند.

مچ‌پیچ: چیزی که به مچ می‌بندند تا مچ پیچ نخورد. عجیب نیست که چیزی به مچ می‌پیچند تا مچ پیچ نخورد؟ کار عبثی است.

گ.ازپیچ شدن!: وقتی خودتان در زندگی گازپیچ! شدید متوجه می‌شوید یعنی چی.

پیچ و خم: مسیر خواستگاری. مسیر پیدا کردن کار. مسیر معافیت. مسیر اپلای کردن. کلا به ماندن در مسیرهای سخت گفته می‌شود.

پیچ و مهره کردن: به پیچاندن و قلاب سنگ کردن یک بدبخت گفته می‌شود. خدا سرتان نیاورد.

پیچ‌خوردگی: به حالت پیش از افسردگی گفته می‌شود.

آرزوی پیچی

امیدوارم هیچ‌وقت پیچ نخورید و نپیچانید و به هم نپیچید و پیچ‌ها را باز کنید.

در پایان به من بگو چرا پیچ؟

من به شما نمی‌گویم چرا پیچ را توضیح دادیم. همان اول که گفتم که نمی‌گویم چرا.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، صفحه‌ی "به من نگو چرا"، شماره‌ی 451.

کالبدشکافی وضعیت گل و بلبل!

2011-12-08T02:27:00.001+03:30

لینک تصویر در سایتی دیگر، اگر اینجا تصویر را نمی‌بینید

در میزگردی آسیب‌شناسانه با حضور اساتید زنده و کارشناسان ارشد، پوریا عالمی و نیما دهقانی بررسی شد؛

رسیدن به وضعیت گل و بلبلی

رسیدن به وضعیت وسط

مدتی است وضعیت خیلی چیزها به شکل تابلویی به وضعیت گل و بلبل نزدیک شده است. به همین مناسبت و برای شفاف‌سازی ذهن خوانندگان و باقی مصرف‌کنندگان میزگردی تشکیل دادیم تا وضعیت گل و وضعیت بلبل را در اقصا نقاط جهان، جامعه و بلکه چلچراغ بررسی کنیم.

بنده، خودم چون متخصص و کارشناس مسائل گلی هستم، به عنوان کارشناس ارشد مسائل گلی در بحث حاضر شدم. از سوی دیگر استاد استادان، او که زلف بر باد داد و ما را بر باد داد و موهایش را چندی پیش کوتاه کرد و خاطر جمعی را آزرد، کارشناس ارشد دکتر نیما دهقانی، قبول زحمت کرده قدم رنجه نموده به عنوان کارشناس مسائل بلبلی در این بحث حاضر شدند. مجری این مناظره (که به صورت زنده زنده در مجله‌ی چلچراغ چاپ می‌شود) کسی نیست جز پرفسور بزرگمهر حسین‌پور که به صورت نمادین مجری شدند و در بحث ما دخالت نکردند. در پایان از آقای فریدون عموزاده خلیلی، مدیریت محترم سازمان چلچراغ، که از همین الان روان‌نویس سبزشان را برداشته‌اند تا به جان مطلب بیفتند که نصف این مناظره را حذف کنند و به ما کارشناسان محترم اجازه رفتن روی آنتن را ندهند، کمال تشکر را داریم.

پوریا عالمی

مشخصات کارشناسان

نیما دهقانی پوریا عالمی

تحصیلات: خوب تحصیلات: بد

تیپ: اووووف. خوش‌تیپ تیپ: اووووف. خوش‌تیپ

قد: بلند قد: بلند

شغل: استاد! شغل: استاد!

تخصص: بلبل تخصص: گل

(همان‌طور که ملاحظه کردید این دو کارشناس سعی شده

همه چیزشان شبیه هم باشد جز تخصص‌شان.)

مجری: اهمیت مسائل گل و بلبلی در چیست؟ و شماها از کجا شروع کردید؟

استاد نیما دهقانی: شما می‌فرمایید استاد عالمی؟

استاد پوریا عالمی: شما بلبل‌زبانی. اول شما بفرما.

استاد نیما دهقانی: فکر بلبل همه آن بود که گل شد یارش. اهمیت گل بودن فی الواقع از همین‌جا شروع می‌شود. تا آنجا که بلبل تمام فکرش فقط این است است که گل یارش شده است. بنابراین اهمیت بلبل و گل را باید در اهمیت گل جست. چرا که در مقام یاری گل در مقام مراد حلول کرده و بلبل فنای فی طریق محبوب خود را اعلام می‌کند. پس آنچه اهمیت دارد شناخت گل است و ویژگی‌های آن که گمان می‌کنم استاد عالمی بر آن مسلط ترند.

استاد پوریا عالمی: بنده با سلام و تحیت خدمت برادر و استاد خودم آقای دکتر نیما دهقانی باید عرض کنم که ایشان هر چند انسان اندیشمندی است و از کارشناسان و سرمایه‌های ما محسوب می‌شود اما سخنی بس سخیف و سست و چیپ و مسخره به زبان آورد. بنده بر خلاف این نظر متجددانه‌ی ایشان از اساس قائل به نظریه‌ی تفکیک هستم. پس اساسا بحث گل از بحث بلبل سوا است. یعنی گل این‌ور، بلبل آن‌ور. که خیال همه راحت باشد.

استاد نیما دهقانی: خب، بحث جدایی گل از بلبل سال‌هاست که در شکست سکولاریسم سرنگونی خود را به چشم دیده است. بنابراین ما به اتحاد معتقدیم. پیش‌تر هم در مسئله شمع و پروانه مواضع خود را ذکر کردیم. گرچه یک سوزش جزئی هم اتفاق افتاد، اما از همین تریبون استفاده می‌کنم و تاکید می‌کنم نظر ما بر اتحاد است و آینده را بر نزدیکی و حشر گل و بلبل در کنار هم می‌بینیم.

استاد پوریا عالمی: عرض کنم که نظریه‌ی شمع و پروانه، نظریه‌ی مضمحل و منحطی است و خنده‌داره اصلا. برای اینکه دانشمندان جوان ما سال‌هاست خودشان و بدون کمک ادیسون بدبخت، برق را اختراع کرده‌اند و دیگر هیچ پروانه‌ی خودفروخته‌ای هم سراغ شمع نمی‌رود. (خود استاد دهقانی اشاره فرموند به این شکست و سوزش) اما در پاسخ باید بگویم که همین اول خود شما نگفتی فکر بلبل همه این است که گل شد یارش؟ گفتی یا نه؟ وجدانی گفتی یا نه!

استاد نیما دهقانی: خب؟ منظور؟

استاد پوریا عالمی: ضایع نیست به نظر شما؟ جان عزیزت راستش را بگو.

استاد نیما دهقانی: خیر، من حقیقت رو عرض کردم. ما مرام و رویه مان بر دوستی است. از ابتدا هم گفتیم، دستمان رو به همه ملت‌ها دراز است. اگر دادید دست، می‌دهیم دست. اگر ندادید دست‌تان می‌سوزد، مثالش هم آن پروانه‌ی معلوم‌الحالی است که متاسفانه در آن حادثه ای که در جریانید در اثر آن شمع مذکور سوخت.

استاد پوریا عالمی: یعنی شما می‌گویی مشکل بلبل‌های ما این است که گل بشود یارشان یا نه؟ واقعا مشکل بلبل‌های ما این است؟ اصلا به من و شما چه که بلبل‌های ما توی چه فکری هستند؟ من و شما باید برویم به مشکلات اساسی برسیم. (ها ها. کم آوردی استاد دهقانی! و به دوربین لبخند می‌زند.)

استاد نیما دهقانی: هاهاها (خنده‌ی مصنوعی. رو به دوربین.)... گویا شما اصلا در جریان تحولات اخیر نیستید آريالای عالمی عزیز... من عرض کردم فکر بلبل همه این است که گل شد یارش... شد تمام شد رفت. شما کجای کارید آقا؟ الان اصلاً مشکلی نیست... در ضمن من متوجه نیستم آقای مجری، چقدر ایشان و همفکرهاشان اصرار دارند که ما و بلبل‌های ما مشکل دارند؟ گویا عده‌ای خوش ندارند ما در یک فضای آرام و خوشایند و بی‌دغدغه زندگی کنیم.

استاد پوریا عالمی: بنده باید رسما شفاف‌سازی کنم که بزرگترین افتخار صنعت بلبلی ما، تولید لوبیای چشم بلبلی است. که آن هم شنیدم وارداتی شده است و از چین وارد می‌کنند. من از استاد دهقانی، کارشناس مسائل بلبلی، تقاضا می‌کنم موفقیت‌هاشون رو در صنعت بلبل کشور اعلام کنند. (رو به دوربین: که مردم هم یک کمی بخندد!) بفرمایید استاد بلبلی.

استاد نیما دهقانی: لطفا اضافه کنید بر این‌ها خودکفایی ملی در صنعت بلبرینگ رو.

استاد پوریا عالمی: همین؟ یک لوبیای چشم بلبلی، یک بلبرینگ؟

استاد نیما دهقانی: خیر... اجازه بدهید...

مجری: بفرماید. وقت برنامه را نگیرید.

استاد نیما دهقانی: آقا چیزی ندارم بگویم!

استاد پوریا عالمی: خب حالا که شما سرافکنده شدید و به شکست خود اعتراف کردید اجازه بدهید من هم یک اعترافی بکنم.

استاد نیما دهقانی: اعتراف بکنید.

استاد پوریا عالمی: ما در زمینه‌ی گل همیشه مثل گل شکوفا بودیم. اما در سال‌های اخیر در بخش‌هایی از این صنعت نیز مشکلاتی پیش آمده. مثلا ما قبلا خودمان دسته گل را تولید می‌کردیم. الان مشکلاتی پیش آمده نمی‌توانیم دسته گل را - که در خیلی از مراسم ملی کاربرد دارد- تهیه کنیم. الان طوری شده که گلش را خودمان تولید می‌کنیم دسته‌اش را روسیه (و بعضی مواقع چین) وارد ایران می‌کند.

گفتن ندارد که حتا دیده شده دسته گل پلاستیکی چین تولید کرده و ‫می‌فرستد به ما. آدم این درد را کجا فریاد کند؟ دسته گل چینی... که بعد هموطنان ما از همه‌جا بی‌خبر، آن را ‫هم سر عزا می‌برند هم سر عروسی. شورش را در آوردند به جان شما. آدم این درد را به که بگوید؟

استاد نیما دهقانی: به هر حال از ماست که بر ماست، ما پیش از این هم تذکر داده بودیم که: گل همین پنج روز و شش باشد باز دوستان متوجه نشدند.

استاد پوریا عالمی: حالا از این بحث بگذریم. شما می‌گویید توی بلبل به خودکفایی رسیده‌ایم. ولی من می‌گویم نه‌خیر. ما توی بلبل‌زبانی به خودکفایی رسیدیم و گوش فلک را کر کردیم. بفرمایید. این عکس بلبل را نگاه کنید که وسط شیرها و کرکس‌ها دارد چهچه می‌زند. (عکس را به سمت دوربین می‌گیرد) بله. در این باره چه حرفی دارید بزنید؟ آیا الان بگیرند این بلبل را که بلبل‌زبانی می‌کند یک لقمه‌ی چپش کنند خوب است؟ چه پاسخی دارید؟ واقعا ها.

استاد نیما دهقانی: اول باید بگویم ادب گل به غنچه ی اوست... شما عکس یک بلبل رو در مقابل میلیون‌ها بیننده می‌گیرید بالا که چی رو ثابت کنید؟ که ما امنیت نداریم؟ که خودکفا نیتسیم؟ خیر آقا! همین که یک بلیل به این ظریفی، به تنهایی توانسته در بین این همه گرگ دووم بیاره، نشون از امنیت و خودکفایی ما در تامین آرامش بلبل‌ها و چه بسا گل‌ها داره. حالا این که این بلبل خاص این‌طوری بین مردم گل کرده، کجای شمارو سوزونده؟

استاد پوریا عالمی: همین. همین. همین که گفتید. ای وای من. شما دم از اخلاق می‌زنید ولی وقتی یک بلبل بین مردم گل می‌کند خوشحالی می‌کنید. واقعا که. چرا باید از شهرت پیدا کردن و گل کردن یک بلبل بین مردم خوشحال شد؟ آیا ما می‌خواستیم به اینجا برسیم؟ که گل کنیم؟ در حالی که گل نه همین پنج و شش باشد. یادم نیست شاعر چی می‌گوید بعدش. واقعا قرار بود ما در دنیا گل کنیم یا فقط در محله خودمان افتخارآفرین باشیم؟ آیا وقتی یکی از ما در جهان گل می‌کند نباید شرمسار شویم؟ ولی شما می‌آوریدش توی تلویزیون و ازش تقدیر می‌کنید. ادب را خوردید، شرم را هم لابد خوردید، حیا را قی کردید. بی‌ادب‌ها.

استاد نیما دهقانی: جواب شما را با یک بیت شعر می دهم:

صبحدم مرغ سحر با گل نوخاسته گفت: ناز کم کن که بسی چون تو در این باغ شکفت!

از آنجا که می‌دانم از ادب و ادبیات بویی نبرده‌اید تذکر می‌دهم مراد از مرغ سحر همان بلبل است..

استاد پوریا عالمی: اگر ادب و ادبیات شما چیزی است که بو می‌دهد من با افتخار اعلام می‌کنم این بو نه تنها به مشام ما نرسیده که ما سال‌هاست از بوگیر استفاده می‌کنیم.

