انگار نه انگار

آیا مجلس تغییر کاربری خواهد داد؟

2012-03-06T10:45:00.003+03:30

(کاناپه پیش‌بینی می‌کند)

ما حدس می‌زدیم این‌طوری شود و شد. مشخص بود. تابلو بود. رو بود. البته شاید کسی نمی‌توانست بین مطبوعات و ازدواج ارتباطی پیدا کند. اما ما کرده بودیم. و وقتی کردیم به دوستان هم گفتیم. دوستان گفتند از کجا می‌گویی؟ ما گفتیم از اینجا. گفتند از کجا؟ گفتیم از اینجا که از وقتی توی مجلس موضوع "ازدواج موقت" مطرح شد و تلاش شد ازدواج موقت قانونی شود ما می‌دانستیم ته این ماجرا به کجا می‌کشد؟ گفتند به کجا می‌کشد؟ گفتیم به مطبوعات. و توضیح دادیم تا حالا توی مطبوعات هر چی "توقیف موقت" بوده یا تبدیل شده به "توقیف ثابت"، یا رسیده به "توقیف مجدد". جریان ازدواج موقت هم همین است. وقتی کسی ازدواج موقت کند یا تبدیل می‌شود به ازدواج ثابت، یا بعدش باز هم ازدواج مجدد می‌کند. (این از این.)

مشکل پیدا شد

دیروز نوشتیم که آقای احمدی‌نژاد گفته مشکل کشور منابع مالی نیست. (و فکر کردیم شوخی می‌کند.) اما امروز مجلس مهم‌ترین و داغ‌ترین بحثی که داشته "ازدواج مجدد" بوده (و گویا قضیه جدی است و شوخی نمی‌کنند و – بحث - جدی می‌کنند.) پس ما نتیجه می‌گیریم مشکل مملکت ازدواج و مسائل مربوط به آن است. یعنی الان توی مملکت هیچ مشکلی نیست و همین قضیه‌ی ازدواج مجدد آقایان حل شود هم خیال آقایان آرام می‌شود، هم خود آقایان. وقتی هم که آقایان ازدواج مجدد کنند و راحت شوند، خیال‌شان هم راحت می‌شود، وقتی هم که خیال آقایان راحت باشد کشور آرام می‌شود. به نظر ما این بهترین طرحی است که برای "آرام‌سازی مردم" و بازگشت آرامش تا حالا ارائه شده است. قبلا آقای احمدی‌نژاد هی می‌گفت جوانان زود ازدواج کنند. ما فکر می‌کردیم می‌خواهد سر بچه‌ها گرم شود و سرشان برود توی کار خودشان و کاری به کارهای دیگر نداشته باشند. اما حالا که مجلس هم ازدواج موقت را ول کرده و چسبیده به ازدواج مجدد، متوجه شدیم قضیه خیلی بیخ‌دارتر از این حرف‌هاست. البته ما که فکر می‌کنیم اگر قضیه را بیخ - حل - بکنیم علاوه بر مشکل کشور، مشکلات اساسی دولت و مجلس هم حل می‌شود.

راهکار مشکل

حالا که برای دولت و مجلس مشخص شده برای همه روشن است که مشکل چیست؛ ازدواج موقت و مجدد و باقی مسائل. برای همین ما چندتا راهکار کلی می‌دهیم که مشکلات یک‌سره فیصله پیدا کند.

الف- صبح به صبح در همه‌ی منابع آب آشامیدنی کشور کافور ریخته شود تا کشور کمی آرام شود.

ب- صبح به صبح حتما بطری‌های آب معدنی که در هیات دولت و مجلس گذاشته می‌شود با یک پارچ آب از منبع بالا که ذکرش رفت عوض شود تا ببینیم قضیه چه می‌شود.

پ- به نظر ما چندتا از نماینده‌ها ازدواج موقت و مجدد کرده‌اند، و حالا نمی‌تواند جواب منزل را بدهند. برای همین دارند سعی می‌کند قضیه را قانونی کنند. که اگر کلاه شرعی نتوانستند سر عیال مربوطه بگذارند، قانونا مجابش کنند.

ت- به نظر ما بهتر است جای این‌که جوانان را ترغیب کنیم زودی بدوند و بروند ازدواج کنند که سرشان برود توی کار خودشان، برای‌شان کار تولید کنیم. اگر جوان برود سر کار، وقت نمی‌کند که کار بدی هم بکند و کلا کشور آرام می‌شود و آمار آسیب‌های اجتماعی مرتبط با قضیه‌ی جوانان هم می‌آید پایین.

ث- به نظر ما بهتر است جای این‌که ازدواج مجدد و موقت را قانونی کنیم تا خودمان را جلوی منزل توجیه کنیم، و با این کار ذهن مردان کشور را هم درگیر کنیم که پا شوند و بروند شلوارشان را دوتا کنند، خودمان از یک شلوار خوب استفاده کنیم تا نیازی به شلوار دوم نداشته باشیم.

پیش‌بینی

به نظر ما اگر همه‌ی مردان، دوتا سه‌تا چهارتا پنج‌‌تا (یا هر چه بیشتر دست‌شان برسد نوش جان‌شان. ما که بخیل نیستیم.) زن داشته باشند دیگر در مجلس موضوعی برای بررسی نمی‌ماند و بعد از مدتی اساسا نیازی هم به مجلس نخواهیم داشت چون جز ازدواج کار دیگری نداریم که بکنیم. برای همین و با توجه به داغ بودن بحث ازدواج در این دوره از مجلس، پیش‌بینی می‌کنیم مجلس – کم کم – به محضر تغییر کاربری بدهد.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 16 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

مشکل فقط همین بود دوستم نداشتی

2012-03-05T02:33:00.000+03:30

آقای محمود احمدی‌نژاد چندروز پیش جایی دورتر از کاناپه گفت: «مشکل کشور منابع مالی نیست.» این جمله‌ی مهم و کارگشا و راهگشایی است که حیف است بررسی نشود. برای همین چند روز است داریم بررسی می‌کنیم مشکل کشور دقیقا چیست اما به نتیجه نمی‌رسیم. با چند کارشناس هم مشورت کردیم.

کارشناس اول گفت: «من خودم مشکل دارم و الان دارم به مشکلات خودم رسیدگی می‌کنم.»

کارشناس دوم هم گفت: «مشکل منابع مالی نیست اگر بگویم مشکل چیست برای خودم مشکل درست می‌شود.»

خلاصه به نتایج زیر رسیدیم؛

مشکل کشور منابع مالی نیست، دوربرگردان خیابان آزادی است که سر از انقلاب درمی‌آورد.

مشکل کشور منابع مالی نیست، ورودی اتوبان کرج است که روزهای تعطیل خیلی ترافیک درست می‌شود.

مشکل کشور منابع مالی نیست، شیب حمام مادر رجب است که آب کف آن جمع می‌شود و او از کف مطالبات رجب کوتاه نمی‌آید.

مشکل کشور منابع مالی نیست، منابع مالی مشکل مردم است و ربطی به کشور ندارد.

مشکل کشور منابع مالی نیست، مشکل این است که پول نفت را چطوری خرج کنیم.

مشکل کشور منابع مالی نیست، مشکل فقط همین بود دوستم نداشتی...

البته من اصلا تعجب کردم آقای احمدی‌نژاد گفته مشکل کشور منابع مالی نیست، برای این‌که تا این لحظه من اصلا نمی‌دانستم کشور مشکلی دارد. الان رفتم توی فکر که اگر مشکل کشور منابع مالی نیست پس چی‌یه. واقعا ها.

کجای کشاورزی اولویت اول است؟

آقای احمدی‌نژاد که روی کاناپه نبود در ادامه تاکید کرده بود: «برخلاف اینکه عده‌ای ظرفیت‌های بخش کشاورزی را جدی نمی‌گیرند من معتقدم کشاورزی در اهمیت و اولویت اول کشور ماست.»

ما هم موافقیم. ما هم معتقدیم کشاورزی اولویت اول کشور است منتها نه تولید محصولات کشاورزی، بلکه واردات محصولات کشاورزی. چرا؟ چون این‌طوری چندتا کار کردیم. اول، کشاورزی اولویت اول‌مان بوده. دوم کشاورز چون نتوانسته کار کند دنبال کار می‌گردد. سوم کشاورز می‌رود در بخش واردات فعالیت می‌کند و محصول کشاورزی را که وارد کشور می‌شود بسته‌بندی می‌کند. پس در نتیجه هم کشاورز مشغول است هم شغل جدید ایجاد کرده‌ایم و هم کشاورزی اولویت اول کشور می‌ماند.

بیل

وی که کماکان روی کاناپه ننشسته بود و پشت تریبون بود گفت: «با ظرفیت کنونی بخش کشاورزی 6 هزار نفر اشتغال را در برنامه داریم تا ایجاد کنیم که این موضوع زمان‌بر بوده و دولت برای دستیابی به آن تلاش می کند.»

بله. منتها با توجه به زمان‌بری موضوعف تا وقتی این 6 هزار شغل ایجاد شود فعلا قرار شده همه باغچه‌ی همسایه را بیل بزنند تا دست‌شان روان شود.

رسما باشه

آقای احمدی‌نژاد که روی کاناپه نبود با بیان اینکه قرار است دو میلیون هکتار به سطح زیر کشت کشور افزوده شود، ابراز امیدواری کرد بتوان ظرف یک سال و نیم، میزان فوق را به زیر کشت برده و 450 هزار نفر اشتغال جدید ایجاد کنیم.»

ما هم ابراز امیدواری می‌کنیم و رسما اعلام می‌کنیم: «باشه.»

اگر

وی که هیچ ارتباطی با کاناپه نداشت اضافه کرد: «اگر رشد جمعیت به 12 درصد هم برسد برای مسکن برنامه‌ریزی شده و کسی فاقد مسکن نخواهد بود.»

ما هم معتقدیم اگر رشد جمعیت به 12 درصد برسد کسی فاقد مسکن نخواهد بود. منتها چون فعلا رشد جمعیت به 12 درصد نرسیده خیلی‌ها فاقد مسکن هستند. به همین سادگی.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 15 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 8

2012-03-04T14:24:00.000+03:30

چای بوس‌پهلو.

تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 1

تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 2

تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 3

تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 4

تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 5

تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 6
تقدیم به چند اصطلاح عامیانه - 7

جلوگیری از انفجار نعمت جوانان!

2012-03-04T12:57:00.000+03:30

چرا شادی‌های‌مان را قسمت نکنیم؟ حتا روی کاناپه. بیایید شادی‌های‌مان را قسمت کنیم؟ حتا روی کاناپه. به همین مناسبت حیف‌مان آمد محتوای ارزشمند یکی از برگه‌های تبلیغی انتخابات را برای شما منتشر و تحلیل نکنیم. این محتوای ارزشمند حاوی این نکات است؛ اول- زندگینامه‌ی استاد فلانی. دوم- فهرست برنامه‌های استاد فلانی.

حالا برویم سر زندگی‌نامه‌ی استاد فلانی.

استاد فلانی در زندگینامه‌ی پربارش چیزهای زیادی آورده که ما به چیزهای کمی‌ش اشاره می‌کنیم (توضیحات توی پرانتز مال ماست.)؛

1- متولد شیراز (به نظر ما یا برای استاد خیلی مهم بوده که شیراز به دنیا آمده، یا فکر کرده اگر بگوید متولد شیراز است ما با حافظ اشتباهش می‌گیریم و به او رای می‌دهیم.)

2- هنرآموز فنی نمونه سال‌های 55، 56 و 57 (البته استاد فلانی را اگر آزاد می‌گذاشتند کارت‌های ده‌آفرین، صدآفرین و هزارآفرین کلاس اول تا پنجم دبستانش را هم به عنوان افتخارات زندگی‌اش منتشر می‌کرد. یا حتا کارنامه‌ی ثلث دوم اول راهنمایی‌اش را هم منتشر می‌کرد که مثلا شاگرد اول شده بوده. یا بعید نبود سال‌هایی را که مبصر کلاس بوده، به عنوان "سابقه‌ی سمت اجرایی" توی زندگی‌نامه‌اش می‌نوشت.)

3- اخذ لوح اخلاق و احترام به جوانان از بالاترین مقام دانشگاهی کشور (ما با بچه‌های تحریریه نشستیم داریم بررسی می‌کنیم بالاترین مقام دانشگاهی کشور چه کسی است، هنوز کاشف به عمل نیاوردیم. لطفا خود "بالاترین مقام دانشگاهی کشور" با ما تماس بگیرد و بگوید واقعا به استاد فلانی برای چی لوح اخلاق داده؟ ممنون.)

4- قبولی آزمون کارشناسی رسمی قوه قضاییه، مهندسی راه و ساختمان (با این اوصاف بعید نیست سال دیگر، کپی پیک سنجش را ملت چاپ کنند تا بگویند در دانشگاه قبول شده‌اند.)

5- قبولی آزمون کارشناسی رسمی دادگستری، حوادث ناشی از کار (بله. ما خوشحالیم که استاد فلانی، کلاس زبان نرفته تا مثلا گواهی شرکت در ترم اول و دوم کلاس زبانش را به عنوان زندگینامه منتشر کند. از آن خوشحال‌تریم که استاد فلانی گواهینامه‌ی رانندگی‌اش را به عنوان دستاورد مهمی در زندگی‌اش مطرح نکرده. جدی ها.)

6- تجربه‌ی علمی و عملی موارد فوق از سال 1353 تا کنون. (به عنوان مثال استاد فلانی از سال 53 تا کنون به صورت علمی و عملی متولد شیراز است و در این زمینه تجریه‌های زیادی کسب کرده است. دستش درد نکند.)

خب. حالا برویم سر فهرست برنامه‌های استاد فلانی

استاد فلانی برنامه‌های مهمی برای ورود به مجلس اعلام کرده است که ما به بعضی مهم‌ترهاش اشاره می‌کنیم. (کماکان هر چی توی پرانتز است مال ماست.)

1- هوافضا، نانوتکنولوژی و غیره (یعنی استاد فلانی برای هوافضا، نانوتکنولوژی و غیره برنامه دارد. آفرین.)

2- سلول‌های بنیادین (مثل این‌که استاد فلانی برای سلول‌های بنیادین هم برنامه دارد.)

3- کوروش کبیر (استاد فلانی برای کوروش کبیر هم برنامه دارد. استاد گویا برای همه برنامه دارند حتا شما دوست عزیز.)

4- استاد فلانی برای جلوگیری از انفجار نعمتی که با ذکر جزییات مطرح کرده است و این نعمت برای جوانان است هم برنامه دارد که ما نمی‌توانیم به آن اشاره کنیم ولی استاد برای این موضوع هم برنامه‌ریزی کرده. آفرین به او.

5- مردم و مقررات ملی ساختمان (یعنی قرار است ایشان وارد مجلس شود و قانون ساختمان را ملی کند، که مردم به صورت ملی کفش‌شان را در راهرو نگذارند و شارژ ساختمان را به صورت ملی بپردازند.)

6- کاهش عوارض شهرداری (یعنی استاد فلانی برود مجلس از عارضه‌هایی را که شهرداری دارد کاهش می‌دهد.)

7- پاداش ازدواج (با توجه به بند 4 که نتوانستیم توضیح بدهیم طبیعی است که برای ازدواج پاداش و جایزه هم بدهند.)

واقعا حیف شد. کاش استاد فلانی می‌آمد و برای ستون‌های طنز مطبوعات با خودش ملات آماده می‌آورد.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 14 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

راهکارهای خانه‌تکانی غیرسیاسی

2012-03-03T14:37:00.000+03:30

دم‌دمای عید نوروز است و به همین مناسبت ما امروز درباره‌ی اهمیت خانه و خانه‌تکانی صحبت می‌کنیم. یادداشت امروز درباره‌ی مسائل خانواده است و کاملا غیرسیاسی است. حالا که فهمیدیم امروز کاناپه سیاسی نیست، از مدیرمسوول می‌خواهیم باقی این یادداشت را نخواند و بگذارد ما کارمان را بکنیم و خانه‌مان را بتکانیم. با تشکر.

خانه چیست؟

خانه یک چهاردیواری است. از طرفی چهاردیواری اختیاری است. اما یک چهاردیواری داریم که اختیاری است، یک چهاردیواری داریم که اختیاریه است. اما تجربه ثابت کرده چهاردیواری اختیاری نیست چون سر موضوع اختیار هنوز بین دانشمندان بحث است که اختیار دقیقا چیست.

یکی از شهروندان گفت: «چهاردیواری اختیاری است یعنی ما اختیار داریم توی چهاردیواری‌مان هر کاری می‌خواهیم بکنیم.»

در همین رابطه یکی از دانشمندان جوان گفت: «اختیار دارید! این جمله یعنی همه اختیار چهاردیواری شما را دارند جز خودتان. شما اصال اختیار خودتان را هم ندارید.»

شهروند مذکور گفت: «من بی‌اختیاری دارم؟ جمعش کن... برو بابا.»

دانشمند جوان گفت: «صدات رو بیار پایین بینیم بابا.»

شهروند مذکور گفت: «خونه‌مه اختیارش رو دارم که توش داد بزنم. از قدیم گفتند چهاردیواری اختیاری.»

دانشمند جوان گفت: «پس این‌طور... اختیار داری...»

شهروند مذکور الان دنبال بنچاق است.

انواع خانه کدام است؟

حالا که فهمیدیم خانه چیست، انواع خانه را با هم بررسی می‌کنیم؛

خانه‌ی امید: وقتی پدر شما از بچگی می‌خواهد شما را بیمه کند و یک فامیل یا دوست پولدار دارد که دخترش هم‌سن شماست، به دوستش می‌گوید: «خونه‌ی شما، خونه‌ی امید ماست.» یعنی پسر ما بیاید دختر شما را بستاند که نانش در روغن باشد و نیازی به وام ازدواج نداشته باشند. خانه‌ی امید یعنی این.

خانه‌ی عفاف: خانه‌ی عفاف خانه‌ای است که ممکن است امید خیلی‌ها به آن باشد اما خانه‌ی امید نیست. متاسفانه ما باید ناامیدتان کنیم و نمی‌توانیم بیشتر این قضیه را باز کنیم. بهتر است برویم پاراگراف بعدی.

خانه‌ی شکلاتی: خانه‌ی شکلاتی خانه‌ای از پایه تبلیغاتی و دروغ است که برای گول زدن به کار می‌رود. خیلی از بچه‌ها وقتی بزرگ می‌شوند با تلاش زیاد و لابی کردن و غیره خودشان خانه‌ی شکلاتی تاسیس می‌کنند یا کارمند خانه‌ی شکلاتی دیگران می‌شوند تا باقی را گول بزنند. بهتر است این موضوع را هم باز نکنیم و برویم پاراگراف بعدی.

خانه‌ی ملت: اسم دیگر مجلس خانه‌ی ملت است. البته ملت اصولا یا در خانه‌ی خودشان هستند یا مستاجر هستند و دنبال صاحبخانه دوان هستند یا خانه‌خراب هستند یا بی‌خانمان هستند و دنبال سرپناه می‌گردند یا خانه‌به‌دوش هستند و خلاصه همه‌ی ترکیبات خانه را دارا می‌باشد ملت. اما از ملت که بگذریم، نمایندگان ملت که بسیار خدوم، بسیار وظیفه‌شناس، بسیار تعهد، بسیار دلسوز، بسیار زیبا، بسیار دلربا، بسیار ناز، بسیار مامانی و بسیار بسیار عزیز دل هستند در خانه‌ی ملت مستقر هستند و مشغول نطق می‌باشند.

خانه‌های دیگری هم هست، که ستون‌مان دارد به آخرهاش می‌رسد و دیگر جا نداریم به آن‌ها بپردازیم.

راهکارهای خانه‌تکانی

خانه‌تکانی چند راه اساسی دارد.

1- سر و ته خانه را می‌گیریم و تکان تکان می‌دهیم تا همه‌چیز جابه‌جا شود و موارد مشکوک را در نایلون ریخته و ضمیمه‌ی پرونده می‌کنیم و با خود می‌بریم.