استاد نیما دهقانی: ... فلذا همچین گمان نکنید گل کردن همچین افتخاری هم هست برای ما که در بوئق و کرنا کنیم... بعد عرض کنم فعلا که با همین بو دم به دقیقه گل از گل شما می‌شکفد و ما مبهوتیم.

استاد پوریا عالمی: استاد گل بدهم خدمت‌تان بزنید روی سینه‌تان؟ عرض کنم که گل سینه از وسائل زینتی سنتی ماست که روی لباس نصب می‌کردند. شما هم این گل من را بگذارید روی سینه‌تان که قشنگ شوید. به به! چقدر هم به شما می‌آید.

استاد نیما دهقانی: شما در این سال‌ها چه گلی به سر خودتان زدید که حالا دارید گل به سینه ما می زنید؟

استاد پوریا عالمی: اتفاقا از سفر گل سر هم آورده‌ام که زنانه است. اما قابل شما را ندارد. بدهم بزنید به سرتان؟

مجری: ‫من خواهش می‌کنم از بحث خارج نشوید... ‫(به اساتید چشم غره می‌رود) بهتر است به آسیب‌شناسی گل و بلبل بپردازید. بفرمایید!

استاد نیما دهقانی: ببینید، من آسیبی نمی‌بینیم. ما آزادی‌هایی داریم، و روابط آزادانه گل و بلبل را در جامعه شاهد هستیم. اما همان‌هایی که روزگاری دم از وجود محدودیت‌ها می‌زدند حالا گله‌مندند از شیوه‌ی تعامل امروزی گل و بلبل. تعاملی که بستری‌سازی آن از سال‌ها قبل پی‌ریزی شد و به لطف تلاش مسئولین و پیگیری‌های خادمین ملت در دوره اخیر به گل نشست. به ضم گاف.

استاد پوریا عالمی: ایشان قرار شد وضعیت بلبل را آسیب‌شناسی کند، آتش به دامن گل زد و آن را بالا زد و به خیال خودشان افشاگری کرد با این کار... اما بنده باید عرض کنم که بلبل‌جماعت بلندگوی بیگانه است و برای پر کردن گوش مردم و گیج و ویج کردن مردم است صوت مشکوکش. عجیب هم هست پارزیت روش نمی‌افتد... بله. اما گل‌های ما چی؟ این گل‌های جوان که دسته دسته پژمرده یا پر پر می‌شوند. آدم دلش می‌سوزد. گل ایرانی یک وقتی بوش تا هفت تا کوچه آن ورتر می‌رفت. الان چه؟ بلبل‌های ما باید پاسخگو باشند که چرا بو از گل‌ها رفته. چرا گذاشتند بوی گل‌های ما را ببرند. چرا؟ واقعا چرا؟

استاد نیما دهقانی: من فکر می‌کنم شما به عنوان کارشناس گل‌شناس باید پاسخگوی این معضل گل‌ها باشید اتفاقا. ما به عنوان بلبل‌شناس تمام تلاش‌مان را کردیم که بلبل‌هایمان سراغ گل‌های هلندی و بعضا گل‌هایی که از دبی وارد می‌شوند و حتی همین گل‌های تایلندی نروند. حالا شما می گویید چرا بوی گل های ما رفته؟ همین که ما بلبل‌ها را نگه داشته‌ایم خدا را شکر کنید، شما باید به میلیون‌ها بلبل پاسخگو باشید که برای بوی گل‌هایتان چه کرده‌اید؟

استاد پوریا عالمی: من نمی‌خواستم این موضوع را اینجا مطرح کنم. ولی مجبورم. مجبورم. می‌فهمی؟ وقتی شما کارخانه می‌زنید، رسما، گل بیچاره را می‌برید گلابگیری و پر پر می‌کنید و اشکش را در می‌آورید و بعد آبش را می‌گیرید و می‌کنید توی شیشه (خوشبختانه گل خون ندارد که توی شیشه کنید) بعد شیشه‌ها را صادر می‌کنید فرنگ... و می‌گویید در صنعت گلاب خوکفا شدید، در حالی که این گل پر پر که می‌بینید ... ... آن وقت چه دارید بگویید؟ واقعا آیا شما باعث و بانی فرار گل‌ها نیستید؟ آیا این افتخار است که در گلاب‌گیری خودکفا بشویم؟ گلاب به روتون من گل زدم به این خودکفایی.

استاد نیما دهقانی: من هر چی می‌گویم شما بحث خودتون رو می‌کنید، من گفتم ما در صنعت بلبرینگ‌سازی خودکفا شدیم، اسنادش هم موجوده. بحث گلاب رو بروید از جریانات انحرافی خودتون پیگیر بشوید؛ از انواع گل‌آرایی و سازنده گل مصنوعی‌ها که به اغفال بازار و مردم روی آوردند. از آن‌ها تا گل چینی‌ها.

استاد پوریا عالمی: بلبل‌ها باز کم آوردند گل چینی وسط آوردند. طفلکی ها. (خنده رو به دوربین.)

استاد نیما دهقانی: من این بحث سراسر توهین رو ترک می‌کنم. آقای مجری...

مجری: باختی یعنی شما؟ تابلوئه که کم آوردید استاد دهقانی. این طوری میز را ترک می‌کنید؟ بازنده محسوب می‌شوید ها.

استاد نیما دهقانی: ما قصدمان صلح بود و عدالت (لطفا با فتح عین بخوانید) و شعارمان گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت بود. اما گویا دوستان وازه گفتمان برایشان جا نیفتاده است. (رو به دوربین دست تکان می‌دهد.)

استاد پوریا عالمی: استاد راضی به ترک شما نیستیم. ولی باید یادآوری کنم گل سینه‌تون افتاد. جا نمونه یه وقت. (خنده رو به دوربین.)

مجری: خب. گویا باید بحث، میز گرد و مناظره را تمام کنیم. در پایان از مهمانان عزیز خواهش می‌کنم بحث جمع‌بندی کنند.

استاد نیما دهقانی: من خسته نباشید می‌گویم و فقط یادآوری می کنم ما برای وصل کردن آمدیم. امیدوواریم مردم، ما را یاری بدهند تا تمام گل‌ها به بلبل‌ها برسند و وضعیت ما از گل و بلبل تر برود. شماره تلفن 123456 رو برای این کار اختصاص دادیم تا هر شهروند بلبل خودش باشد! (رو به دوربین با دست ادای تلفن زدن را در می‌آورد.) در ضمن شعار ما هم هست: هر شهروند یک بلبل!

بلبل خوش صدا میان گل‌ها، نغمه دهد سر، الکی، بی‌هوا

خلاصه که چند روزی می‌شه حالا، سگ می‌زنه گربه می‌رقصه اینجا... یک شهر گل و بلبل بسازیم. تمام. (رو به دوربین دوباره دست تکان می‌دهد.)

استاد پوریا عالمی: جمع‌بندی اصولا چیز خوبی است. بنده امیدوارم دیگر بلبل‌ها دسته گل به آب ندهند. و به جای گل زدن و حرکات نمایشی در میدان فوتبال، بروند گل بکارند. سیب زمینی بکارند. که به نفع همه است. به نفع من است، به نفع شما است، به نفع همه است. گل بکارند. گل. فکر نکنید با یک گل بهار نمی‌شود. این حرف‌ها برای قدیم است. یادتان باشد الان با یک گل کلی می‌شود کار کرد. شما یک گل داشته باشید بتوانید زار هم بزنید و حس بگیرید جلوی دوربین می‌شوید گلزار و سلبریتی می‌شوید. فرمولش راحت است: گل + زار = گلزار. بله... هیچ وقت دیر نیست. یادتان باشد. فراموش نکنید که: هر ایرانی یک گل، هر گل یک ایرانی. هموطن گل باشی و عمرت مثل گل نباشد. باشه؟ (رو به دوربین چشمک می‌زند.)

مجری: خب در پایان به صورت سمبلیک و نمادین گل و بلبل هم را روبوسی کنند که همه چیز ختم به خیر شود. به به. بفرمایید.

(صدای ماچ و بوسه‌ی اساتید. در این لحظه دوربین تصویر گل و بلبل نشان می‌دهد.)

مجری: حالا که روبوسی کردید پایان جلسه را اعلام می‌کنیم. بروید پی کارتان. خداحافظ.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، صفحه‌ی "به من نگو چرا"، شماره‌ی 451.

عصرهای جمعه

2011-12-02T18:38:00.001+03:30

هنوز ساعاتی به پایان عصر دلگیر جمعه مانده است. لطفا خونسردی خود را حفظ کرده، نفس عمیق کشیده و در کل تحمل بفرمایید. (خودتان را متقاعد کنید که نباید به هر کسی زنگ بزنید تا از این وضعیت نجات پیدا کنید و عصر جمعه‌تان را پر کنید. به فردا و پشیمانی این تماس فکر کنید.) درود بر شما! نفس عمیق بکشید. یادتان باشد این اولین بار نیست که در عصر جمعه گیر کرده‌اید.

با تشکر.
پوریا عالمی. مسوول برقراری امنیت عصرهای جمعه.

این‌دفعه علی‌اکبر جوانفکر

2011-12-02T15:42:00.001+03:30

گم کردن حلقه‌ی پیداشده...

جوانفکر چی بود؟

جوانفکر بیشتر یک فکر بود. یعنی یک ایده بود. یک ایده‌ی خام. بعدها که بزرگ شد و جوان شد صورت ظاهر پیدا کرد و جوانفکر شد. بله. وگرنه گفتم که قبل از آن که "فکر" شود در حد یک طرح یا ایده بود. بعدها که جامه‌ی عمل به تن پوشید جوانفکر شد، اسمش را هم گذاشتند علی‌اکبر. علی‌اکبر جوانفکر.

جوانفکر چی شد؟

جوانفکر از بچگی دستش توی کار خیر بود. همه بهش می‌گفتند: «پیر شی جوانفکر. پیر شی.» برای همین یک‌دفعه جوانفکر پیر شد. یعنی از بیست سی سال پیش یک‌دفعه پیر شد. موهاش سفید شد، ریشش سفید شد. موهاش که سفید شد و ریشش که سفید شد فکر کرد دیگه روسپید شده. اما ریش‌سفید شده بود. برای همین ریش‌سفیدبازی درمی‌آورد.

وقتی بزرگ شدید می‌خواهید چه کاره شوید؟

یک بار معلم ادبیات جوانفکر به آن‌ها برای موضوع انشا گفت بنویسند که وقتی بزرگ شدند دوست دارند چه کاره شوند؟

جوانفکر این‌طوری انشا نوشت: «با سلام به معلم خوبم که این موضوع انشا را در اختیار من قرار داد. من دوست دارم وقتی بزرگ شدم داداش کایکو شوم و دستمال ببندم. دستمال قدرت. من انیمیشن میتی‌کمان را دوست دارم و فکر می‌کنم اگر داداش کایکو شوم و دستمال قدرت ببندم خیلی بهم می‌آید و می‌توانم پیش‌رفت کنم. پایان.»

جوانفکر چی گفت؟

جوانفکر هر چی می‌گفت فکر می‌کرد خبر است و ارزش خبری دارد. چون از بچگی رییس خبر بود. یعنی مسوول خبر بود. یعنی مسوول دفتر خبرگزاری ایرنا بود. او آن قدر در ایرنا ماند تا آخرش رییسش کردند. او قبل از این‌که رییس شود دوست داشت خودش خبر شود. خسته شده بود از بس خبر این و آن را کار کرده بود. برای همین یک روز صبح که از خواب بیدار شد تصمیم خودش را گرفت. موهاش را آب شانه کرد. عینکش را روی چشمم محکم کرد. دکمه‌ی یقه‌اش را بست. کتش را پوشید و گفت: «بسه دیگه.»

جوانفکر چی بسه؟

وقتی جوانفکر گفت: «بسه دیگه.» همه سوال کردند: «چی بسه جوانفکر؟» جوانفکر گفت: «دیگه خبر این و اون رو کار کردن بسه. دیگه نوبت خودمه. دیگه خودم باهاس خبر بشم. خبرم باهاس خبر یک باشه. عکسم باهاس عکس یک باشه. موهام رو هم آب و شانه کردم جون می‌ده واسه عکس یک.»

و مصاحبه کرد.

جوانفکر مصاحبه می‌کند

جوانفکر خودش روزنامه داشت. نه یکی، شش تا. لب تر می‌کرد شش‌تا خبرنگار با شش‌تا واکمن جلو روش صف می‌ایستادند و حرف‌هاش را توی ضبط صوت و از توی ضبط صوت توی بوق و کرنا می‌کردند. اما هر چی توی بوق می‌کردند به گوش کسی نمی‌رسید که نمی‌رسید.

می‌گویند جوانفکر سه هزار و سیصد و سه تا مصاحبه کرد و سه هزار و سیصد و سه تا ضبط صوت حرفش را ضبط کردند و سه هزار و سیصد و سه تا بوق و کرنا صداش را پخش کردند، اما آب از آب تکان نخورد که نخورد. آخی. آدم دلش می‌سوزد.

جوانفکر بولد می‌شود

یک روز صبح جوانفکر از خواب بیدار شد و گفت «من که تیتر یک نشدم، حالا می‌خواهم بولد شوم.» ازش پرسیدند: «یعنی چی بولد شوی جوانفکر؟» گفت: «یعنی درشت شوم. دیده شوم. به چشم بیایم.» گفتند: «حالا چی کار کنیم؟» گفت: «باهاس کشیک بکشیم اعتماد پیدا کنیم یا اعتماد پیدا کنه ما رو. من یه مصاحبه کنم بولد شم. بلکه شانس هم آوردم تیتر یک شدم. بلکه خیلی شانس بیارم عکس یک هم بشم.» ازش پرسیدند: «چرا حالا؟ چرا گیر دادی؟» گفت: «آخه دوست دارم. دوست دارم.»

جوانفکر تیتر یک می‌شود

جوانفکر که سه هزار و سیصد و سه تا مصاحبه کرده بود اما آب از آب تکان نخورده بود یک مصاحبه با اعتماد کرد سنگ روی سنگ بند نشد. یادش به خیر. به گزارش خبرنگار ما که در محل بود، دست بر قضا و کاملا قضاقورتکی اعتماد بسته شد. هی هی. بگذریم.

جوانفکر باز و یسته می‌کند

فردا نه پس فردای آن روز چند مهمان ناخوانده رفتند "ایران". جوانفکر گفت: «اومدید چی کار؟» گفتند: «اومدیم ببنیدم.» جوانفکر گفت: «به. آقا رو باش من خودم می‌بندم. همین دیروز پریروز یکی رو بستم. بله. این طوریاس.» گفتند: «چطوریاس؟» گفت: «این طوریاس که نمی‌شه ببندید.» شنید: «حالا می‌بینیم.» گفت: «حالا ببینیم.» شنید: «رتتته.» گفت: «پتتته.» شنید: «ما الان می‌بندیم شما رو.» گفت: «الان ببندید؟ خب ببندید. بعدش که باهاس باز کنید. اون وقت تا صبح می‌خندیم.» این وسط صدای تق و توق ترقه و شرق و شترق چمکه می‌آمد. حکایتی بود.

خلاصه آقایی که شما باشی خانمی که شما باشی همین‌طوری شد که شد. یعنی یک کمی بستند. بعد یک عالم باز کردند. انگار آب از آب تکان نخورده بود با این که سنگ روی سنگ بند نبود. به حق چیزهای ندیده.

جوانفکر چه کار کرد؟

جوانفکر یک دفعه در عصر یک روز پاییزی یاد کارتون دوران بچگی افتاد. یاد انشای دوران جوانی افتاد. آمد روی پله‌ها ایستاد و گفت: «منم جوانفکر. مامور که نه. مشاور مخصوص آقای احمدی‌نژاد. بله. این طوریاس. احترام بذارید.» همه احترام گذاشتند. جوانفکر دستش را مالید چشمش را مالید گفت: «آخ... آخ. طفلک من. با بچه‌های مردم چی کار می‌کنند پس؟ ای داد بی داد.» حکایتی شده بود. آدم دلش می‌سوخت. دلش کباب می‌شد. جوانفکر زنگ زد براش کباب آوردند. گفت: «گشنه‌مون شد. خیلی کیو کیو بنگ بنگ بازی کردیم. باهاس کباب بخوریم جون بگیریم.» چه کبابی بود. به به. دل ما کباب. جیگر ما کباب. کباب جوانفکر شیشلیک.

جوانفکر چه می‌شود؟

ما نمی‌دانیم جوانفکر را چه می‌شود اما مشخص است که این روزها خوشحال است. خیلی خوشحال. یعنی خوشحال ها. یکی چیزی می‌گویم یکی چیزی می‌شنوید. اصلا ولش کن. دل‌مان که از دستش کباب بود، با این حرف‌ها و کارهاش دل‌مان خون شد. اصلا بی‌خیال. پایان بیوگرافی.

- این دفعه قلیان!

- این دفعه محمد جهرمی

- این دفعه علی لاریجانی

- این دفعه فرج‌الله سلحشور؛ نوبل فرج

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده درستون "'گم کردن حلقه‌ی پیداشده..." هفته‌نامه‌ی طنز و کارتون "جدید"، شماره‌ی 26، 7 آذر 1390

شروع «دیشلمه»

2011-11-30T23:55:00.001+03:30

یک

طنز امروز فارسی کدام است؟ آیا تعریف مشخصی از طنز معاصر وجود دارد؟ کدام کتاب‌ها به ادبيات طنز ما اعتبار می‌دهند؟ چند رمان طنز قابل توجه، چند مجموعه داستان و چند مجموعه شعر در فهرست ادبیات طنز معاصر قرار می‌گیرد؟ کدام ناشرها و بنگاه‌های انتشاراتی به طنز به عنوان بخشی مستقل نگاه کرده‌اند؟ کدام انتشاراتی‌ها، به نشر تخصصی ادبیات طنز پرداخته‌اند؟ برای کدام ناشرها نگاه ابزاری به طنز امري طبیعی است؟ با چنین رویکردی که چون فروش کتاب طنز تضمين‌شده‌تر از کتاب داستان و شعر است، آیا هر کتابی را با هر کیفیتی می‌توان به عنوان طنز منتشر کرد؟ این‌که در مطبوعات ایران، اواخر دهه‌ی هفتاد و اوایل دهه‌ی هشتاد دوره‌ای طلایی برای طنز به عنوان سرآغاز حیات نوع تازه‌ای از طنز مطبوعاتی ثبت شده است، آیا متأثر و وام‌دار از ادبیات طنز بود یا بر آن تأثیر گذاشت؟ آیا ادبیات طنز فارسی هم دوره‌ها يا جريان‌های مشخصي دارد؟ یا مکتب‌های مختلفی دارد؟ آیا تقسیم‌بندی هزل و هجو و طنز، معیار صحیحی است برای بخش کردن هر نوع متنی که جدی نیست؟ و آیا اصولاً هر چیز غیرجدی‌يي باید زیرمجموعه‌ی طنز قرار بگیرد؟ آیا ادبیات طنز معيار مستقلی براي سنجيدن دارد؛ مثل تفاوت شعر و قطعه‌ی ادبی، تفاوت داستان و طرح و...؟ آیا طنز معاصر فارسی می‌تواند بخش جدايي از یک دفتر باشد و به تولید محتوا بپردازد؟ طنزی که مطبوعاتی محسوب نشود، کارکرد موردی نداشته باشد، تاریخ‌مصرف‌دار و چاشنی اثر دیگری مثل سینما یا تئاتر هم نباشد و خود تمام‌قد و در کتابی زير عنوان ادبیات طنز منتشر شود. آیا...

این سؤال‌ها و پاسخ‌هایی که می‌توان به آن‌ها داد، ایده‌ی اصلی راه انداختن بخشی مجزا و مستقل در نشرچشمه است، با نام «ديشلمه».

دو

مجموعه‌ي «ديشلمه»‌ي نشرچشمه، سعي بر معرفی و انتشار طنز امروز فارسی با رعايتِ کامل معیارهای ادبی دارد. برای تعریف معیارهای ادبی مي‌توان گزاره‌ي ساده‌ای آورد؛ «داستان طنز» باید پيش از هر چيز داستان و سپس طنز باشد. همین‌طور است «شعر طنز». اما همین داستان بودن و شعر بودن خود ماجرايي است که محل بحث و نزاع عُلما بوده و هست!

سه

برای تمرکز بيشتر و هدفمندتر بودن مجموعه، تصميم بر آن شد تا در شروع کار کتاب‌های رمان، مجموعه داستان و کميک‌استريپ تأليفي برای انتشار در مجموعه‌ي «ديشلمه»‌ي نشرچشمه در نظر گرفته شود. شعر طنز و طنز ترجمه‌ در مرحله‌های بعدی به این مجموعه اضافه خواهند شد.

چهار

امیدواریم از این به بعد تشنه لب چشمه بیایید اما طربناک برگردید.

به نقل از سایت نشرچشمه

مرتبط:
طنزهایی با طعم "دیشلمه" منتشر می‌شود (خبرگزاری مهر)

پنجره زودتر می‌میرد

2011-11-30T02:55:00.001+03:30

به قلم: کیوان ارزاقی

منتشر شده در مجله‌ی رودکی

پنجره زودتر می‌میرد / نشر علم / پاییز 89

عکس از: فتوبلاگ کیوان ارزاقی

تا نيمه‌های شب روی چمن‌هایميدان شهياد چمباتمه زدم و به شادی مردم چشم دوختم. هنوز اسمش آزادی نبود. بعدهابزرگ‌ترين چيزی را كه توی شهر پيدا كردند اسمش را گذاشتند آزادی، تا به سر كسینزند كه آزادی چيز كوچكی است كه می‌شود باهاش ور رفت يا می‌شود روی يك برگه كاغذنوشت و شكلش را كشيد.

جمله‌های بالا كه از زبانمرتضی گفته می‌شود آنقدر به دلم نشست كه اگر داستان فقط همين يك پاراگراف كوتاه راهم داشت، دوستش می‌داشتم و در ذهن‌م ثبت می‌شد ولی چند صفحه‌‌ی كه بيشتر خواندم وكتاب را كه ورق زدم، چشمم به جمله‌ی ژاله افتاد: پسرم رفته به باباش. خُله. هرچيزی رو يك جور ديگه می‌بينه. و من خوشحال شدم اين‌بار در كنار شخصيت‌هاییقرار دارم كه سَرخوش‌اند و «يك جور ديگر» به اطراف‌شان نگاه می‌كنند كه راستش خیلیوقت است خسته شده‌ام از قرار گرفتن پشتِ عینک آدم‌هايی كه همه مثل هم دنیا را یک‌شکلو یک‌جور می‌بينند.

پرده‌هایضخيم كم بود با نوار چسب‌های كاغذی شيشه‌های پنجره را پيش از آن‌كه زخم شودپانسمان كرديم... پنجره مريض بود. تب داشت. مادر می‌گفت پرده‌ها را بكشيد. و ما می‌كشيديمبر تن نحيفش تا سرما نخورد. تا نچايد. تا لرز نكند. می‌گفت دور و بر پنجره‌هانرويد و ما نمی‌رفتيم.

اگرمثل من عادت داريد موقع خواندنِ كتاب، زير جمله‌های قشنگش خط بکشید مطمئن باشيد كهبعد از خواندن «پنجره زودتر می‌ميرد» كتاب را خط‌خطی خواهيد كرد!

چندسالی است که با شنیدن نام «پوريا عالمی» نوشته‌های طنزش به‌يادمان می‌آید كهپوریا، كم هم ننوشته است از موضوعات مختلفِ سیاسی و اجتماعی با چاشنی‌ طنز ولی اينكتاب، طنز نيست و به نظر من كه پوريا را (تا حدی) می‌شناسم، اين كتاب به خلق‌وخويشنزديك‌تر از تمام نوشته‌های قبلی‌ش است. نه اينكه پوريا تلخ باشد كه تلخی اين كتاببرای نسلی كه روزهای جنگ را ديده و هنوز هم با صدای آژير قرمز، ضربان قلبش تندترمی‌شود و ناخودآگاه بدنبال پناهگاه می‌گردد، حس همان زخمی را دارد كه انگولکش می‌كندتا درد بكشد و هنوز هيچ پزشك ماهری نتوانسته است پاسخ درست و منطقی بدهد به ايندردِ خوشايند.

جوان‌هایكوچه كه تمام شد، پيرزن‌ها كه مُردند، صف نان كه خلوت شد، كوپن‌های ما كه كپك زد،رخسار سيرترشی‌ها در سردابه‌های ذهن خانه سياه‌رنگ كه شد، وقت آن شد تا راديوبگويد خرمشهر آزاد شد.

اعضاء‌يك خانواده هر كدام با ديد و روايت خود، داستان را پيش می‌برند. آرمان و بهار،فرزندان مرتضی و ژاله هستند. دايی رسول كه عاشق ليلی شده، دلش را در شهر جا گذاشتهو خودش در خط مقدم جبهه، تفنگ به دست گرفته و با دشمن می‌جنگد. می‌جنگد و می‌جنگدو آنقدر می‌جنگد تا شهيد ‌شود.

رسولكه می‌خواست درس بخوونه. شعر بگه. كتاب چاپ كنه. مشهور شه. رفت و شهيد شد و پدرممشهور شد. ‌

رسولكه می‌ترسد جنگ تمام شود و وقتی برمی‌گردد آنهايی كه مانده‌اند، رسول و دوستانش راجنگلی بدانند، شهيد می‌شود. ليلی كه مجنون می‌خواهد نه رسول، به‌دنبال يافتن شوهر،سرگردان می‌شود. مرتضی شيره‌ی برای اثبات مردی و مردانگی‌ش حالا بايد متوسل شود بههزار و يك دليل. بهار كه معتقد است دنيای آدم‌ها هيچ نقطه‌ و مرز مشتركی با همندارد، دانشجوی يكی از همين شهرهای شمالی می‌شود. ژاله، طبقه‌ی بالای منزل راقبرستان خانوادگی می‌داند كه حرمت دارد و خاكش را نبايد زير و رو كرد و پنجره ازتنهايی و بی‌كسی، دردی مثل روماتيسم می‌گيرد.