2- پنجره‌ها را باز می‌کنیم و اهالی خانه را می‌تکانیم.

3- داخل خانه را حشره‌کش فلفلی می‌پاشیم که حشرات موذی از بین بروند، منتها چون حشرات موذی خیلی به‌روز هستند از ماسک ضدشیمایی استفاده می‌کنند، در نتیجه جای حشرات، موجودات داخل خانه از خانه می‌ریزند بیرون.

4- خانه را نمی‌تکانیم، صبر می‌کنیم زلزله بیاید و تا خانه تکان بخورد.

5- از حسین رضازاده دعوت می‌کنیم شام بیاید خانه‌مان. بعد از شام می‌گوییم ما رسم داریم شب‌ها گرگم به هوا بازی کنیم. با اولین دور بازی خانه خود به خود تکانده می‌شود.

6- از استاد مسعود دهنمکی و استاد سلحشور و استاد شورجه و توابع‌شان دعوت می‌کنیم بیایند خانه‌مان و برای‌شان فیلم جدایی نادر از سیمین اصغر فرهادی را پخش می‌کنیم. همزمان با اکران فیلم خون این اساتید به جوش می‌آید و آدرنالین ترشح می‌کند و مشغول جابه‌جا کردن و پرتاب وسائل خانه می‌شوند، در نتیجه خانه‌تکانی انجام می‌شود.

نتیجه‌ی خانه‌تکانی غیرسیاسی

خانه‌تکانی باعث می‌شود به اسم خانه‌تکانی هم شده، چیزهایی را که چشم نداریم در خانه ببینیم از خانه بیندازیم بیرون و جاش چیزها و کسانی را که دوست داریم بیاوریم داخل خانه.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 13 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

از کجا بنزین تامین کند رضا یا مرضیه؟

2012-03-01T02:55:00.001+03:30

ما نشسته بودیم و داشتیم هیچ کاری نمی‌کردیم که یک کاندیداهای نمایندگی مجلس که خواست نامش فاش شود اما ما نخواستیم آمد و روی کاناپه نشست و گفت می‌خواهم نطق انتخاباتی کنم. نطق وی این‌قدر کوبنده بود که ما و نصف اعضای تحریریه کوبیده شدیم. برای همین تصمیم گرفتیم متن کامل نطق این عزیز نورسیده را برای گرم شدن تنور در ستون امروز منتشر کنیم. از همین‌جا اعلام می‌کنیم کاندیداهای دیگر نیز می‌توانند با سرودن شعرهای این‌چنین مفهومی، روی کاناپه بیایند و خود را عرضه و تبلیغ کنند.

حالا برویم سر این کاندیدا. (توضحیات توی پرانتز مال ماست.)

فطعا یقینا قطع نان

اولین خدمت به ملت هست نقد سهمیه / از کجا تامین کند بنزین، رضا یا مرضیه (رضا یا مرضیه را نمی‌دانیم ولی باقی مردم از پمپ‌بنزین بنزین‌شان را تامین می‌کنند.)
هست بنزین کارگشا در حمل و نقل عابران / دون بنزین هست مشکل حمل انسان این زمان (لطفا معنی مصرع دوم را با رسم شکل توضیح دهید.)
آن مسافرکش که در آرد ز بنزین تکه نان / سهمیه‌بندی کند قطعا یقینا قطع نان (لازم به توضیح است مسافرکشی که تکه نانش را از بنزین درآورده بود هم‌اینک به خاطر مسمومیت با بنزین در بیمارستان لقمان بستری می‌باشد.)
درد آن راننده‌ای را که دهد قسط زیاد / کی کنند احساس آن را، ناوسواران نهاد (دقایقی دسته‌جمعی به ترکیب عجیب "ناوسواران نهاد" بیاندیشیم و لبخند بنزیم اما چیزی درباره‌اش نگوییم.)
یک شبه اعلام گشته، گشته بنزین سهمیه / از کجا تامین کند بنزین، رضا یا مرضیه (رضا یا مرضیه جان همین خیابان ولیعصر را بروید بالا، بعد از خیابان زرتشت یک پمپ‌بنزین است. لطفا بروید بنزین‌تان را تامین کنید و دغدغه‌ی این کاندیدا را کم کنید.)
گشته تاخیر قسط های خودرو نان‌آورش / تا به کی شرمنده باشد او به پیش همسرش (آرایه‌های ادبی به کار رفته در این بیت را با رسم شکل بنویسید.)

حالا راهکارهای این عزیز نورسیده را با هم بخوانیم:

شغل باید کرد ایجاد بهر هر راننده‌ای / تا ز بعد سهمیه غمگین نگردد بنده‌ای (نتیجه می‌گیریم باید برای "راننده"‌ها شغل ایجاد کنیم، بعد راننده‌های مورد نیاز کشور را از خارج وارد کنیم.)
صرفه‌جویی گر چه باشد کار مقبول و پسند / لیکن از نان ضعیفان صرفه‌جویی هست گزند (این بیت به چه زبانی سروده شده است؟)

سهمیه‌بندی بنزین ما نمی‌گوییم بد است / کارهای زیربنایی قبل آن چون ابجد است (مصرع دوم را بنده شخصا با آب‌طلا نوشتم و هم‌اینک بالای سرم آویزان است. شما هم همین کار را بکنید.)
کارهای زیربنایی مثل متروهای خوب / شرق کشور لازمست غرب و شمال و هم جنوب (باشه.)
کارهای زیربنایی مثل دستیابی به گاز / بهر خودروهای بنزین‌سوز باشد یک نیاز (به نظر شما گاز را به کجای خودروی بنزین‌سوز باید بزنیم؟)
با که خودروهای بنزینی زود گازی شود / تا ز بعد سهمیه مردم ز آن راضی شود (چون شاعر گفت زود گازی شود ما هم می‌گوییم باوشه.)

سهمیه‌بندی بنزین ابتدا ساکن بد است / راه‌ها باید طی کرد چون‌که آن یک مقصد است (ابتدا ساکن بد است را به زبان روزمره شرح دهید و برنده‌ی نوبل ادبی شوید.)
سهمیه‌بندی بنزین را کند این کاندیدا نقد / گر به مجلس او رود باشد شجاع، یارب مدد (ما از صمیم قلب آرزو می‌کنیم شما زودی وارد مجلس شوی و زودی نماینده شوی و زودی نقد کنی و زودی شما خوشحال باشی همه خوشحالیم.)

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 11 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

جایزه‌ی اسکار اصغر فرهادی پلاستیکی بود

2012-02-29T02:51:00.001+03:30

اساتید فرهنگ و هنر روی کاناپه

(هر گونه شباهت اسامی افراد این یادداشت با آدم‌های دیگر تعمدی است اما قصدی در کار نیست و هر چند از روی دوستی نیست اما دشمنی هم نداریم!)

روی کاناپه – از بس شلوغ بود - جا نبود سوزن بیندازی، فقط می‌توانستی سوزن بزنی. استاد مسعود فراستی، استاد فریدون جیرانی، استاد جواد شمقدری، استاد مهدی کلهر و استاد فرج سلحشور تنگ هم نشسته بودند روی کاناپه. در این لحظه استاد بزرگ، مسعود دهنمکی، وارد شد و استادهای کوچک یک‌دفعه بلند شدند تا به او ادای احترام کنند. استاد محمدرضا شریفی‌نیا که از قفای استاد دهنمکی می‌آمد، به هر کسی بیشتر ادای احترام می‌کرد و تعظیم می‌کرد و دولا می‌شد چک درشت‌تری می‌داد.

خلاصه مراسم تعظیم که تمام شد، جلسه از حالت دولا خارج شد و جلسه کاملا رسمی اعلام شد.

در این لحظه استاد فریدون جیرانی جلسه را این‌طور آغاز کرد: «من فری هستم و البته ساندویچ فری‌کثیف ربطی به من ندارد هر چند همه ما را اشتباه می‌گیرند و به من می‌گویند فری‌کثیف. اما من سوالم اینجاست که کسی به آقای فری‌کثیف تا حالا اشتباهی گفته استاد فریدون جیرانی؟»

استاد فراستی گفت: «نه. از رو دست تو نمی‌شه کپی زد فریدون. تو تکی. یه چیز دیگه‌ای.»

استاد فریدون جیرانی (ربطی به فری‌کثیف ندارد) گفت: «یک دقیقه آگهی پخش کنید من برم دست‌شوری که دستم رو بشورم بیام.»

استاد فراستی گفت: «دست‌شوری استاد جیرانی پابلیک‌ترین موضوع سینمای ماست که در هر برنامه ما هر چقدر سعی می‌کنیم استاد جیرانی این موضوع را پابلیک نکند نمی‌شود. همین هالیود خاک بر سر توی فیلمش تا حالا کسی این‌طوری برای دست‌شوری رفتن سینه چاک نکرده که استاد جیرانی کلاه بر زمین کوفته.»

استاد فری (کماکان ربطی به فری‌کثیف ندارد) گفت: «مسعود جون، قشنگم، من گفتم جای این صندلی یه صندلی فرنگی برای من بذارن.»

استاد فراستی گفت: «رو آنتنیم ها.»

استاد فری گفت: «تو که بدتر از این‌هاش رو به کیمیایی گفتی. یادته؟ کلی خندیدیم. گفتی فیلم کیمیایی... ها ها... ها ها... اوخ. اوخ اوخ... من برم و بیام.»

استاد فراستی گفت: «حالا که فریدون رفت من بگم موضوع برنامه‌ی امشب جایزه‌ی فرمایشی و کاملا سیاسی اسکار به اصغر فرهادی‌یه. حتا من می‌تونم به شما ثابت کنم مجسمه‌ی اسکار فرهادی پلاستیکی‌یه.»

استاد جواد شمقدری گفت: «من جوادم.»

من که همین‌طوری نشسته بودم و داشتم گزارش این جلسه را می‌نوشتم گفتم: «می‌دونیم. بروید سر اصل مطلب.»

استاد جواد گفت: «غربی‌ها نقشه کشیدند ایرانی‌ها از هم جدا شن. وگرنه چرا باید به جدایی یک ایرانی از یک ایرانی دیگه جایزه بدن؟ اگه مرض نداشتن که بین زن و شوهرهای ما اختلاف بندازن به فیلم‌های مفهومی ما که در این چندسال زیاد هم ساخته شده جایزه می‌دادند. از همین فیلم‌ها که آخر فیلم همه با هم ازدواج می‌کنند. از این فیلم‌ها کم نداریم... مثلا همین...»

استادهای دیگر براش دست زدند و جواد ساکت شد.

استاد کلهر گفت: «باید در تایید حرف جواد عرض کنم غرب می‌خواد ایرانی‌ها از هم جدا شن تا پول وام ازدواج توی بانک بمونه، بعد اونا بیان شبونه به بانک‌های ما دستبرد بزنند بعد سوار اسباشون بشن و توی افق محو شن.»

استاد سلحشور گفت: «من با همه‌ی دوستان موافقم. اصغر فرهادی حق همه‌ی ما رو خورده. همین اسکار رو می‌خواستند بدهند به سریال بوزارسیف. منتها جای این‌که آنجلینا جولی به سینمای ایران پا بدهد، این اصغر بود که به آنجلینا دست داد. بعد براد پیت که غیرت ندارد پا شد رفت به اسکار گفت ببین اسکار این اصغر دست داده به منزل ما، اگه بهش جایزه بدی حال سینماگران متشخص و فوق حرفه‌ای مثل سلحشور رو می‌گیری. بله. همین‌طوری بوده ماجرا که من گفتم.»

در این لحظه استاد فری جیرانی بدو بدو آمد و نشست روی صندلی و گفت: «ای وای. ای وای. استاد استادان، استاد بزرگ، بزرگ استادان، بزرگ استادان بزرگ، استاد اعظم، اعظم استادان، بزرگ استاد اعظم، اعظم استاد بزرگ، استاد الاساتید مسعود دهنمکی قربونش بشم دورش بگردم چرا حرف کارشناسی و حرف آخر رو نزده؟ بگو استاد. بگو و خلاص‌مان کن.»

استاد دهنمکی اشاره کرد به استادچه شریفی‌نیا که چک فری را درشت‌تر کند که شریفی‌نیا درشت‌ترش کرد. بعد استاد دهنمکی گفت: «من هم در تئوری هم در عمل ثابت کردم که تئوریسین‌ترین اکتیویست و اکتیویست‌ترین تئوریسین زنده‌ی دنیام. من توی فیلمم خواستم بگم که جدایی مهم نیست. شاعر می‌گه تا توانی دلی به دست آور، که جان دارد و جان شیرین خوش است. پس من اصلا برام مهم نیست که اصغر اسکار رو برده. اسکار رو باید اکبرها ببرند. بله.»

شریفی‌نیا گفت: «[...]»

استادها به نشانه‌ی تایید و تحسین دست زدند.

استاد فراستی گفت: «من قبلا گفته‌ام که فیلم کیمیایی شبیه چی‌یه. حالا می‌خوام بگم فیلم فرهادی شبیه‌ش نیست دقیقا...»

در این لحظه استاد جریانی می‌پره روی استاد فراستی که جمله‌اش را تمام نکند و همه چیز می‌ریزد به هم و شلم شوربا می‌شود.

من هم بلند می‌شوم می‌روم پای کامپیوتر که مراسم اهدای جایزه‌ی اسکار به اصغر فرهادی را دانلود کنم. اسکارمبارکی به آقای فرهادی، اسکارمبارکی به سینمای ایران، اسکارمبارکی به خودم و به شما. لبخند.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 10 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

زباله‌جوها و سرود نوروز

2012-02-28T11:58:00.002+03:30

دم عید است و می‌رویم کمد لباس‌ها را زیر و رو می‌کنیم. لباس‌های قدیمی و کیف و کفش‌های مستعمل را می‌خواهیم بیندازیم دور. از توی کابینت‌ها کاسه و بشقاب‌ها را برمی‌داریم. شاید میز ناهارخوری هم دیگر دل‌مان را زده باشد. یا هنوز تلویزیون 21 اینچ قدیمی گوشه‌ی انباری باشد. چیزهای دیگر هم هست. خانه‌تکانی است دیگر.

این چیزها را که می‌گذاریم کنار خریداری ندارد. اگر داشت که تا الان تبدیل به پولش کرده بودیم. چه کار می‌کنیم؟ کیسه کیسه آشغال درست می‌کنیم و می‌اندازیم دور، سر کوچه.

یک کار ساده هم می‌شود کرد. اگر به آمارها نگاه کنیم و گرانی و تورم و بیکاری را در نظر بگیریم، هزینه‌ی درمان و تحصیل و مسکن و چیزهای دیگر را، برای خانواده‌های آبرومند چندسر عائله کمی سرخ نگه داشتن صورت با سیلی سخت‌تر شده و گران از آب در می‌آید. دم عیدی، توی خیابان که راه بروید، "زباله‌جو"ها را می‌بینید. خیابان‌خواب هم نیستند، یا معتاد، یا دزد، که بگویید دنده‌شان نرم، تقصیر خودشان است. هر چند معتاد هم بیمار اجتماعی است. اما "زباله‌جو" انسان محترمی است. بایستید و به کاری که می‌کند توجه کنید. لباس و کفش و کیف را از توی آشغال‌ها می‌کشد بیرون، مانده‌های غذا را از روش می‌زند کنار، کیک مالیده به کیف را با آستین کتکش پاک می‌کند، لباسی را که پیدا کرده، می‌تکاند و تا می‌زند. بعد یافته‌ها را می‌گذارد در کیف پارچه‌ای یا کوله‌ای که دارد. که ببرد خانه و بتواند با لباس نوتر (صرفا از لحاظ زمانی و ورود آن لباس به خانه نسبت به چیزهای دیگر) سال را نو کند.

خب. از جیب که نمی‌خواهد خرج کنیم. دخل و خرج‌مان هم که معلوم است با هم نمی‌خواند. ادای نیکوکاری هم که نمی‌خواهیم دربیاوریم. پز کار خیر هم که توش نیست. یک چیزی است پنهان و پیش خودمان می‌ماند. کاری هم ندارد. لباسی را که هنوز نو است خودمان تا کنیم و بگذاریم در کاورش. کفش را واکس بزنیم و بگذاریم در جعبه‌اش. کیف را بگذاریم در پاکت دستی فروشگاهی که ازش خرید می‌کنیم. یک نسخه از سرود کریسمس را هم بگذاریم توی جیب یکی از لباس‌ها. و این‌ها را مرتب بگذاریم سر کوچه. تلویزیون و یخچال قدیمی را که سمساری مفت از دست‌مان در می‌آورد هم می‌تواند اسباب خوشی خانواده‌ای دیگر شود. صبر کنیم و با عذرخواهی تقدیمش کنیم به مرد یا زن آبرومند که دارد لای زباله‌ها جست‌وجو می‌کند. عذرخواهی کنیم که شرایط این طوری است. و وقت چهارشنبه‌سوری که شد از روی آتش بپریم و آرزو کنیم زردی ما کم شود و بدون سیلی هم دوزار سرخی روی صورت‌مان پیدا شود. فقط دوزار.

دارد عید می‌شود. ادبیات عامیانه هم زار می‌زند: عید آمد و ما لختیم / رفتیم به بابام گفتیم / بابام گفت به چُ..َم به نیم‌چُ..َم / برای عیدت می‌چُ..م.
دارد عید می‌شود... و این اواخر شهروند جدیدی به شهر اضافه شده که غصه دارد اما تقصیری ندارد؛ شهروندی به نام زباله‌جو.

+ چیزی نیست

چرا به من دل نمی‌دی همه‌ش تو استخاره‌ای

2012-02-27T01:09:00.000+03:30

قرار بوده صفار هرندی و صادق محصولی جای این‌که بیایند روی کاناپه، از ما مرخصی ساعتی بگیرند و بلند شوند و بروند صدا و سیما تا در برنامه‌ی ورزشی دیروز امروزصبح امروزعصر امروزبعدازظهر فردا پس‌فردا پس‌اون‌فردا، با هم مناظره کنند. اما نشده. چرا؟ چون صادق محصولی استخاره کرده و دیده خوب نیامده با صفار هرندی برود آنجا.

ما تحقیق و تقحص کردیم و مقداری فال گرفتیم و سر کتاب باز کردیم تا ببینیم نظر شعرا کارشناسان و فلاسفه درباره‌ی عملکرد صادق محصولی چیست.

به من آزار تو فرمان عقبگرد می‌ده...

یکی از کارشناسان ترانه‌محور ماوقع اتفاق اخیر را این‌طور آنالیز کرد: «... استخاره کردم / خوب اومده مبارکه دور سرت می‌گردم»

آقای م. اضافه کرد: «آقای محصولی گفت خوب اومده و مبارکه و من می‌خوام دور سرش بگردم اما نه دور سر صفار هرندی.»

وی نظر صادق محصولی درباره‌ی صفار هرندی را این‌گونه تحلیل کرد: «وقتی با شوق فراوون به خونه رو می‌کنم / به من آزار تو فرمان عقبگرد می‌ده.»

چرا به من دل نمی‌دی...

از طرفی ج. هـ ، تحلیلگر مسائل صادق و صفار، اعتقاد دارد: «من که طلوع عشق رو تو چشم تو می‌بینم / سخن بگو تو با من، مغرور نازنینم / مغرور نازنینم / به من می‌گی عاشقتم پس چرا فکر چاره‌ای / چرا به من دل نمی‌دی همه‌ش تو استخاره‌ای / همه‌ش تو استخاره‌ای»

ج. هـ که معتقد است در سیاست باید به سمت مهربانی و شعرهای عاشقانه برویم، ابراز امیدواری کرد که روزی در سیاست این حرف‌ها را بشنویم: «خاتون مهربونم عزیز هم‌زبونم / شعرای عاشقونه می‌خوام واست بخونم / شعرای عاشقونه می‌خوام برات بخونم»

نمی‌دونم شاید دست تو هم نیست...