«پنجرهزودتر می‌ميرد» داستان يك شخص خاص نيست. گره‌افكنی‌های پيچيده‌ی داستانی ندارد كهبرای باز شدن گره‌ها، بخوانی‌ تا بتوانی در بزنگاه‌های مختلف، مُچ شخصيت‌ها رابگيری. همه چيز رو است. «پنجره زودتر می‌ميرد» روايت ساده‌ا‌ی است از قصه و غصه‌یهمين آدم‌های دور و برمان. آدم‌هايی كه در روزهای سرد سال، شال رنگی‌شان را دورگردن می‌پيچند و بدون سلام از كنارمان رد می‌شوند تا گم شوند در هياهوی اين شهرشلوغ. آدم‌های عاشقی كه زخم‌های پنجره را درمان می‌كنند تا شايد دیگر پنجره‌اینمیرد.

بیشتر درباره‌ی این کتاب

عکس یادگاری با کتابفروش‌هایی که دوست‌شان داریم - 1

2011-11-28T01:55:00.001+03:30

عکس یادگاری با "آهنگ حقیقت" کتابفروش ِ کتاب‌شناس ِ خوب کتابفروشی چشمه.

به نظرم برویم توی کتابفروشی‌هایی که دوست داریم با کتابفروش‌هایی که دوست داریم عکس یادگاری بگیریم. برای من تعداد کتابفروش‌هایی که دوست دارم از تعداد کتابفروشی‌هایی که دوست دارم خیلی کمتره. تصمیم دارم عکس یادگاری بگیرم با این مردمان نیک روزگار. کاری که چندساله می‌خواستم بکنم و نکرده بودم تا حالا. این از عکس اول من... تا کتابفروش محبوب شما چه کسی باشد.

شاید هم بازی وبلاگی بشود، اگر شما نیز کتابفروش‌هایی بشناسید که خاطرشان برای‌تان عزیز و محترم باشد.

لطفا اگر عکسی گرفتید لینکش را به این نشانی بفرستید تا همین‌جا فهرستش کنم. این طوری بعد از مدتی فهرستی از کتابفروشی‌های خوب و کتابفروش‌های محبوب‌مان تهیه می‌شود. و چه چیزی بهتر از داشتن چنین نقشه‌ی فرهنگی‌ای؟

به من بگو چرا انگشت؟

2011-11-27T14:09:00.001+03:30

به من نگو چرا

من تنها کسی هستم که به شما نمی‌گویم چرا، چون واقعا در اصل قضیه فرقی نمی‌کند چی چرا.

تاریخ انگشت

کسی انگشت را نمی‌شناخت و اصولا کسی نمی‌دانست چیزی به اسم انگشت وجود دارد. اولین بار دانشمندان که باستان‌شناس بودند روی دیوار غاری که در منطقه‌ی بین‌الجوبین بود طرح‌هایی زغالی از آی‌پد، ایکس‌باکس، ماکروفر دیدند که متعلق به یک میلیون سال پیش بود. آیا انسان غارنشین وقتی از شکار روزانه باز می‌گشت هدفون آی‌پدش را از گوشش در می‌آورد و سپس گوزن‌برگرش را در ماکروفر گرم می‌کرد؟ بعد می‌نشست جلوی آتش، یک تکه چوب درون آن می‌انداخت و سپس ایکس‌باکس سنگی‌اش را بازی می‌کرد؟ این موضوعاتی است که دانشمندان که باستان‌شناس هستند هنوز برای آن جوابی پیدا نکرده‌اند. اما چندی پیش پسر پرفسور ریاضی، دانشمند ایرانی، که فخر ایران و جهان است، در مصاحبه‌ای افشا کرد که پدرش پرفسور ریاضی گفت: «بابام، جناب پرفسور ریاضی، روی دیوار یک غار اثری پیدا کرده است که معلوم نیست اثر چیست.» وی گفت:«بابام به صورت مخفیانه خیلی تحقیق کرد و دست آخر به این نتیجه رسید که اثر مذکور اثر انگشت است.» پسر پرفسور گفت: «بابام گفت اما سوال اینجا بود که انگشت چی هست که اثر دارد؟»

نظریه‌ی انگشت بومی

یکی از افتخارات ما علاوه بر این‌که هنر نزد اهالی آن است و اولین منشور حقوق بشری جهان را دارد و شعر میازار موری که دانه‌کش است سر در آن ساختمانه هست که پشت سازمان ملل است، نصب است، نظریه‌ی انگشت اشت. نظریه‌ای که علم جهان به قبل و بعد از آن تقسیم می‌شود.

انگشت علمی

بعد از طرح نظریه‌ی انگشت توسط این دانشمند ایرانی که بیشتر از این‌که فخر ایران و جهان باشد فخر پسرش است، دانشمندان جهان انگشت (که بعدا کشف شد) به دهان حیران ماندند. آنان شبانه روز روی نظریه‌ی انگشت ایرانی کار کردند تا به این نتیجه رسیدند که انگشت یک چیز کاملا علمی است. فرمول اثبات علمی انگشت و تعداد آن در انسان:

تعداد انگشت (an) = کف (kaf) ضربدر دست (das) تقسیم بر ده (dah)

انگشت دولتی؟ انگشت همگانی

بعد از این‌که انگشت از لحاظ علمی ثابت شد قرار شد دولت‌های بزرگ دنیا روی آن دست گذاشتند تا انگشت را تصاحب کنند. اما فعالان حقوق انگشت زیر بار این حرف انگشتی نرفتند. جنگ‌های بزرگی سر مساله‌ی انگشت به وجود آمد. چندین نفر جان خود را از دست دادند. چندین نفر جان از انگشت‌شان در رفت. نهضت انگشتی کوچه به کوچه، شهر به شهر، کشور به کشور گسترش پیدا کرد. جامعه‌ی جهانی هزینه‌ی زیادی برای انگشت پرداخت کرد. بعدها در تاریخی نامعلوم در عهدنامه‌ی انگشت نهم، دول دنیا توافق کردند انگشت را جزو حقوق اساسی مردم بدانند و در انگشت مردم دخالت نکنند. بدین ترتیب انگشت از انحصار ابرقدرت‌های جهانی خارج شد و قرار شد آن را به درون جامعه وارد کنند تا جنبه‌ی همگانی بگیرد.

بیانیه انگشت

هر کس انگشت خودش را دارد و انگشت هر کسی برای خودش است و هیچ کس حق ندارد انگشت کسی را بگیرد یا انگشت ....

انگشت برای همه همه برای انگشت

پس از انتشار بیانیه انگشت زیر نظر ناظران بین‌المللی توزیع انگشت شروع شد و به مردم که پیش از این انگشت نداشتند انگشت رساندند. مردم که انگشت‌دار شده بودند جشن گرفتند و در تقویم اولین سه‌شنبه آبان هر سال را روز انگشت نام نهادند.

اثر انگشت

یک خبرنگار جسور پس از چندهزار سال به این نتیجه رسید که سر مردم کلاه رفته و آن‌ها انگشت‌دار شدند اما اثری از انگشت‌شان نیست. او توانست مدارکی به دست آورد که اثر انگشت مردم مورد استفاده‌های سوء قرار می‌گیرد. مردم برای بازپس‌گیری اثر انگشت‌شان اعتراض کردند. در نهایت قرار شد انگشت متعلق به فرد اما اثر انگشت جزو اموال عمومی محسوب شود. این خبر مردم را انگشت به دهان حیران کرد.

اثر انگشت - 2

سال‌ها بعد که قبح انگشت و اثری که روی افراد جامعه می‌گذارد ریخت، قرار شد در انتخابات مردم (روی برگه) انگشت بزنند و اثر انگشت‌شان را (روی برگه) روی مسوولان (و اثر مسوولان را روی جامعه) ببینند.

انگشت صنعتی می‌شود

تکنوکرات‌ها آستین‌ها را بالا زدند و انگشت را صنعتی کردند. تولید انگشتر از مهم‌ترین فعالیت‌های آن‌ها بود.

انگشت‌دانه

محافظه‌کاران که آب‌شان با تکنوکرات‌ها در یک جوب می‌رفت اما از این قضیه معذب بودند، با انگشتر مخالفت کردند و گفتند انگشتداته ایرانی‌تر است.

انگشت‌نما

انگشت موضوعی عمومی شده بود. هر کسی در بین عموم محبوبیت پیدا می‌کرد مردم با انگشت نشانش می‌دادند. هر کسی هم که در بین عموم منفور می‌شد باز هم مردم انگشت نشانش می‌دادند.

انگشت ادبی

آقای فردوسی که ادبیات فاخرش خوب بوده درباره‌ی انگشت گفته: «ده انگشت برسان سیمین قلم / برو کرده از غالیه صدرقم»

آقای فردوسی که ادبیات عامیانه‌اش گویا خوب نبوده گفته: «یکی مرد بی‌نام باید گزید / که انگشت ازان پس نباید گزید»

یا گفته: «کسی در جهان پشت ایشان ندید / برهنه یک انگشت ایشان ندید»

آقای فردوسی موضع‌گیری سیاسی هم داشته: «که افراسیاب از بلا پشت توست، به شاهی نگین اندر انگشت تست / مرا نیز تا جان بود در تنم، بکوشم که پیمان تو نشکنم»

که می‌گوید جان در بدن و نگین در انگشت با هم ارتباط مستقیم دارند.

انگشت ادبی – 2

آقای حافظ هم درباره‌ی انگشت به نتایج زیر رسیدند: «در این ظلمت‌سرا تا کی به بوی دوست بنشینم / گهی انگشت بر دندان گهی سر بر سر زانو»

یا چنین نتیجه‌ی عجیبی که ما از درکش عاجزیم: «ای که انگشت نمایی به کرم در همه شهر / وه که در کار غریبان عجبت اهمالی‌ست»

انگشت ادبی – 3

حافظ را بی‌خیال شویم آقای مولوی را بچسبیم: «من چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب / سینه چون خانه زنبور پر از مشغله بود»

ای وای. بهتر است از انگشت ادبی خارج شویم. ما خیال می‌کردیم به انگشت ادبی بپردازیم تا از گزند حوادث انگشت بی‌ادبی در امان باشیم. یک بار خواستیم ادب‌دان و آداب‌دان باشیم. نمی‌گذارند این ادبا که.

انگشت ورزشی

پای انگشت مدتی است به ورزش باز شده است. بگذریم.

در پایان به من بگو چرا انگشت؟

من به شما نمی‌گویم چرا انگشت را توضیح دادیم. همان اول که گفتم که نمی‌گویم چرا.

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، صفحه‌ی "به من نگو چرا"، شماره‌ی 451.

روی این دیوار یادگاری بنویسید - دیوار علیرضا افتحاری

2011-11-24T19:00:00.001+03:30

دیوار شیث رضایی
دیوار کاپیتان هوشنگ شهبازی

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده درستون "'گم کردن حلقه‌ی پیداشده..." هفته‌نامه‌ی طنز و کارتون "جدید"، شماره‌ی 25، 30 آبان 1390

این دفعه قلیان

2011-11-24T15:26:00.001+03:30

قلیان چی بود؟

قلیان یک گردالویی بود تنها و بی‌کس. غصه‌دار و غریب. یک گردالوی منزوی. ترشیده بود اصلا. هیشکی نبود بیاد بگیردش. یا باهاش ازدواج کند. تا این‌که یک صبح بهاری یک لوله آمد و گفت: «سلام گردالی. اسمت چیه؟» گردالی گفت: «من کوزه‌ی آبم. بهم قلک آب هم می‌گن. اسم شما چیه آقادرازه؟» لوله گفت: «من نی‌پیچم. قدیم‌ها نی‌پیچ بودم، الان شلنگ شدم.» قلک آب گفت: «چه بامزه. مثل آفتابه که الان شلنگ شده.» نی‌پیچ گفت: «من و شما چه قدر تفاهم داریم. بیا ازدواج کنیم.» و این طوری شد که گردالی و لوله با هم ازدواج کردند و اسم خاندان و فامیل‌شان را گذاشتند قلیان.

قلیان چی داشت؟

قلیان وقتی شد قلیان، یعنی وقتی گردالی و نی‌پیچ با هم خانواده شدند اعضای خانواده‌شان شد این‌ها:

- بادگیر – آتشدان – تنه یا میانه – میلاب – نی‌پیچ یا شلنگ (پدر خانواده) – کوزه یا قلک (مادر خانواده)

قلیان ادبی می‌شود

من و صد آه و افغان و، نی صد بوسه بر لعلش / هزاران پیچ و تابم داد از این قلیان کشیدن‌ها!

بادگیر چی بود؟

بادگیر باد که می‌آمد را می‌گرفت و در می‌کرد تا قلیان آتشش الو داشته باشد و آتش باشد.

آتشدان چی بود؟

آتشدان آتش به جانش بود. گر می‌گرفت و سرخ می‌شد و می‌سوخت تا دل مردم خنک شود. آخی. فردینی بود برای خودش.

تنه چی بود؟ میلاب چی بود؟

تنه تنه بود. چوبی بود. شیشه‌ای بود. اما یک تنه همه چیز را به عهده می‌گرفت. بار زندگی رو دوشش بود تا بنیان خانواده‌شان از هم نپاشد. پای قلیان نشسته باشی می‌دانی تنه اگر تنه نباشد قلیان قلیان نیست. تنه باید دود را بگیرد ببرد بالا. آتش را بگیرد بیارد پایین. دمش هم گرم.

تنباکو چی بود؟

تنباکو تنباکو بود. خوانسار و برازجان و کاشان و بنیاد و چی و چی‌اش معروف بود. حالا تحت ویندوزش آمده، دوسیب و پرتقال و لیمو و طالبی. قدیمی‌ها به این‌ها می‌خندند. جدیدی‌ها به قدیمی‌ها... نمی‌خندند، به سرفه می‌افتند. طفلکی ها.

قلیان تو چشم کی بود؟

اول قلیان تو چشم کسی نبود. یک دفعه رفت تو چشم‌ها. تنباکو تحریم شد. قلیان‌ها شکسته شد. خون و خونریزی. باهاس بودی و می‌دیدی. از کشته‌ی قلیان پشته درست کردند. مصیبتی بود. هنوز هم بروی قهوه‌خانه‌ها و بگویی جریان شکستن قلیان‌ها چی بود یک دفعه می‌بینی مردهای گنده، با سبیل‌های پت و پهن، ابروهای گره‌خورده، کت و کول استخون‌دار، پقی مثل ابر بهار می‌زنند زیر گریه. های و های و های. حالا گریه نکن کی گریه بکن. قلیان این طوری بود که رفت تو چشم‌ها. بعدها هر کسی خواست بگوید جنبش اجتماعی می‌تواند تولید کند یا کار اجتماعی کند دست رو گذاشت قلیان. عیبی هم ندارد. تاریخ را نصفه خوانده‌اند.

قلیان جمع می‌شود

تا تقی به توقی می‌خورد می‌گفتند قلیان جمع شود. ولی چرا؟ همه عقل‌شان را ریختند روی هم. دیدند که قلیان که گناهی ندارد. طفلک توی دلش هم که خالی است. شلنگش هم شلنگ‌تخته می‌اندازد. پس از چه‌ش می‌ترسیدند؟ عقلا و اکابر گفتند این طفلک مثل چشمه است. هم قل قل می‌کند هم آب دارد هم آبش می‌رود هم آبش می‌آید. عینهو چشمه. دور چشمه پیر و جوان جمع می‌شوند. پیر و جوان که جمع شوند سر صحبت را باز می‌کنند. حرف هم که حرف می‌آورد. بعد حرف‌ها گل می‌کند. مثل گل آتش سر قلیان. بعد همین حرفی حرفی یک‌دفعه پیر و جوان که تشنه رفته‌اند لب چشمه تنشه برمی‌گردند شاکی، برای همین می‌پرسند: «چرا آب از سرچشمه گل‌آلود است؟» این طوری، با طرح سوال، یک دفعه آب چشمه را می‌ریزند به آسیاب دشمن. اصلا می‌گویند برای همین که آب چشمه، آب قلیان، به آسیاب دشمن ریخته نشود و دود قلیان به چشم کسی نرود قلیان را جمع کردند. ما که نمی‌دانیم. این طور می‌گویند.

قلیان اسپورت بود، فقط مردانه می‌شود

قلیان مثل کتانی بود. اسپورت. هم زنانه هم مردانه. هم دخترانه هم پسرانه. اما یک‌دفعه یک مقام مسوول آمد و گفت قلیان قیافه‌اش که مردانه است، با آن شکم گنده‌اش، با آن شلنگ درازش. پس باید مصرفش هم مردانه شود.

قلیان ممنوع می‌شود

قلیان عمومی بود و مردم برای خودشان قلیان چاق می‌کردند. تا این‌که قلیان را گذاشتند توی طرح خصوصی‌سازی و قهوه‌خانه‌ها برای مردم قلیان چاق کردند تا یک کار عام‌المنفعه کرده باشند. یعنی کیفش را مردم برده باشند، پولش را قهوه‌خانه‌چی‌ها، دودش هم به چشم بدخواه و دشمن برود. خوب هم کردند. اما بعد از این‌که قلیان بخشنامه شد که اسپورت نباشد و زنانه – مردانه شود. خانم‌ها این‌طرف، آقایان آن‌طرف، فرداش نه پس‌فرداش، گفتند قلیان قل قل زیاد می‌کند. قل قل زیاد آدم را یاد قل‌قلی می‌اندازد. قل‌قلی اعتیاد می‌آورد. پس قلیان ممنوع. پس‌اون‌فرداش آمدند و گفتند قلیان قل قل زیاد می‌کند، طبل خالی و هارت و پورت این‌طوری؟ نمی‌شود که. باهاس سرش را بندازد زمین و صداش درنیاید. ما گفتیم چطور؟ گفتند اگر در یک لحظه همه بنشینند و قلیان چاق کنند و قل قل کنند یک عالم قل قل، گوش فلک را کر می‌کند و صدا به صدا نمی‌رسد و نظم عمومی بر هم می‌خورد. برای همین قلیان ممنوع شود. ما که نفهمیدم هنوز هم یعنی چی، اما نمی‌دانیم چرا حتا چی.

قلیان دولتی می‌شود

گفتم که قلیان عمومی بود و مردم برای خودشان قلیان چاق می‌کردند. تا این‌که قلیان را گذاشتند توی طرح خصوصی‌سازی و قهوه‌خانه‌ها برای مردم قلیان چاق کردند تا یک کار عام‌المنفعه کرده باشند بعد هم گفتم که قلیان ممنوع شد، اما دولت که دولتی نبود و مردمی بود آمد و گفت بگذار من هم قلیان‌بیار مردم شود تا شاید مردم خوششان بیاید و دفعه‌ی بعد آن‌ها قلیان دولت را چاق کردند.

بله. این طوری بود. منتها از قدیم وقتی یکی چپق کسی را چاق کرده باشد آدم نمی‌شیند برایش قلیان چاق کند. این بود قصه‌ی قلیان.

- این دفعه محمد جهرمی

- این دفعه علی لاریجانی

- این دفعه فرج‌الله سلحشور؛ نوبل فرج

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده درستون "'گم کردن حلقه‌ی پیداشده..." هفته‌نامه‌ی طنز و کارتون "جدید"، شماره‌ی 25، 30 آبان 1390

از کار که بی‌کار شدم وقت شد به تو برسم

2011-11-22T00:10:00.001+03:30

روزنامه‌نویس هستم. روزنامه‌ام را بسته‌اند و من بی‌کارم منی که کاری جز دوست داشتن تو بلد نیستم.

یک روز روزنامه‌ها باز می‌شود و من به کارم می‌رسم، به تو می‌رسم، تو را تیتر یک می‌کنم و رنگ لوگو را با رنگ چشمان تو هماهنگ. بعد در گزارشی می‌پردازم به اهمیت حضور تو در جامعه در هر جامه‌ای که باشی، به اهمیت این‌که وقتی هستی درصد امید به زندگی در شهر بیشتر می‌شود، به اهمیت این‌که ماهیت وجودی جایی به اسم واحد زیباسازی شهری، با وجود تو در شهر زیر سوال می‌رود. بعد در سرمقاله با ادله نظریه‌شناسانه و مثال‌های فراوان از متون اساطیری هستی تو را به عنوان دلیلی برای رد چیستی تنهایی انسان امروز در جامعه‌ی مدرن ثابت می‌کنم. در یادداشت اجتماعی شاخص عمر را توضیح می‌دهم، توضیح این‌که شاخص عمر با لبخند تو چطور تغییر می‌کند. گزارش ورزشی را به گرم کردن دست‌های تو در زمستان با فن تکنیکی ها کردن غافل‌گیرانه‌ات اختصاص می‌دهم. به سیستم یک یک یک تو هم اشاره خواهم کرد که در همه جای زمین حضور داری و گل می‌کاری. بعد در جدول کلمات متقاطع کاری می‌کنم که اسم تو به فردای من برسد و خستگی‌ام را در ستون هفت افقی قطع کند.

من روزنامه‌نویسم. واقع‌گرا. آن‌قدر واقع‌گرا که از آن مقام مسوول ممنونم که گاهی روزنامه‌ها را می‌بندد تا یادم بیفتد روزنامه‌نویسم، و با بستن یک روزنامه بی‌کار می‌شوم، منی که کاری جز دوست داشتن تو بلد نیستم و گاهی در انتشار و تببین دوست داشتن تو، به دلیل سهل‌انگارانه‌ی نوشتن از بیهودگی سیاست و خبرهای تلخی که متاثر از افسردگی طبقه‌ی متوسط است فاصله می‌اندازم. پیش‌تر هم در مقاله‌ای سعی کرده بودم که ثابت کنم دوستت دارم‌ها را نباید پس‌انداز کرد، کاری که در این یادداشت نیز به خاطر تشکر از تلاش آن مقام مسوول به انجام و پایان نرسید.

این یادداشت برای صفحه‌ی آخر روزنامه‌ی شرق (اول آذر 90) نوشته شده است.

روی این دیوار یادگاری بنویسید - کاپیتان هوشنگ شهبازی

2011-11-19T14:18:00.001+03:30

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده درستون "روی این دیوار یادگاری بنویسید..." هفته‌نامه‌ی طنز و کارتون "جدید"، شماره‌ی 24، 23 آبان 1390

روی این دیوار یادگاری بنویسید - شیث رضایی

2011-11-19T14:07:00.003+03:30

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده درستون "روی این دیوار یادگاری بنویسید..." هفته‌نامه‌ی طنز و کارتون "جدید"، شماره‌ی 24، 23 آبان 1390

من از تویی که نظرسنجی کردی از من، گله می‌کنم دل نمی‌کنم

2011-11-19T12:48:00.001+03:30

مصطفی پورمحمدی آمد روی كاناپه نشست و گفت: «گاهی گفته می‌شود مسوولان كار نكردند و همه‌چیز را به هم ریختند.»

گفتم: «می‌فهمم... می‌فهمم... در تكذیب حرف شما بگویم كه اتفاقا ما معتقدیم مسوولان كار كردند منتها كار خودشان را كار كردند. كاری هم به این كارها نداشتند. بعد هم در تكذیب حرف شما بگویم یعنی چه مسوولان همه‌چیز را به هم ریختند؟ این جریان فتنه وجریان انحرافی بود كه همه‌چیز را به هم ریخت، مسوولان بیچاره كه هی دارند همه‌چیز را مرتب می‌كنند. یعنی شما از مردم هم بپرسید كی چیزها را به هم ریخت؟ می‌گویند: «جریان فتنه وجریان انحرافی. ولی اگر بپرسید چه كسانی همه‌چیز را مرتب می‌كنند؟ مردم بی‌برو و برگرد می‌گویند: مسوولان مرتب می‌كنند.»

اعشار هم بدهید بد نیست

پورمحمدی گفت: «حال اخیرا از مردم یك نظرسنجی به عمل آمد مبنی بر اینكه آیا از زندگی راضی هستند یا خیر؟ 65 درصد اعلام رضایت كردند، 23 درصد نظر متوسط دادند و در مقابل 12 درصد هم گفتند از زندگی ناراضی هستیم.»

گفتم: «اگر نظر ما را می‌سنجیدند ما یك طوری نظر می‌دادیم كه این آمار شما اعشاری شود تا آدم باورش شود. چطوری دقیقا 65 درصد گفتند همه چی آرومه؟ یعنی محض نمونه مثلا بگویید 64/98 درصد مردم احساس شدید خوشبختی می كنند.»

نسبت عكس ما و آمار

پورمحمدی كه بی‌خیال قضیه نمی‌شد و قصد داشت ما را خوشبخت نشان دهد گفت: «اما من می‌خواهم بگویم اینكه تعداد زیادی از مردم از زندگی راضی هستند نشان می‌دهد كه مدیران تا حدی كار خود را خوب انجام داده‌اند. نباید از این نكته غفلت شود.»

من مانده‌ام چطوری مدیران و مسوولان «تا حدی» كار خود را خوب انجام دادند اما «تعداد زیادی از مردم» راضی هستند؟ یعنی توی این مملكت همه‌چیز نسبت عكس با هم دارد واقعا؟ مثلا شما 3000 میلیارد اختلاس كنی می‌روی كانادا، اما 100 هزارتومان كیف‌زنی كنی می‌روی كوكاكولا می‌نوشی.

ما اصولا از این آمار می‌فهمیم مردم ایران دوست ندارند فشار روی مسوولان و مدیران باشد. یعنی اگر بدانند آنها كاری نمی‌كنند احساس رضایت می‌كنند، اگر متوجه شوند مسوولان افتادند توی زحمت و دارند كار می‌كنند ناراضی می‌شوند. بله. مملكت پیچیده، آمار پیچیده. اصلا همه‌چیزمان به همه‌چیزمان پیچیده.

گله می‌كنیم دل نمی‌كنیم

پورمحمدی كه می‌خواست گل‌گاوزبانش را با قند بخورد گفت: «در این نظرسنجی از مردم سوال شد كه نظر شما راجع به گرانی چیست كه مفصلا گله می‌كنند. گله سر جای خودش است. یعنی به من و شما انتقاد كرده و ناراحت هستیم ولی می‌گویند كه ما از زندگی راضی هستیم.»

من به عنوان یكی از مردم صدام را رها كردم و خواندم: «هیشكی شهروندت اینجور كه منم نبود و نشد لاف نمیزنم / من از تویی كه نظرسنجی كردی از من، گله می‌كنم دل نمی‌كنم...»

و با دست اشاره كردم كه همه با هم. و همه با هم تكرار كردیم: «من از تویی كه نظرسنجی كردی از من، گله می‌كنم دل نمی‌كنم...»