یکی از آگاهان که خواست نامش فاش شود ولی ما نامش را یادمان نیامد تا فاش کنیم، عملکرد صادق محصولی را این‌طور تشریح کرد: «تا کی واسه رسیدن استخاره؟ / شاید صدسال دیگه‌م بد بیاره / نمی‌دونم شاید دست تو هم نیست / خدا شاید برات دلشوره داره»

وی گفت صفار هرندی وقتی متوجه شد برای صادق محصولی خوب نیامده و مناظره به هم خورده در پیامی به او گفت: «فقط بگو کدوم هفته کدوم روز؟ / کجا منتظر رسیدنت شم؟ می‌خوام کاری بدم دست خودم که / خودم بهونه‌ی اومدنت شم»

وی پیش‌بینی کرد: «ممکن است محصولی تحت تاثیر این پیام صفار قرار بگیرد و نظرش عوض شود و زودی بیاید.»

بشینم کنارت بچینم ستاره...

شنیده شد صفار هرندی وقتی متوجه شد صادق محصولی برایش خوب نیامده یاس او را فرا گرفت و خواند: «بشینم کنارت / بچینم ستاره / من می‌دم ادامه / و این‌هم صدامه / که می‌رقصه با تو / قلم می‌لغزه تا صبح / آره این درس ما شد / پس تو این لحظه پا شو / واسه جنگ به دنبال حسّ و حال نگَرد / چون‌که اون که برد هیچ‌وقت استخاره نکرد»

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 8 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

هر کسی نوروز جشن بگیرد شیطان است؟!

2012-02-26T14:41:00.002+03:30

داداش محمود احمدی‌نژاد آمد روی کاناپه نشست و گفت: «من داداش محمود احمدی‌نژاد هستم اما با داداش آب‌مان در یک جو نمی‌رود.»

گفتم: «شما قبلا چه کار می‌کردید؟ الان چه کار می‌کنید؟»

گفت: «داداش محمود قبل‌تر شهردار تهران بود که من داداش شهردار تهران بودم. قبل از آن استاندار اردبیل بود که من داداش استاندار اردیبل بودم. قبل از آن مشاور استاندار کردستان بود که من داداش مشاور استاندار کردستان بودم. وقتی هم که فرماندار ماکو بود من داداش فرماندار ماکو بودم.»

گفتم: «خب پس شغل شما "داداش محمود احمدی‌نژاد بودن" است. درست است؟»

داداش محمود احمدی‌نژاد گفت: «بله. منتها من چندشغله هستم. الان، هم توی کار شفاف‌سازی هستم، هم توی کار افشاگری هستم، هم توی کار پدافند غیرعامل هستم. منتها تمام سعی‌ام را می‌کنم که برای کار اصلی‌ام وقت بیشتری بگذارم.»

احمدی‌نژاد؛ کارآفرین برتر

گفتم: «آفرین. ما قبل‌تر گفته بودیم می‌خواهیم آقای احمدی‌نژاد را به عنوان "کارآفرین برتر" معرفی کنیم، الان مطمئن شدیم.»

داداش محمود احمدی‌نژاد گفت: «حالا من را بیاور روی کاناپه.»

گفتم: «ببین، یعنی الان جایی از شما بپرسد شغلت چیست، می‌گویی داداش محمود احمدی‌نژادی؟»

گفت: «بله.»

گفتم: «می‌فهمم. می‌فهمم. پس به همین مناسبت یک چندتا جمله‌ی قصار بگو که دور هم سرگرم شویم.»

گفت: «بگم؟»

گفتم: «نه. یک دقیقه صبر کن من بروم تخمه بیاورم.» رفتم تخمه آفتابگردان آوردم و گفتم: «بفرما آفتابگردان.»

داداش محمود احمدی‌نژاد گفت: «گفتی تخمه‌ی آفتابگردان یاد احمد خورشیدی‌فر، بابای داماد محمود احمدی‌نژاد، افتادم که او هم مثل من منتقد همه چیز شد. ببینم ازش خبر نداری؟»

گفتم: «ما در کل از شما نتیجه می‌گیریم آدم نمی‌تواند روی شغل‌های خانوادگی مثل داداش بودن و بابای داماد بودن و چی و چی حساب کند. چون این شغل‌ها نه آینده دارد نه امنیت نه بیمه.»

عید نوروز شیطون‌ها

داداش محمود احمدی‌نژاد آه کشید و گفت: «آره.» بعد دوباره آه کشید و گفت: «حالا چندتا جمله‌ی قصار بگویم که حال کنید.» بعد گفت: «آن شیاطینی که امروز جشن نوروز راه می اندازند مکتب شما را نفی می‌کنند، مستمسک به مکتب ایرانی می‌شوند؛ با زنان بی‌هویتی ... می‌نشینند و در آمریکا با زنان لس‌آنجلسی می‌نشینند؛ هزار فریب و نیرنگ به کار می‌برند.» بعد گفت: «حال کردی؟»

گفتم: «بیشتر انگشت به دهان حیران ماندم. دیگر چه بلدی؟»

آیا اول جریان انحرافی بود بعد رایحه‌ی خوشش آمد؟

گفت: «من از نیمه‌ی اول سال 84 و در زمانی که هنوز حکم احمدی‌نژاد تنفیذ نشده بود جلوی لیدرهای جریان انحراف ایستادم وتا همین لحظه اطلاعات آنها را به مسئولان ذی ربط می‌دهم.»

ما انگشت به دهان حیران گفتیم: «می‌فهمم. یعنی اول جریان انحرافی بود بعد رایحه‌ش درآمد؟»

مدیرمسوول در این لحظه آمد بالای سر کاناپه و گفت: «قرار شد کاناپه تند نباشد. اگر از سرعت مجاز تندتر بروی کاناپه را می‌دهم جرثقیل ببرد پارکینگ بخواباند.»

ما گفتیم: «1- تقصیر ما نیست که. تقصیر داداش محمود احمدی‌نژاد است.

2- من متوجه نشدم وقتی همه روی کاناپه می‌خوابند چطوری شما می‌خواهی کاناپه را بخوانی؟»

داداش محمود احمدی‌نژاد گفت: «پس من چی؟»

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 7 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

از هنرمندان در یخچال نگهداری شود

2012-02-25T13:55:00.000+03:30

خواننده‌ی گرامی. ما با مدیرمسوول توافق کردیم که تند نرویم. اگر دوست دارید کاناپه تند باشد دو راه بیشتر ندارید. اول- کاناپه را تند تند بخوانید. دوم- قبل از کاناپه فلفل میل کنید.

برویم سر اصل مطلب. ما از امروز هر کاندیدایی را که هنرمندان را برای گرم کردن تنور استفاده کند می‌آوریم روی کاناپه. اولی‌ش ایناهاش؛

قفس یا آکواریوم یا بخچال؟

یک آقای سیاسی نشست روی کاناپه و گفت: «نباید هنرمندان را در قفس نگه داشت.»

به نظر شما با توجه به این جمله‌ی قصار، کدام گزینه‌ی زیر درست‌تر است؟

الف- هنرمندان تا الان در قفس نگه داشته می‌شدند از الان به بعد جای قفس، در جای دیگری نگه‌شان می‌داریم مثلا در آکواریم.

ب- هنرمندان را نباید در قفس نگه داشت باید در حیاط نگه داشت که هواخوری هم داشته باشند.

پ- هنرمندان را نباید در قفس نگه داشت چون هنرمند در قفس انفرادی و تنها است و حوصله‌اش سر می‌رود. برای همین هنرمندان را باید در "سله" که تعداد بیشتری پرنده جا می‌شود و عمومی است نگهداری کرد.

ت- هنرمندان را باید در یخچال نگه داشت.

گوزن‌ها و شقایق‌ها

این آقای سیاسی همان‌طور که هنرمندان را از قفس در می‌آورد و روی پشت بام نگه می‌داشت، اضافه کرد: «برخی محدودیت‌ها کشنده‌ی روح است و ذهن انسان در آزادی شکل می‌گیرد ولی برخی محدودیت‌ها کمال‌ساز است.»

همین کم بود که این آقای سیاسی هم مثل برادرش به تولید محتوای فلسفی بپردازد. یعنی چی که "محدودیت‌ها کشنده‌ی روح است اما محدودیت‌ها کمال‌ساز است"؟ واقعنی این جمله یعنی چی؟

الف- یعنی هر کسی به کمال برسد می‌میرد؟

ب- محدودت کردم که به کمال برسی. ولی قبلش باید به خاطر محدودیت روحت رو بکشی.

پ- اگه می‌خوای به کمال برسی اول باید پدرت دربیاد.

ت- اگر "ذهن انسان در آزادی شکل بگیرد" پس تعجبی هم ندارد که ذهن من بسته است. لطفا شکل‌گیری نفرمایید و به شکل ذهن من گیر ندهید.

سرگرمی و تخمه

یک آقای سیاسی ... محتوای فلسفی تولید کرد: «هنر وسیله سرگرمی است و ممکن است که یک ابتهاج در انسان به وجود آورد ولی این زیبایی به دلیل حقیقت اصلی هنر است و اگر با این نگاه به سمت هنر حرکت کنیم همه سبک های هنری مورد تایید هستند.»

به نظر ما حرف اصلی وی درباره‌ی هنر همان "هنر وسیله‌ی سرگرمی است" است و باقی جمله برای زیباسازی شهری به کار می‌رود. به نظر شما با توجه به این‌که "هنر وسیله‌ی سرگرمی است" هنرمند چیست؟

الف- هنرمند سرگرم‌کننده است.

ب- هنرمند مسعود دهنمکی و محمدرضا شریفی‌نیا هستند که ما را سرگرم می‌کنند.

پ- هنرمند تخمه است. چون سر آدم را گرم می‌کند.

ت- هنرمند کلاه است. چون سر آدم را گرم می‌کند و هر وقت لازم بود می‌شود از سر بازش کرد یا سر کس دیگری گذاشتش.

مه هستی ما تو هستی

علی لاریجانی، برادر جوادشون، کماکان روی کاناپه گفت: «هنرمند وقتی که یک اثر هنری تولید می‌کند با همه هستی خود حرف می‌زند و اگر هنرمند یاس داشته باشد این حالت روحی در اثر او تاثیر می‌گذارد.»