حد مسوولان میل به بی‌نهایت می‌كن

مصطفی پورمحمدی كه قند را پیدا نكرده بود و جوشانده‌اش را تلخ خورده بود، گفت: «یكی از علل نارضایتی‌ها این است كه به مردم وعده‌های زیاد داده‌ایم و انتظارشان زیاد است. چرا اینقدر خود را بدهكار می‌كنیم؟ مسوولان باید در حد توان خود قول بدهند.

ما پیشنهاد می‌كنیم وزرا، مدیران و مسوولان حد خودشان را بگویند كه تكلیف مردم هم مشخص شود.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، 28 آبان 90، شماره‌ی 2313
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

گره گوار سامسا و گودر ایرانی

2011-11-17T15:46:00.001+03:30

یک روز صبح همین که گره گوار سامسا از خواب آشفته‌ای پرید، در رختخواب خود به گودری تمام عیار عجیبی بدل شده بود.

گوگل‌ریدر و گودر همین‌طوری و درست از یک صبح که کاربران اینترنت ایران از خواب آشفته‌ای پریده بودند یا از آشفتگی خواب‌شان نمی‌برد مخاطب جدی پیدا کرد. روزهایی که تیتر روزنامه‌ها شد: «فیس‌بوک هم فیلتر شد» و با کلیک روی فیس‌بوک به در بسته می‌خوردی، کاربران را به جست‌وجو واداشت.

- «راستی این سایته چی بود؟ گودر؟ چی کار می‌شه توش کرد؟»

و گودر دهان به دهان چرخید. وبلاگ‌هایی برایش آموزش نوشتند. شخصیت‌های حقیقی و اسم و رسم‌دار تویش "بولد" شدند و ورود هر "شخصیتی" به گودر تبدیل به یک بمب خبری می‌شد.

همان‌طور که کوکاکولا با تبلیغاتی بی‌پایان مصرف نوشابه‌ای به نام کوکاکولا را جزئی جدایی‌ناپذیر از زندگی انسان امروز معرفی کرد، گودری‌ها نیز در موقعیتی همسان با مثال فوق قرار گرفتند. آیا گودر مزیت خاص و روشنفکرمآبانه‌ی اینترنت بود که افراد خاص به آن توجه می‌کردند و درک آن برای دیگران، مثلا کاربران فیس‌بوک، سخت بود؟ آیا گودر کردن پز روشنفکری بود؟ آیا این پز جایگزین پزهای سخت دیگر شده بود؟ مثلا پز کتاب‌خواندن پز پردرد سر و زمان‌بری است. آدم باید بنشیند یک گوشه صد صفحه کتاب بخواند تا تازه بگوید مثلا یک سوم فلان رمان را خوانده‌ام. اما گودر کردن و گودر صفر کردن تمام زحمت را روی دوش انگشت اشاره‌ی آدم می‌انداخت، زحمت فشار دادن و تقه زدن روی موس. هر تقه؛ یک لایک.

هر تقه، یک لایک. هر لایک هم مثل اوج و فرود نوار قلب نشان حیاتی کاربر گودر بود. هر لایک و هر شِر هم به خودش اطمینان حیات می‌داد، هم به دوستان گودری‌اش دل‌گرمی این‌که هنوز همسایه‌ی ما نخوابیده و کسی هست که حواسش به ما باشد حتا اگر حواسش به ما نباشد.

مساله‌ی لایک، مساله‌ی کامنت، مساله‌ی شِر، مساله‌ی شِر کردن با نوت.

این‌ها اگر روزی به خودی خود در دیگر سایت‌ها ارزش یکسان و برابری می‌داشتند در گودر ایرانی معنای دیگری پیدا کردند. مثل تفاوت رفتار و گفتار و پذیرایی و سرویسی که در مجلس‌های مختلف در نقاط مختلف شهر به مدعوین داده می‌شود.

کامنت‌هایی که زیاد به چشم می‌آمد: «نمی‌خواستم لایک بزنم، اما زدم به این خاطر که...»

«این رو شِر کردم اما لایک نمی‌زنم تا بدونید که...»

«این رو نت نوشتم تا گفته باشم که در این زمینه...»

اهمیت شهروند-رسانه و اهمیت شهروند-خبرنگار و تاثیر آن در تبدیل کاربر ساده‌ی اینترنتی، به کاربری هدفمند و شخصی که برای حضور خود حتا به شکل مجازی ارزش مستقل قائل می‌شود از مهم‌ترین و ظریف‌ترین تاثیرهای اجتماعی چندسال اخیر بر فضای مجازی و به همین ترتیب تاثیر و کشف اثرگذاری قوی فضای مجازی بر فضای حقیقی بوده و است.

دوستان زیادی در گوگل‌ریدر دارم که حالا نمی‌دانم آن‌ها را کدام گوشه‌ی اینترنت دوباره پیدا خواهم کرد. اما برای من، همان‌طور که کافه نادری و کافه شوکا تعریف خاصی از پاتوق دارند و من هم گاهی به‌شان سر می‌زنم و چای‌ام را آنجا می‌نوشم، کافه‌های امروزی‌تر، شلوغ‌تر و مدرن‌تر هم پاتوق محسوب می‌شوند و در ماهیت‌شان فرقی با هم ندارند. اما این طبیعی است که هر کسی برای خودش پاتوق خاص خودش را تعریف می‌کند و می‌پسندد اما معنایش این نیست که با انتخاب یک کافه به عنوان پاتوق ارزش پاتوق‌ها و کافه‌های دیگر را از بین برده است. گودر و فیس‌بوک مثل اورکات و سیصد و شصت و دیگر سایت‌ها، فقط پاتوق‌هایی هستند که آدم یا در آن‌ها پاگیر می‌شود یا نه. یا دوستان و حلقه‌هایی پیدا می‌کنی که باهاش اخت شوی یا نه.

به نظرم گاهی رفتار ما در اینترنت دقیقا شبیه آن نگاهیی است که می‌توانند منجر به حذف جریان یا شخصی حقیقی شوند و ما رفتار آن‌ها را دقیقا به خاطر همین نگاه حذفی‌شان نقد می‌کنیم.

یک روز صبح همین که گره گوار سامسا از خواب آشفته‌ای پرید، در رختخواب خود به فیس‌بوکی تمام عیار عجیبی بدل شده بود که برایش فرقی نداشت سر از گودر دربیاورد یا فیس‌بوک یا پلاس. همین که از خواب آشفته‌اش پرید و دید هنوز کانکت است برایش کافی بود.

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی همشهری جوان، شماره‌ی 336

در پرونده‌ای برای خداحافظی با گوگل‌ریدر.

این دفعه محمد جهرمی

2011-11-17T15:18:00.001+03:30

گم کردن حلقه‌ی پیداشده...

محمد جهرمی چی بود؟

تا آنجا که ما مطلع شدیم محمد جهرمی اول اول محمد جهرمی نبود یک چیز دیگر بود. برای همین صداش می‌کردند علینقی. ... به همین مناسبت توی مجلس هم سوال شد علینقی جهرمی چی شد؟ هیشکی براش جواب نداشت. ولی همه جواب این‌که سیدمحمد جهرمی چی هست را داشتند.

جهرمی چی شد؟

جهرمی جهرمی نیست تهرانی است. آبانی است اما در هفده شهریور بزرگ شد. محمد نیست اما علینقی است. با همین سه مثال ساده مشخص شد که جهرمی جمع اضداد است. دستش درد نکند.

وقتی بزرگ شدید می‌خواهید چه کاره شوید؟

یک بار معلم ادبیات جهرمی به آن‌ها برای موضوع انشا گفت که دوست دارند وقتی بزرگ شدند چه کاره شوند؟

جهرمی این‌طوری انشا نوشت: «با سلام به معلم خوبم که این موضوع انشا را در اختیار من قرار داد. من دوست دارم وقتی بزرگ شدم مدیرعامل بانک صادرات شوم که مصونیت زیادی دارد. پایان.»

جهرمی چی گفت؟

حرف‌های قشنگ زیاد زده است جهرمی. او قول داده بود مشکل طبیعی بین کارگر و کارفرما در زمان وزارتش در وزارت کار رفع شود اما در زمان ریاستش بر بانک صادرات مشکلات طبیعی اختلاس پیش آمد.

جهرمی چی خورد؟

جهرمی چیزهای مقوی زیاد خورده است که ما خبر نداریم و به خودش مربوط است. اما تا آنجا که خودش گفته صبح‌ها یک لیوان شیر و چندعدد خرما می‌خورد. شیر را می‌خورد که مثل شیر بتواند چکه نکند. خرما را می‌خورد که دلش محکم باشد و توی دلش خالی نشود و کارش را بکند.

جهرمی داماد می‌شود

سال‌ها پیش وقتی جهرمی جایی می‌رفت نمی‌گفتند: «جهرمی آمد.» می‌گفتند: «داماد ناطق آمد.» راست و دروغ این حرف به ما مربوط نیست و ما در این زمینه دخالت نمی‌کنیم.

جهرمی چه کار کرد؟

جهرمی خیلی کارها کرده. ولی بیشترین کاری که کرده استانداری بوده. زنجان، لرستان، سمنان، همدان و فارس، استان‌هایی است که جهرمی از سال 61 تا 76 استانداری‌شان را کرده. معلوم است که او از بچگی دوست داشته استاندار شود.

جهرمی چه آرزوهایی داشت؟

بنگاه‌های زودبازده، انحلال سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی و ادغام صندوق تعاون و صندوق مهر رضا و طرح جابجایی پایتخت از کارهایی بود که جهرمی دوست داشت به سرانجام برساند اما سرانجام بی‌خیال شد. عیبی ندارد که. آرزو بر جوانان عیب نیست پدر جان. فوقش به خاطر برآورده کردن آرزوهای میان‌سالی، جوانان نتوانند آرزوهاشان را برآورده کنند. عیبی ندارد. طبیعی است این هم.

جهرمی و حلقه کرج؟

جهرمی حلقه دوست داشت. از بچگی حلقه دوست داشت. وقتی هم که بزرگ شد حلقه از سرش نیفتاد. جهرمی دوتا دوست صمیمی داشت، کردان که دکتر بود. رحیمی که دکتر بود. اما نمی‌دانیم چطوری بود که کسی پیش این‌ها نمی‌رفت دکتر. حتا خودشان هم به دکتر بودن خودشان یک‌طوری بودند. خلاصه کردان و رحیمی و جهرمی از سال‌های دور، دست‌های هم را گرفتند و یک حلقه درست کردند و بازی را شروع کردند: «حلقه‌ی کرج.»

جهرمی می‌خواند: «آسیاب تندترش کن...»

رحیمی و کردان جواب می‌دادند: «تندتر و تندترش کن.»

جهرمی در آخرین لحظات گفت: «شما دوتا دکترید، من هم از این به بعد دکتر. قبول؟»

رحیمی و کردان جواب دادند: «باشه.»

جهرمی طرح زودبازده می‌شود

جهرمی ول‌کن این طرح مشاغل زودبازده نبود. خب این خودش ایجاد یک شغل زودبازده است دیگر. که آدم طرح مشاغل زودبازده را بدهد و بشود مقام مسوول.

جهرمی به بانک مرکزی گیر می‌دهد

پس از استیضاح وزیر اقتصاد جهرمی گیر داد به بانک مرکزی که گوشه‌های قوانین بانک باز است و امکان دارد دوباره اختلاس و اینا شود. بانک مرکزی هم در پاسخی بلندبالا خطاب به جهرمی گفت: «باشه. عیب نداره. الان مثلا فرار به جلو کردی؟ خسته نباشی داداش.» جهرمی گفت: «با این پاسخی که دادید "متاسف" شدم.»

جهرمی چه می‌شود؟

ما نمی‌دانیم جهرمی را چه می‌شود اما به هر حال کردان که عاقبت به خیر شد، رحیمی هم، جهرمی چرا نشود؟ پایان بیوگرافی.

- این دفعه علی لاریجانی

- این دفعه فرج‌الله سلحشور؛ نوبل فرج

منتشرشده درستون "گم کردن حلقه‌ی پیدا شده..." هفته‌نامه‌ی طنز و کارتون "جدید"، شماره‌ی 24، 23 آبان 1390

رفتن جن در اقتصاد، خوابیدن بختک بر سیاست!

2011-11-17T02:09:00.001+03:30

محسن خلیلی عراقی، که استثنائا ربطی به سیاست ندارد و به آبگرمکن بوتان ربط دارد و ریشش سفید است، آمد روی کاناپه نشست و گفت: «در قدیم وقتی کسی مریض می شد او را کتک می زدند تا جن از بدنش بیرون برود و خوب شود. این همان کاری است که امروز با تولید انجام می شود.»

گفتیم نمردیم یکی آمد و حرف دلش را ریخت روی داریه. اما چندتا نکته جنی.

نکات اجنه

- ما نفهمیدم جن دقیقا کجا رفته. توی تولید؟ توی تولیدکننده؟ توی مصرف‌کننده؟ الان کی را دارند کتک می‌زنند که جن ازش دربیاید؟ الان تولیدکننده زیر چک و لگد است؟ مصرف‌کننده زیر مشت و مال است؟ "تولید" زیر این شتری است که در خانه‌ی بورس و کشاورزی و معادن و شیلات و فرهنگ و اقتصاد و چی و چی نشسته بوده و حالا آمده و روی تولید نشسته است؟

- اگر واقعا جن رفته باشد توی تولید و جاهای دیگر چی؟ آیا آن موقع ما نادم و پشیمان نمی‌شویم که با جن‌گیرها و دعانویس‌های منسوب به جریان شترسواری که دولا دولا نمی‌شود بد برخورد شده و نباید دستگیر می‌شدند؟ جدنی و واقعنی عرض می‌کنم. شاید واقعا جن رفته توی چرخت صنعت و اقتصاد مملکت و باید واقعا آینه گرفت جلوش و اوراد خواند و کندر دود کرد که جن بی‌مروت بکشد بیرون و برود.

- اگر واقعا بختک افتاده باشد و خوابیده باشد روی اقتصاد ما، چه کار باید بکنیم؟ آیا آن موقع به صرافت این نمی‌افتیم که کاش شایعه‌های دور و بر اسفندیار رحیم مشایی جامه‌ی واقعیت بر تن می‌کرد و مشایی مجهز به طلسم‌شکن اقتصادی و باطل‌السحرهای دیپلماسی داخلی و خارجی بود. جدنی و واقعنی می‌گویم.

- نکته‌ی دیگر هم این‌که اگر باز هم فرضیه جنی شدن اقتصاد را درست بدانیم، آیا موقعش نشده که به قزوین رفته و خدمت چند آینه‌بین کاربلد برسیم و از آن‌ها بخواهیم در آینه ببینند این 3000میلیارد تومان الان کجاست؟

- در ضمن این همه اکابر راست سنتی و راست افراطی و راست مدرن و راست چپکی و راست کجکی و راست متمایل و راست ناراست و راست روراست و راست راست و راست سرراست و دیگر طیف‌های سیاسی محافظه‌کار می‌خواهند پایداری کنند و هی پافشاری می‌کنند اکابر و اصاغر راست با هم دوست شوند و متحد، خب نمی‌شوند. زورکی که نیست. شاید برای این‌ها هم دعایی چیزی گرفته باشند. پیشنهاد ما این است که حالا که تا قزوین می‌رویم تا آینه‌بین 3000میلیارد تومان را پیدا کند، یک تک پا هم تا ساوه برویم تا دعانویس وردی بنویسد که مهر محافظه‌کاران به دل هم بیفتد و به اتفاق و اتحاد برسند. این هم از این.

- یک مشکل هم حضور اصلاح‌طلبان (کدام اصلاح‌طلبان؟ ما نمی‌دانیم.) در انتخابات پیش رو است. یعنی یک طوری شده که با دست پس می‌زنند که اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس شرکت نکنند، از آن طرف با پا پیش می‌کشند که اگر اصلاح‌طلبان در انتخابات شرکت نکنند مردم بیایند به کی رای بدهند؟ برای حل این مشکل محافظه‌کاران هم ما پیشنهاد می‌کنیم حالا که تا قزوین برای آینه‌بین و تا ساوه برای دعانویس می‌رویم یک سر هم برویم تا یزد تا یک رمال هم رمل بیندازد و ببینند می‌تواند اصلاح‌طلبان را طلسم کند که طلسم اختیار شوند و هر وقت گفتند بیایند وسط و هر وقت گفتند بروند کنار و صداشان هم درنیاید.

- یک مشکل دیگر روزنامه‌نگاران هستند که انتقاد می‌کنند و مو را از ماست می‌کشند و اصلا مراعات نمی‌کنند و کارشان استخوان در گلوی عملکرد مسوولان است. برای حل مشکل روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی پیشنهاد می‌کنیم حالا که تا قزوین برای آینه‌بین و تا ساوه برای دعانویس و تا یزد برای رمال می‌رویم تا مشکلات مملکت را حل کنیم، یک سر هم به یک شهر بین راه بزنیم و یک فال‌بین درست و درمان پیدا کنیم که یک دعایی چیزی بنویسد یا چیزی بدهد چیزخور کنیم روزنامه‌نگاران را که جز در منقبت رفتار مسوولان و جز در حلوا حلوا کردن گفتار قشنگ دولتمردان ننویسند. یعنی طوری چیزخور شوند که کور محبت شوند و جادوی عشق. طوری که هیچ جادوگری نتواند طلسم‌شان را بشکند. بله. این طوری که روزنامه‌نگاران گزارش لاو استوری بنویسند و سرمقاله‌ی از نوع "من رو با خودت ببر فقط همین"، دیگری در مملکت مشکلی گزارش نمی‌شوند و همه چیز گل و بلبل می‌شود.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، 26 آبان 90، شماره‌ی 2312
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

من و محمود احمدی‌نژاد و غول چراغ جادو

2011-11-16T13:19:00.001+03:30

ایرانیان وارد می‌شوند...

آقای محمود احمدی‌نژاد بسیار مودب، بسیار پاکیزه، بسیار با رعایت آداب دیپلماتیک، و با لبخندی به غایت آرامنده، آمد روی کاناپه نشست و گفت: «اگر ایرانیان نبودند، نشانی از تمدن بشری نبود...»

وی این پایش را انداخت روی آن پایش و گفت: «در طول تاریخ ایرانی‌ها اساس فرهنگ بشری را پایه‌گذاری کرده‌اند.»

من گفتم: «و بعدها فرهنگ خودشان را از اساس با وایتکس شستند.»

آقای احمدی‌نژاد که کماکان روی کاناپه مزید بر علت شده بودند گفت: «برخی بدخواهان به دنبال حذف و آسیب‌زدن به ریشه ملت ایران هستند...»

نگاهی به تیتر روزنامه‌ها که روی میز بود انداختم و گفتم: «هوووم... من هم یک چیزهایی این اواخر متوجه شدم...» و لیوان چای را گذاشتم روی تیتر یک.

انیشتن وارد می‌شود...

در همین برهه از زمان آقای احمدی‌نژاد اون پایش را که انداخته بود روی این پایش برداشت و گذاشت زمین و بعد این یکی پایش را برداشت و انداخت روی آن یکی پایش.

گفتم: «اگر کسی بخواهد به ریشه‌های ایران آسیب بزند چی اون وقت؟»

آقای احمدی‌نژاد که این پا و آن پا کردنش تمام شده بود گفت: «باید بدانند کسی که بخواهد به ریشه ایران آسیب برساند هنوز به دنیا نیامده است و بعد از این نیز به دنیا نخواهد آمد.»

در این لحظه‌ی تاریخی روح انیشیتن از پنجره آمد تو و گفت: «نه این‌که بخوام جسارت کرده باشم اما اگه یه فرصتی بدید من بیام نظریه‌ی نسبیت رو یه تغییر جزیی بدم و برگردم.»

داروین وارد می‌شود...

پشت سر روح انیشتین روح داروین آمد و سقلمه‌ای به او زد و گفت: «حالا این‌ها هیچی، اما تو اصلا به روح اعتقاد داری؟»

غول چراغ جادو وارد می‌شود...

من و آقای احمدی‌نژاد داشتیم ارواح را تماشا می‌کردیم و به آنان سلام می‌فرستادیم و سردمان شده بود.

یکی از چراغ‌های میراث فرهنگی روی میز بغل دست کاناپه بود. من چراغ را برداشتم تا روشن کنم که یک‌دفعه غول چراغ جادو آمد بیرون. من گفتم: «تو کجا بودی؟»

غول گفت: «من این تو بودم.» و گفت سه تا آرزو کن.

من به آقای احمدی‌نژاد گفتم: «به هر حال شما این‌قدر شغل ایجاد کردی و این‌قدر وضع اقتصاد تپل است که وضع من هم توپ توپ است و از طرفی این‌قدر توی ازدواج اول و دوم و الی آخر تسهیلات ایجاد شده که آدم معذب است، و در ضمن پاسپورت ایرانی هم که مثل باقلوا شده، توی فرودگاه‌های خارجی از جیبت در می‌آوری سرش دعوا می‌شود و از این طرف هم این‌قدر همه چیز ارزان شده و فراوانی بیداد می‌کند که من به عنوان یک جوان ایرانی هیچ آرزویی ندارم بکنم.»

آقای احمدی‌نژاد خوشحال شد و گفت: «واقعا؟»

گفتم: «نه خیر. آرایه‌ی ادبی به کار بردم و حرفم را غیرمستقیم زدم.» و به غول چراغ جادو گفتم: «آقای احمدی‌نژاد گفته کسی که بخواهد ریشه‌ی ایران را بزند هنوز به دنیا نیامده و بعد از این نیز به دنیا نخواهد آمد.»

غول گفت: «ایشان هم به نظرم آرایه‌ی ادبی به کار برده.»

رحیم مشایی وارد می‌شود...

داروین و انیشتن هاج و واج مانده بودند.

من گفتم: «اما آرزوهای من. راستش من آرزویی ندارم آقای احمدی‌نژاد. شما سه تا آرزو برای مملکت کنید که غول چراغ جادو آن‌ها را برآورده کند، بلکه این‌طوری مشکلات حل شود.»

آقای احمدی‌نژاد گفت: «باشه. اول آقای مشایی رو این قدر اذیت نکنند...»

تا اسم مشایی آمد غول چراغ جادو یک‌دفعه شروع کرد به لرزیدن و بعد هم جیم شد و رفت توی چراغ و یک تابلو آویزان کرد که روش نوشته بود: «به علت تغییر شغل تا اطلاع ثانوی بسته است.»

به پنجره نگاه کردم. داروین چون به روح اعتقاد نداشت غیبش زده بود. انیشتین داشت عبور نور را از خودش تماشا می‌کرد.

آقای احمدی‌نژاد گفت: «من دیگه برم.»

گفتم: «باشه. برو.»

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، 25 آبان 90، شماره‌ی 2311
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

موضوع انشا: تخیلی / پول پیش 2 میلیون، اجاره ماهی 80 تومان

2011-11-14T00:22:00.001+03:30

یك گزارش دیروز در روزنامه‌ای منتشر شده كه ما یك كارگروه تخصصی از روزنامه‌نگاران تشكیل دادیم و داریم بررسی می‌كنیم این گزارش عاشقانه است؟ لاو استوری است؟ تخیلی است؟ اشك‌ها و لبخندهاست؟ قسمت دوم اجاره‌نشین‌هاست؟ ادامه قصه پرین است كه در فقر و نداری پشت پاریكال - داخل گاری - می‌خوابید؟ بیایید با هم خلاصه این گزارش را بخوانیم. توضیحات توی پرانتز را ما داده‌ایم. (مثل این!) تا یكی، دو پاراگراف دیگر هم نمی‌گوییم این گزارش درباره كیست تا غافلگیر شوید. (هشدار: در این گزارش عجیب همه علامت تعجب‌ها را روزنامه گذاشته‌است.)

موضوع انشا: یك روز بارانی را توصیف كنید

باران رحمت از آسمان مهر فرو می‌بارد تا چهره پرغبار شهر، جلوه‌ای غیر از آنچه به نظر می‌رسانند (شهر به نظر می‌رساند یا می‌رسانند؟ در این جمله یا شهر جمع بسته شده یا شهر آدم حساب شده یا با شهر رودربایستی دارد گزارش‌نویس.)، به خود بگیرد. بوی نم و اكسیژن (اكسیژن از این به بعد جزو گازهای نانجیب و بودار محسوب می‌شود.) فضا را پر كرده و دل‌نگرانی ما برای دیر رسیدن، در میان ترافیك و رقص قطرات عطوفت خداوندی گم می‌شود (هنگام نوشتن این انشا لابد این ترانه از هدفون پخش می‌شده: این دقیقه‌ها ثانیه‌ها به جون من نیش می‌زنن... هی صحرای پشت عمرم رو خیش می‌زنن وای خیش می‌زنن...). بی‌قرار برای رسیدن به مقصد، لحظه‌شماری می‌كنیم. (صدای هدفون: چشم‌انتظارم نذار تاریك و تارم نذار...)

موضوع انشا: یك انشا بنویسید كه شوكه شویم

سركوچه روی دیوار نوشته‌اند «مرگ بر منافق». شعارها به ما می‌گویند كه درست آمده‌ایم. (چی؟)

موضوع انشا: خلاصه سریال بی‌خانمان را بنویسید

آیا اینجا ساختمانی است كه مرد ساكت اما پر خبر این روزهای ایران، در آن زندگی می‌كند؟! (به نظر شما چه كسی اینجا زندگی می‌كند؟ فرج‌الله سلحشور؟ مسعود ده‌نمكی؟ علیرضا افتخاری؟ شیث رضایی؟ اسفندیار رحیم‌مشایی؟) وارد منزل می‌شویم و اینجاست كه بهت و حیرت بر سرگشتگی ما می‌افزاید. اینجا هیچ چیزش به شنیده‌ها نمی‌خورد. این ساختمان منزلی است كه مهندس‌مشایی در آن سكنی دارد. (درست حدس زده بودید؟) نكته باور نكردنی، ساختمان نیست بلكه مستاجر بودن ایشان است. (جان؟ قرار بود كه همه خانه‌دار شوند. ما كه روزنامه‌نگاریم و ثبات شغل‌مان مثل كارگرهای روزمزد و قراردادی روی هواست. چطوری رییس دفتر رییس‌جمهور كه 16 شغل دارد، هنوز مستاجر است؟)

موضوع انشا: یك انشای تخیلی بنویسید

چقدر رهن؟ چقدر اجاره؟

2 میلیون رهن، 80 هزار تومن اجاره. (جان؟ واقعنی؟ جدنی؟ واحد پول شما چیست؟ دلار؟ یورو؟ پوند؟ تخیلی؟ بی‌زحمت مشایی را بلند كنید از آنجا، ما هر اتاقش را 10 تومن 500 اجاره بدهیم برای‌تان. دست‌كم چند خانوار هم سرپناه پیدا كنند.)