لطفا شکل "همه‌ی هستی" هنرمند را بکشید و برای از بین بردن یاس هنرمند تا پایان وقت اداری به همراه ولی و با در دست داشتن سند معتبر به ما مراجعه کنید.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 6 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

افشای مذاکرات جلسه‌ی محرمانه کلاه

2012-02-23T02:52:00.001+03:30

ما هر چند وقت یک‌بار کلاه‌مان با کلاه مدیرمسوول و کلاه سردبیر می‌رود توی هم. البته مشکل از من، سردبیر یا مدیرمسوول نیست، از کلاه است. اصولا ما با بحران کلاه مواجهیم. خودتان کلاه‌تان را قاضی کنید؛ می‌بینید که هر چه کاناپه می‌نویسیم حذف می‌شود. چرا؟ چون درباره‌ی هر چیزی یا هر کسی می‌نویسیم خط قرمز محسوب می‌شود. طوری که ما به این نتیجه رسیده‌ایم که در یک منطقه‌ی قرمز وسیع و بزرگ زندگی می‌کنیم که فقط بعضی جاهایش قرمز نیست. یعنی اگر خط سفید را مشخص کنیم راحت‌تر از این است که حدود خط قرمز را معین کنیم.

خلاصه به همین مناسبت رفتیم با سردبیر و مدیرمسوول سنگ‌هامان را وا بکنیم و مشکل کلاه مملکت را حل کنیم. نگاه؛

من می‌گویم: «نمی‌شود که هر کسی سر هر کسی خواست کلاه بگذارد.»

مدیرمسوول می‌گوید: «شما فعلا کلاهت را دو دستی بچسب، الان وضعیت طوری است که کلاه آدم را باد می‌برد.»

سردبیر می‌گوید: «باد کلاه آدم را می‌برد و می‌گذارد سر یکی دیگر. بعد تا می‌خواهی به اتهام کلاهبرداری بروی و شکایت کنی، از آدم به اتهام کلاه گذاشتن سر دیگران شکایت می‌کنند.»

ما می‌گوییم: «این که خوب است. یعنی خوب است آدم بداند کی سرش کلاه گذاشته یا کی کلاهش را برداشته. الان آدم دارد راست راست راه می‌رود، یک دفعه می‌بیند کلاهش را باد دارد می‌برد. حالا جریان چیست؟ دست بادهای انحرافی در کار است. یعنی باد دارد راه محافظه‌کارانه‌ی خودش را که متمایل به راست است می‌رود منتها یک دفعه از راه راست منحرف می‌شود و می‌آید کلاه آدم را می‌برد. مثل چی؟ مثل کلاه محمودرضا خاوری. که باد برش داشت و برد بغل سلین دیون انداخت. (کلاهش را عرض می‌کنم.) سوال این است. آیا ما می‌خواستیم به اینجا برسیم؟ آیا ما می‌خواستیم کلاه‌مان را باد ببرد بغل سلین دیون بیندازد؟ آیا این بود آنی که می‌گفتیم نبود و می‌خواستیم باشد؟ واقعنی؟»

مدیرمسوول خودکار قرمز را می‌کشد دور پاراگراف بالا و می‌گوید: «حذف.»

می‌گویم: «وا. شما که موقع حرف زدن، با خودکار قرمز حرف آدم را سانسور می‌کنید، معلوم است یادداشت آدم را حذف می‌کنید.»

مدیرمسوول فکر کرد ازش تعریف کردم. به احترام کلاه از سر برداشت و تعظیم کوتاه و به اندازه‌ای کرد.

سردبیر می‌گوید: «دوره‌ی عجیبی است. سر خیلی‌ها بی‌کلاه مانده.»

ما می‌گوییم: «خیلی‌ها هم کلاه‌شان پشم ندارد.»

سردبیر می‌گوید: «هر چیز دوره‌ای دارد. یک موقع دوره‌ی کلاه پهلوی‌ها بود، بعد نوبت یقه سفیدها شد.»

مدیر مسوول می‌گوید: «کاش سر آدم کلاه می‌گذاشتند فقط. این‌که با کلاه شرعی توجیهش می‌کنند خوب نیست.»

ما گفتیم: «بله. کلاه‌شان را باید بگذارند بالاتر.»

سردبیر می‌گوید: «البته این کلاه برای سرشان گشاد است. من پیش‌بینی می‌کنم.»

ما می‌گوییم: «حرف هم که به‌شان بزنی می‌گویند: «ابرو به من کج نکن کج‌کلاه خان یارمه.»

مدیر مسوول می‌گوید: «بعضی‌ها هنوز کلاه نمدی سرشان است اما واردات و صادرات کلاه فرنگی و کلاه لگنی می‌کنند.»

سردبیر می‌گوید: «بی‌کلاهی عار نیست. در سر عقل باید و غیره.»

ما می‌گوییم: «هی... هی... سر باشد، کلاه بسیار است.»

سردبیر می‌گوید: «این کلاه اون کلاه کردن‌شان بامزه است. بهش هم می‌گویند شکوفایی اقتصادی. اقتصاد از این جیب تو اون جیب، بعد هم از جیب خوردن.»

ما می‌گوییم: «کلاه کل را آب برد، گفت به سرم فراخ بود.»

مدیرمسوول می‌گوید: «آدم کلاهش که افتاد از تخت هم افتاد. تخت و کلاه به آدم وفا نمی‌کند.»

سردبیر می‌گوید: «آدم از اسب بیفتد، از اصل نیفتد. به قول فردوسی نه گودرز ماند نه خسرو نه طوس / نه تخت و کلاه و نه پیل و نه کوس.»

ما می‌گوییم: «به آخر ستون رسیدیم. کلاه‌مان را قاضی کنیم یا کلاه‌مان را بگذاریم بالاتر؟ الان مساله این است.»

مدیرمسوول می‌گوید: «نمی‌توانی با بازی‌های زبانی سر من کلاه بگذاری. کاناپه‌ی امروز هم حذف!»

در این لحظه من و سردبیر و مدیرمسوول دوباره کلاه‌مان می‌رود توی هم. حالا به نظر شما نوشتن ستون کاناپه جزو مشاغل سخت نیست؟

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 4 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

سی سالگی

2012-02-22T02:55:00.000+03:30

فقط آمده بودم یک سر بزنم و بروم.
اما انگار سی سال شد.

+ درباره‌ی 29 سالگی
و 28 سالگی

ژورنال وزارت ارشاد از راه رسید

2012-02-21T14:23:00.001+03:30

استانداری تهران کارمندان را روی فرم می‌آورد

روی کاناپه ولو شدیم و بلانسبت شما مجله‌ی ژورنال ورق می‌زنیم و داریم هیچ کاری نمی‌کنیم. در حین هیچ کاری نکردن چندتا اظهار نظر خواندیم و موضوع مهمی بر ما روشن شد که الان شما و باقی مسوولان را هم روشن می‌کنیم: ما یکی از مشاغلی را که در این چندساله ایجاد شده کشف کردیم. این شغل این‌طوری است که عده‌ای را که کار خاصی نمی‌کنند می‌گوییم بنشینند پشت یک میز و کار خاصی کنند.

به همین مناسبت حمید شاه‌آبادی، معاون هنری وزارت ارشاد، هنری که داشته این بوده که هنر را این‌طوری کرده که می‌بینید هنر چطوری شده اما چون دیدند هنرش حیف است و هنر نزد وزارت ارشادیان است و بس، پس قرار شد معاون هنری هنر کند و برای لباس مردم گز نکرده قیچی کند.

گشت مهمان

شاه‌آبادی در نخستین جشنواره مد و لباس گفت: «مدل‌ها صرفا مدل اجتماعی نبوده و لباس‌های مهمانی و مدلهای غیراجتماع بوده است!»

پس متوجه شدیم از فردا جایی هم می‌رویم مهمانی، یک نفر جلوی یک ون "مهمان‌گشت" ایستاده و به مهمان‌ها تذکر می‌دهد که: «چرا لباس مهمانی شما، با لباس مصوب کارگروه وزارت ارشاد یکی نیست؟ برگرد خانه لباست رو عوض کن بعد بیا.»

ژورنال وزارت ارشاد رسید!

شاه‌آبادی باز هم گفت: «مدل‌های مصوب کمیسیون به چاپ در ژورنال ختم می‌شود!»

ما متوجه نشدیم ژورنالی که قرار است چاپ شود با آن ژورنال‌هایی که ما بچه بودیم و در کتابخانه‌ی مادرمان قاطی مجلات قدیمی بود (و جایی می‌گذاشتند که دست ما نرسد) فرق دارد یا نه؟ اگر فرق ندارد، که ما از همین الان و قبل از این‌که ارشاد ژورنالش را پخش کند نه به عنوان مدعی‌العموم که به عنوان مدعی‌الخصوص هم شده اعتراض رسمی خودمان را اعلام می‌کنیم. مگر این‌که از نبش من (با نعش من فرق دارد) رد شوند که توی این مملکت ژورنال چاپ شود. این از این.

اما اگر هم قرار است مدل‌ هایی را که ارشاد تصویب می‌کند بدهند به یک ژورنال در ممالک غربی چاپ شود که ما باز هم به عنوان مدعی‌الخصوص اعتراض می‌کنیم. بابا بیشتر مدل‌های شما که طراحی لباس‌شان شبیه لباس شخصیت‌های سریال یوزارسیف است و در پوشش افراط کرده‌اند. بر خلاف ژورنال خارجی‌ها که در پوشش تفریط می‌کنند. خب افراط و تفریط ممکن است منجر به انفجار شود. این هم از این.

براتون برنامه داریم

شاه‌آبادی در نخستین جشنواره مد و لباس گفت: «حتا برای کفش و کیف و کلاه مردم برنامه داریم!»

ما گفتیم: «آقا ببخشید هر هفته ناخن‌ها را هم نگاه می‌کنید؟»

استانداری یا جامه‌داری؟ مساله این است

معاون هنری وزارت ارشاد چون دست‌تنها بود، مرتضا تمدن، استاندار تهران هم دوان دوان آمد و از لباس فرم زنان کارمند رونمایی کرد و گفت: «طراحی این الگوها در انتخاب پوشش مناسب به افراد کمک می‌کند و حتی اگر بودجه‌ای برای تامین پوشش مناسب تامین نشود در نهایت فرد متناسب با محیط کاری خود لباسی را تهیه می‌کند.»

پس متوجه شدیم اگر برای مدل لباس مردم خودشان نبرند و ندوزند، ما برای تهیه لباس مناسب برای سر کار رفتن و مهمانی رفتن و پیاده‌روی و کافه و مدرسه و دانشگاه به مشکل می‌خوریم و همین‌طوری لخت و پتی می‌آییم بیرون. به همین مناسبت از مسوولان ذی‌ربط تشکر می‌کنیم.

تلفن خوانندگان!

ما متوجه نشدیم برای کارمندان زن و مرد، لباس فرم طراحی می‌کنند که کارمندان روی فرم بیایند یا مسوولان یا چی؟ لطفا مسوولان پاسخگو باشند. با تشکر.

فشن‌قلی ژورنال‌زاده از فشن‌تی‌وی‌.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 2 اسفند 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

محمدرضا رحیمی از هوش رفت

2012-02-20T04:09:00.000+03:30

سر و ته برانکارد را گرفته بودند و کشان کشان آوردند و گذاشتند زمین و محمدرضا رحیمی را از روش برداشتند و دراز به دراز خواباندندش روی کاناپه. گفتم: «چه شده؟»

برانکاردی اول گفت: «ببین داداش، به گزارش فارس معاون اول آقای احمدی‌نژاد که گویا همین داداش‌مون باشه (رحیمی را روی کاناپه نشان می‌دهد) حمله‌ی قلبی داشته و آنفارکتوس کرده و افتاده توی خانه. یه همایشی هم بوده که جون نداشته بره. گویا فشار روش زیاد بوده.»

گفتم: «فشار چی؟»

گفت: «می‌گن پرونده‌ای ... بوده. البته می‌گن.»

برانکاردی دوم به برانکاردی اول گفت: «جمع کن بریم. باهاس بریم از هدفمندی پرداخت نقدی یارانه‌ها حسن استفاده رو کنیم و با پولش یه چلوکباب بزنیم تو رگ.»

خلاصه برانکاردی‌ها رفتند. محمدرضا رحیمی در وضعیت عجیبی مانده بود روی کاناپه. زنگ پاستور و گفتم: «رحیمی پیش منه.»

گروگان را نگه دار

گفتند: «گروگان گرفتی‌ش؟ عیب نداره. پیش خودت نگه‌ش دار. هر چی بخوای بهت می‌دیم. حتا هزینه‌ی نگهداری‌ش رو هم ماهانه بهت پرداخت می‌کنیم.»

گفتم: «وا.»

گفتند: «آره بابا. تا الان که هزینه‌ش برای دولت زیاد بوده. تا تقی به توقی می‌خوره می‌گن پرونده داره. همه پرونده دارن، پرونده‌ی رحیمی رو بزرگ می‌کنند. برای همین ما هزینه می‌کینم که هزینه‌ی کمتری کنیم.»

تلفن را قطع کردم. قرار شد در کیف سامسونت‌های سیاه پول را، که رشوه نیست و هزینه‌ی نگهداری است پس عیبی ندارد، به دستم برسانند.

کابوس تراکتور

داشتم چای می‌خوردم و از پنجره بیرون را نگاه می‌کردم که با فریاد معاون اول برگشتم و رفتم سر وقت رحیمی. رحیمی روی کاناپه بیهوش افتاده بود و خواب بدی دیده بود. معلوم دارد کابوس می‌بیند. هی زیر لب حرف‌های نامفهمومی می‌گفت: «غول... پول... پرونده... شهروند سوری گفت ایمان داره به احمدی‌نژاد... مشایی... وووی... جن... باز هم پول... باز هم پرونده... مدرک تقلبی... دانشگاه آکسفورد... باند اقتصادی... غلامحسین الهام چرا با من بده؟... چرا گفت باید خاک پاشید به دهان متملق... ووووی... »

کماکان داشت توی خواب حرف می‌زد و من هم داشتم کیف می‌کردم: «انگستان هیچ ندارد و نه آدم‌هایش آدم و نه مسئولانش مسئول هستند و حتی منابع زیر زمینی ندارد و یک مشت خرفت هستند که مافیا بر آنها حاکم است. ۵۰۰ سال دنیا را غارت کردند و جوانی که الان آمده است احمق‌تر از قبلی است و گویا خداوند آنها را نوکر آمریکا و صهیونیست‌ها آفریده است.»

گوش تیز کردم، گفت: «دلار و یورو نجس است.»

یک چیزی هم گفت مثل این‌که «استرالیایی‌ها یک مشت گله‌دار هستند.»

البته همه‌ی این‌ها را به گزارش خبرگزاری فارس و مهر و جاهای دیگر گفت و مسوولش هم ما نیستیم.

یک دفعه رحیمی از خواب پرید و نشست روی کاناپه. گفت: «خواب بد دیدم.»

گفتم: «چی دیدی عامو؟»

گفت: «خواب دیدم وقتی که من استاندار کردستان بودم، آقای رفسنجانی که رییس‌جمهور بود آمده آنجا بازدید، من هم هر چی تراکتور بود جمع کردم و گفتم طوری پشت هم پارک کنند که وقتی آقای رفسنجانی سوار هواپیما یا هلیکوپتر از آنجا رد می‌شود، و از بالا به زمین نگاه می‌کند ببیند که با تراکتور نوشته شده: «درود بر هاشمی.» یک همچین خوابی دیدم. بگو که خواب بوده، بگو که خواب دیدم، آخه من معاون اول آقای احمدی‌نژاد هستم.»

من گفتم: «به گزارش خبرگزاری‌ها خواب نبوده ممدرضا جان.»

رحیمی کمی مبهوت به جلو خیره شد و دوباره از هوش رفت. من زنگ زدم پاستور و قطع کردم.

خوب شد رفت

در همین فاصله وزیر اقتصاد که خبر حمله‌ی قلبی معاون اول را اعلام کرده بود حرفش را تکذیب کرد و گفت فقط چکاب داخلی بوده و رحیمی سر و مر و گنده است. به سلامتی.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 30 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

خبرگزاری ف چه قشنگه، به به

2012-02-18T23:36:00.001+03:30

دیروز دو اتفاق مهم افتاد. دومی برگزاری اولین جلسه‌ی دادگاه اختلاس 3000 میلیارد تومانی بود که عکس متخلس‌ها را – چون کار سیاسی یا روزنامه‌نگاری نمی‌کردند - خبرگزاری ف محو کرد تا رعایت حفظ حقوق شهروندی برود در چشم آمریکا و کانادا و انگلیس و باقی ممالک غربی. اما خبر اول که از خبر اختلاس هم مهم‌تر بود برگزاری اختتامیه‌ی هجدهمین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری‌ها بود که باز هم خبرگزاری ف خوش درخشید و مفاخر خبرگری و خبرسازی را به سقف آسمان رسانه فروکوفت تا هیهات کند ژورنالیست‌های دنیا و حرفه از نو آغازیدن بیاغازند که آنچه خبرگزاری ف با خبر و گزارش کرد در این سال‌ها، همان کاری بود که شمس تبریزی با مولوی کرد... یعنی کاری کرد که مولانا کتاب و دفتر در حوض بریزد و بیاموزد آنچه شمس آغازید. پس ما کاناپه‌نشیان مقیم مرکز مشق روزنامه‌نگاری و خبر می‌کنیم، صبح به صبح خبرگزاری ف را باز می‌کنیم و پیش‌بینی اخبار فردا را از آن می‌خوانیم و سرلوحه‌ی خویش قرار دادن خواهیم کرد آن را که به ما داد چنان که هیچ کسی نداده بود چنین حجم علم و دانشی را بی‌دریغ، پیش از این و بیش از این.

به همین مناسبت متن خبر خبرگزاری ف را با هم بخوانیم و درس بگیریم.

(البته ما به سبک خبرگزاری ف اسامی را به صورت مخفف نوشتیم که قشنگ باشد.)

خبر واقعی است به گیرنده‌های خود دست نزنید

خبرگزاری ف: خبرنگاران خبرگزاری ف در هجدهمین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری‌ها، در بخش‌های گزارش، مصاحبه و خبر برگزیده شدند.

به گزارش خبرنگار ف، اختتامیه هجدهمین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری‌ها با حضور "م. ح" وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در تالار وحدت تهران در حال برگزاری است.

خبرنگار خبرگزاری ف در جشنواره امسال توانست رتبه دوم بخش گزارش را کسب کند؛ "ج. س" ص با گزارش "40 سری که در بازار تهران ار تن جدا شد" رتبه دوم این بخش از هجدهمین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری‌ها را ار آن خود کرد.

"م. س" و "م ن" نیز از خبرگزاری ف به صورت مشترک با ارسال مصاحبه "دولت احمدی‌نژاد هدفمندی یارانه‌ها را قدرتمند و باصلابت اجرا کرد" رتبه اول مصاحبه هجدهمین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری‌ها را کسب کردند.

"م. ص" خبرنگار دیگر ف هم با ارسال خبر "دعوت از یک برانداز برای شرکت در جلسه مجمع تشخیص مصلحت" رتبه سوم خبر هجدهمین جشنواره مطبوعات و خبرگزاری‌ها را از آن خود کرد.

نتیجه

1 - متن مصاحبه " دولت احمدی‌نژاد هدفمندی یارانه‌ها را قدرتمند و باصلابت اجرا کرد" برای اقتصاددانان سراسر دنیا ارسال شد تا به خودشان بیایند و خجالت بکشند.

2 - متن خبر "دعوت از یک برانداز برای شرکت در جلسه مجمع تشخیص مصلحت" به تعداد زیاد چاپ و به صورت دست به دست در خیابان به دست عابران داده شد تا به مسیرشان را انحرافی نکنند و از راه خارج نشوند.