بالاخره نگفتید جناب مهندس میلیاردر ما! چقدر اجاره می‌دهند؟

اولش یك میلیون دادند... بعد یك میلیون به رهن اضافه كردند... پول‌شان خیلی بركت دارد. (هركس كراماتی دارد. آقای مشایی هم پول‌شان بركت دارد. یك مدت هم وام می‌دادند به هنرمندان. یادش به خیر.)

- می‌گویند ایشان به علوم غریبه مسلط بوده و پیشگویی‌های عجیبی دارند؟

اگر بود كه ایشان تا حالا صاحبخانه شده بودند. (از ما جوانان كه گذشت و فقط باید آه بكشیم. به علوم خفیه هم كاری نداریم. اما امیدواریم مشكل بیكاری، تورم، گرانی و... حل شود و دست‌كم مسوولان رده اول كشور بتوانند یك آپارتمان نقلی – حتی اگر شده با وام و قرض و قوله - بخرند. مبارك‌شان باشد.)

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، 23 آبان 90، شماره‌ی 2310
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

تهران هنوز اینجاست ولی من شاید به خانه برنگردم

2011-11-13T00:29:00.001+03:30

دوستت دارم‌ها را پس‌انداز نکن.
خدا را چه دیدی؟ شاید زلزله گذر کند از سمت ما و کمر تهران شل شود و بلرزد شهر و آرام بگیرد و بخوابد روی ما در خواب.
بعد فردا صبح ما از لای دستمال کاغذی مچاله‌ای در فاضلاب شهری باید به زور با چشمان نیمه‌باز کلمه‌های کاغذی چرک‌نویس و مچاله را بخوانیم که در آب لزج از جاش تکان نمی‌خورد؛ در شک این‌که نامه‌ای عاشقانه بوده، یا مشق دوم دبستان گل‌های زندگی، یا درخواست مرخصی سربازی که دیگر به شهرش برنمی‌گردد.
خدا را چه دیدی؟ شاید زاغی بنشیند بر درختی در زاغه‌ی مهمات و روباهی گولش بزند که به به چه سری چه دمی عجب پایی و زاغ وا بدهد و تکه پنیر از نوکش بیفتد روی زمین... و شهر منفجر شود و من هم به خانه برنگردم.
خدا را چه دیدی؟ شاید شهاب‌سنگی روی خانه‌ی ما افتاد و جای خالی من جای پر شهاب‌سنگی شد که جای خالی من را هرگز نمی‌تواند پر کند.

بعد تو آن طرف خیابان می‌ایستی، مردم را تماشا می‌کنی که می‌آیند و با شهاب‌سنگ عکس یادگاری می‌گیرند.
تو آن طرف خیابان می‌ایستی و مردم را تماشا می‌کنی که می‌آیند و به زاغ‌ها سنگ پرت می‌کنند. روباه از آن‌ها عکس می‌گیرد.
تو آن طرف خیابان می‌ایستی و مردم را تماشا می‌کنی که می‌آیند و با زلزله‌زده‌ها عکس یادگاری می‌گیرند.

خدا را چه دیدی؟ شاید صبح بیدار شوی، به جای من مادربزرگم را ببینی و ترس برت دارد چون می‌دانی که او سال‌ها پیش از زلزله، سال‌ها پیش از انفجار، سال‌ها پیش از سقوط شهاب سنگی درست سر جای من روی تخت خواب دونفره مرده بوده است. شاید ترس برت دارد زبانت بگیرد... فکر کنی مبادا به روزهای مبادا رسیده‌ای؟ و زبانت بخواهد بچرخد تا بگویی دوستت دارم‌ اما هر چقدر منتظر بمانی من به خانه برنگردم.

عسگراولادی، جبهه‌ی پایداری و موضوع فاحشه‌ها

2011-11-13T00:07:00.001+03:30

حبیب‌الله عسگراولادی، کاناپه‌خورش ملس است. هفته‌ی پیش هم آمده بود روی کاناپه و نفسش از جای گرم درآمده بود. این‌بار هم آمد و گفت: «ما مشتری هستیم، دوباره بیام روی کاناپه؟» من هم بفرما زدم بهش.

عسگراولادی به صورت محافظه‌کارانه‌ای لم داد روی کاناپه. یعنی طوری که از طرفین امنیتش تامین باشد، پشتش هم گرم باشد و توپ هم نتواند تکانش بدهد. در همین وانفسا بود که یک‌دفعه همه‌جای تهران لرزید، ما چهارستون بدن‌مان شروع کرد به لرزیدن، ولی عسگراولادی - گفتم که - توپ هم نمی‌تواند تکانش بدهد.

یکی یکی

عسگراولادی گفت: «پایداری‌ها به من گفتند ما را با فاحشه‌ها یکی کردی.»

من گفتم: «می‌فهمم... می‌فهمم...» بعد یک‌مرتبه گفتم: «جان؟ چی کار کردی؟»

گفت: «پایداری‌ها به من گفتند ما را با فاحشه‌ها یکی کردی.»

گفتم: «یکی کردی واقعا؟»

گفت: «زبان فارسی چند پهلو است.»

گفتم: «پس بی‌زحمت دوپهلو حرف زن. برو سر اصل قضیه.»

عسگراولادی رفت سر اصل قضیه: «هیچی دیگر. پایداری‌ها گله می‌کنند و می‌گویند آن‌ها را با فاحشه‌ها یکی کردم.»

گفتم: «خب ملاخظه کن. نکن این کار را.»

گفت: «نمی‌خواستم بکنم. غلط برداشت کردند. اصلا قصد من این نبود که این‌ها را با آن‌ها یکی کنم. الان توضیح می‌دهم. من یک جا گفتم در 28 مرداد لشوش اول شعار دادند "هم مصدق، هم شاه" بعد دیدند حرف‌شان خریدار ندارد گفتند: «مرگ بر مصدق، جاوید باد شاه" بعد عرض کردم شرایط ما نباید تکرار گذشته باشد. بعضی از آقایان به شدت بنده را محکوم کردند که ما را با فاحشه‌ها یکی کردی.»

گفتم: «عسگراولادی جان، خب چرا از اول حرفت را کامل نمی‌زنی. آدم فکرش هزارجا می‌رود. به هر حال خیال‌مان راحت شد. خوب شد که توضیح دادی.»

عسگراولادی گفت: «دیدی. برای آدم حرف درمی‌آورند. من اصلا قصد نداشتم این را با آن‌ها...»

روح‌الله حسینیان وارد می‌شود

در همین حیص و بیص یک دفعه حسینیان وارد شد. عسگراولادی رفت پشت کاناپه، گفت: «این هر وقت رفت بگو من بیایم بیرون.»

حسینیان آمد روی کاناپه و گفت: «یه چی بگوم و برم.»

گفتم: «بگو و برو.»

گفت: «این عسگراولادی هم آدمیه وا. یه جا دعوت بودیم، در گروه هفت، نشسه بودیم داشتیم شش تا سیب پوست می‌کردیم که یهو این کاکو عسگراولادی اومد گفت: «شما چه کاره هستید؟» فکر کن. جلو او همه آدم به من می‌گه شما چه کاره هستید. خب من از هفت‌تا دیگه یکی که هستم. بعد صاف صاف برگشت تو روی من، جلو اون همه آدم گفت: «من اگه می‌دونستم شما هستید نمی‌آمدم.» خب حرف خوبی نزده دیگه. من غصه‌م شد، شش تا سیبی هم که پوست گرفته بودم خوردم، اما بهم نچسبید.»

عسگراولادی در این لحظه از...

در پایان این کاناپه از همه فعالان سیاسی می‌خواهیم بر مواضع خود پافشاری کنند و پایداری کنند و هر چیزی که به زبان‌شان آمد را نگویند. خیلی ممنون.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، 22 آبان 90، شماره‌ی 2309
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

دلدادگی سیاسی رحیم مشایی (یا برعکس؟)‏

2011-11-12T00:23:00.001+03:30

مهدی کوچک‌زاده آمده بود اصرار و تمنا که روی کاناپه برود. از آن طرف، از آن پشت، بچه‌ها داشتند علامت می‌دادند که این کوچک‌زاده به خبرنگار و روزنامه‌نگار حساسیت دارد – دست خودش هم نیست – یک طوری که تا روزنامه‌نگار و خبرنگار می‌بیند واکنش تهاجمی یا تدافعی نشان می‌دهد. بعد هم هی مثال می‌آوردند که به فلان خبرنگار این را گفت، با فلان خبرنگار این‌طوری برخورد نزدیک از نوع سوم کرد... گفتند حذف فیزیکی‌ش کنم از روی کاناپه. اما من چه کار باید می‌کردم؟ آیا باید [..] و از کاناپه اخراجش می‌کردم؟ یا [..] و روی کاناپه منزوی‌اش می‌کردم تا خودش کم کم از بین برود؟ نه. هیچ‌کدام. [...] و گفتم کاناپه قائل به چندصدایی است. برای همین از کوچک‌زاده خواستم روی کاناپه بنشیند و هرچندتا صدا که بلد است درآورد. کوچک‌زاده هم این صداها را داد؛

: «درخصوص علاقه احمدی‌نژاد به مشایی باید بگویم این علاقه همچون مادری است که پسرش دلداده دختری شده که هیچ سنخیتی با هم ندارند و مادر مستاصل شده که دختر چه جادو و جنبلی کرده. در حالی که جادویی در کار نیست و محبت و اطاعت باعث دلدادگی است.»

به کوچک‌زاده گفتم: «می‌فهمم. می‌فهمم. می‌خواهی بگویی همدیگر را دوست دارند و به هم حالت دلدادگی دارند؟» و اشاره کردم به بچه‌های تحریریه و گفتم: «دیدید دموکراسی‌بازی هم بد نیست. بفرما. سوژه از این بهتر؟ الان فکر کنید علی مطهری یا حسینیان را آورده بودم روی کاناپه. کجا همچین سوژه‌ی صداداری تولید می‌کردند؟» و رو کردم به کوچک‌زاده و گفتم: «راحت باش. ریلکس کن و هر چی دراین‌باره توی ذهن داری بریز بیرون.»

کوچک‌زاده ریلکس کرد و ذهنیاتش را ریخت بیرون: «بهترین دلیل علاقه احمدی‌نژاد به مشایی، خدمتی است که وی در طول شبانه‌روز به احمدی‌نژاد می‌کند.»

ما پرسیدیم: «واقعنی راست می‌گویی؟ نه این‌که بخواهیم توی زندگی مردم دخالت کنیم. اما چه خدمتی مثلنی؟»

کوچک‌زاده گفت: «بارها با گوش خود شنیدم که احمدی‌نژاد می‌گفت مشایی از صبح تا نیمه‌شب کار می‌کند...»

گفتم: «این که چیزی نیست. من یک دوستی داشتم شب‌کار بود. از نیمه‌شب تا صبح کار می‌کرد.»

کوچک‌زاده گفت: «بله. خلاصه مشایی از صبح تا نیمه‌شب کار می‌کند و در آخر هم از احمدی‌نژاد می‌پرسد کار دیگری نداری؟»

من گفتم: «می‌فهمم... می‌فهمم... شاید نمی‌خواهد کاری زمین بماند. شاید دوست دارد هر چی کار زمین است بردارد و انجام دهد. اصلا حالا یک نفر است که هر کاری می‌ کند – برای مملکت – شما چی کار به این کارها داری؟ چرا نمی‌گذاری مقامات به کارهای شخصی و عالم‌المنفعه‌شان برسند. چه عیبی دارد آقای مشایی تا نیمه‌شب کار کند مردم احساس آرامش کنند و لذت ببرند؟ چرا این‌ قدر به این رحیم‌ مشایی که صبح تا نیمه‌شب مثل رحیم مشایی دارد کار می‌کند گیر می‌دهید؟ (ما نمی‌دانیم.)»

کوچک‌زاده روی کاناپه و در آخر اضافه کرد: «همین‌طوری. امروز از صبح تا نیمه‌شب کار کردم. شما کار دیگری نداری؟»

گفتم: «جان؟ نه خیلی ممنون.»

گفت: «من بروم پس.»

گفتم: «از کنار برو.»

کوچک‌زاده از کنار رفت.

اپیزود دوم: صادق محصولی

کوچک‌زاده در پاسخ به سوالی درباره سرمایه‌ صادق محصولی و علت حضور وی در جبهه پایداری خیلی منطقی توضیح داد: «منطق این سؤال زیر سؤال است.»

ما گفتیم: «با این منطقی که داری و این فرمولی که به ریاضیات اضافه کردی، بعید نیست امسال نوبل ریاضی را بدهند به شما.»

گفت: «اگر کسی امروز بپرسد چرا با محصولی همراهی می‌کنی خواهم گفت بر اساس داشته‌های خود و نه بر اساس گفته‌های برخی سایت‌ها. با او همکاری می‌کنیم و بر این همکاری افتخار می‌کنیم لذا منطق ما این است.»

گفتم: «امروز منطق زیاد مصرف کردی. این حجم رفتار منطقی به آدم فشار می‌آورد. شب که رفتی خانه دوباره ریلکس باش و استراحت کن.»

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، 21 آبان 90، شماره‌ی 2308
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)