3- خسته نباشید.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 30 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

همه چیز روی میز

2012-02-18T00:37:00.000+03:30

(یا پیش‌بینی فروپاشی خارج بعد از فروپاشی شوروی)

آقای محمود احمدی‌نژاد، بسیار در کمال زیبا و با رعایت کامل آداب دیپلماتیک و کاملا جهان‌شمول قدم‌رنجه فرمودند و بسیار مرتب یک پای مبارک این طرف نهاده و پای مبارک دیگر آن طرف نهاده و به صورت کامل نشستند روی کاناپه و گفتند: «آخیش.»

ما گفتیم: «خسته نباشید.»

وی در ادامه و روی کاناپه و خطاب به خارج گفت: «مرتبا می‌‌آیند و می‌گویند که همه چیز روی میز است و آن را تکرار می‌کنند؛ خُب، همه چیز روی میز باشد. آن‌قدر باشد تا مثل خودتان و افکارتان بپوسد.»

ما بعد از این همه سال که صبح دولت آقای احمدی‌نژاد دمیده و رایحه‌ی خوش خدمتش خدمت همه رسیده هنوز متوجه نشدیم چرا وی وقتی سفر فرنگی می‌رود درباره‌ی مشکلات شهرستان‌های ایران صحبت می‌کند، وقتی سفر استانی می‌رود درباره‌ی مدیریت جهان حرف می‌زند و وقتی هم که در تهران است درباره‌ی میز و زیرمیزی و چیزهای روی میز حرف می‌زند.

وی برای محکم‌کاری دوباره خطاب به خارج گفت: « مرتبا می‌‌آیند و می‌گویند که همه چیز روی میز است و آن را تکرار می‌کنند؛ خُب، همه چیز روی میز باشد. آن‌قدر باشد تا مثل خودتان و افکارتان بپوسد.»

با توجه به این‌که الان همه چیز خارج روی میز است و دارد می‌پوسد ما امروز راهکارهایی برای خارج ارائه می‌کنیم.

همه چیز روی میز

[…]

ما برای این‌که همه چیز روی میز نپوسد، راهکارهایی داشتیم که همه‌ی آن چیزها و راهکارها روی میز مدیرمسوول روزنامه ماند و پوسید و در نتیجه حذف شد!

حالا که ما نمی‌توانیم درباره‌ی چیزهای روی میز خارج به خارج راهکار بدهیم و از طرفی درباره‌ی موضوعات و چیزهای داخلی هم نمی‌توانیم حرف بزنیم، پس دوتا موضوع ورزشی برای‌تان تعریف می‌کنیم که از لحاظ سیاسی بی‌ضرر باشد.

از لحاظ سیاسی بی‌ضرر!

به یک زنبور عسل می‌گویند: «می‌توانی در 10 دقیقه سه تا گل بخوری؟»

می‌گوید: «وا. مگه من استقلالم؟»

البته ما ورزشی نیستیم اما به هر حال خبرهای ورزشی را که می‌خوانیم. به همین مناسبت یک پیشنهاد ورزشی هم داریم؛

مسعود فراستی را به خاطر آشنایی و تسلطش به ادبیات ورزشگاهی بکنیم کارشناس و مجری برنامه‌ی فوتبال کثیف. عادل فردوسی‌پور را به خاطر اطلاعات عمومی و جنتلمن بودنش همین طوری یک ربع بعد از برنامه‌ی آقای فریدون جیرانی پخش کنیم که دست کم این‌طوری بتوانیم تصویر جیرانی و محتوای برنامه‌اش را از یاد ببریم.

نتیجه

هر چیزی جایی دارد ولی جای همه چیز روی میز نیست.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 29 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

سخنرانی برو بالاتر

2012-02-15T23:35:00.000+03:30

امروز یک شیوه‌ی جدید سخنرانی را به دنیا معرفی می‌کنیم. چون ما معتقد به غنی‌سازی هستیم پس در معرفی خود دکترین، مانیفست، داکیومنت، داشبرد و پروپوزال را با هم تقدیم می‌کنیم.

نام شیوه‌ی سخنرانی: برو بالاتر

نویسنده، محقق و نظریه‌پرداز: پوریا عالمی (بر اساس طرحی ابتکاری از آقای دکتر محمود احمدی‌نژاد)

سخنرانی چیز خیلی مهمی است در تایید حرف ما شاعر گفته «تا مرد سخن نگفته باشد عیب و هنرش نهفته باشد» بر اساس نظر شاعر نتیجه گرفته‌اند اگر آدم حرف نزند بهتر است. البته این برای آن قدیم‌ها و زمان شاعر است لابد است. و اگر هم برای حال حاضر مصداق داشته باشد شکر خدا مصداق داخلی ندارد. چون الان در ممالک غربی شعر شاعر این‌طوری درست است «تا مرد سخن بگوید، باید بگوید چرا گفت / تا مرد سخن بگوید، دوماه تعلیق انتشار می‌شود / تا مرد سخن بگوید، ارشاد مجوز نمی‌دهد / تا مرد سخن بگوید، فیلتر می‌شود» (ما خودمان بارها به فرنگی‌ها خرده گرفتیم که شعر کلاسیک ایرانی نمی‌خوانند که همین باعث پسرفت و درماندگی‌شان در طول تاریخ است.)

اما در مدل پیشنهادی ما سخنرانی از فن خطابه (که فنی درباری و بورژوازده است) خارج می‌شود و به زبان کوچه نزدیک می‌شود (چیزی شبیه میدان‌داری و پرده‌خوانی که هنری کاملا بومی و مردمی است.) در این مدل سخنران مخاطب را درگیر ماجرا می‌کند.

مثال اول:

در سفرهای استانی به مردم می‌گوییم: «از ساعت چند اینجا منتظر من هستید؟ از ساعت 4؟»

مستمعین پاسخ می‌دهند: «نه.»

سخنران ادامه می‌دهد: «از ساعت سه؟»

مستمعین: «نه.»

سخنران: «از ساعت دو؟»

مستعمین: «نه.»

در نهایت سخنران می‌گوید: «از ساعت يک؟» و مستمعین پاسخ می‌دهند: «بله.» سپس سخنران به مردمی که از ساعت 4 نه، از ساعت 3 نه، از ساعت 2 نه، از ساعت 1 جمع شده‌اند می‌گوید: «خسته‌اید؟» و مردم می‌گویند: «نه.» و خستگی‌شان در می‌رود. پایان مثال اول.

خواننده ناآگاه و اساتید نابلد ممکن است گمان کنند این فن سخنرانی فقط در سفرهای استانی جواب می‌دهد اما در مثال بعدی می‌بینیم که این فن به ظاهر ساده اما زیرپوستی‌ای است که شنونده را تا ضربه فنی نکند ول‌کن قضیه نیست.

مثال دوم:

در جمع فرماندهان می‌گوییم: «مگر در مجلس چقدر حقوق می‌دهند که طرف حاضر است ۵۰ میلیون هزینه تبلیغات بکند؟»

که فرماندهان پاسخ می‌دهند: «برو بالاتر.»

سخنران می‌گوید: «۱۰۰ میلون؟»

گفتند: «برو بالاتر.»

سخنران می‌گوید: «۱۵۰ میلیون؟»

گفتند: «برو بالاتر».

همان‌طور که ملاحظه کردید شما با این فن زیرپوستی هر مخاطبی را می‌توانید مسحور و مسخ کنید.

اثبات نظریه

ما با دو مثال بالا خیلی خوشگل ثابت کردیم که فن سخنرانی از خطابه خارج شده و باید برای گرم کردن مجلس از حاضران در جلسه هم استفاده کرد. پس ما رسما نظریه‌ی "سخنرانی برو بالاتر" را اینجا مطرح می‌کنیم و از مسوولان تقاضا می‌کنیم بیایند از ما تقدیر کنند و با ترجمه و معرفی این نظریه در دانشگاه‌های جهان به صورت کاملا زیرکانه سطح علمی ایران را از سطح "کپی پیست کردن" به سطح "نیو فولدر" ارتقا دهند. با تشکر.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 27 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

فیلم روز: اکشن، ملودرام، تراژیک، با حضور داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور

2012-02-15T12:09:00.002+03:30

داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور آمد و گفت: «من را ببر روی کاناپه.»

ما یک نگاه کردیم این‌ور یک نگاه کردیم آن‌ور دیدیم کسی نیست. گفتم: «شما کارت چی‌یه پسرم؟»

داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور گفت: «من داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور هستم.»

گفتم: «آفرین. خسته نباشی. دیگه چی کارها بلدی؟»

گفت: «البته من دوشغله هستم. شغل دوم این است که معاون معاون محمود احمدی‌نژاد هم هستم.»

احمدی‌نژاد؛ کارآفرین برتر سال

ما گفتیم: «آفرین. یعنی ما امسال آقای احمدی‌نژاد را به عنوان کارآفرین برتر معرفی خواهیم کرد. چقدر شغل ایجاد شده، شغل‌های مهمی مثل مشاور، معاون، معاون معاون، مشاور مشاور، معاون مشاور معاون، مشاور معاون معاون مشاور و همین‌طوری بگیر برو جلو. حالا می‌فهمیم این چند میلیون شغلی که دولت می‌گوید در این چند سال ساخته چی است.»

به گزارش فارس د.خ.ش.ا.ک (مخفف داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور) در جمع شش هفت هزار مشاور دیگر آقای احمدی‌نژاد گفت: «بنده تشکر خودم را خدمت جناب مهندس مشایی که در جمع حضور ندارند اعلام می‌کنم.»

3 دلیل دوست داشتن رحیم مشایی

ما پرسیدیم: «چرا؟ واقعا چرا از رحیم مشایی تشکر می‌کنی جناب آقای داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور؟»

د.خ.ش.ا.ک (کماکان مخفف داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور) گفت: «به سه دلیل. 1 – آخه دوستش دارم دست خودم نیست. 2- آخه دکتر هم مهندس را دوست دارد و دست خودش نیست. 3- آخه من دکتر را هم دوست دارم دکتر هم که مهندس را دوست دارد پس من مهندس را دوست دارم و این قضیه دست هیچ‌کدام‌مان هم نیست.»

ما دیدیدم دیگر حرفی با این جوان مشاور نداریم.

د.خ.ش.ا.ک گفت: «ما که شغل‌مان تشریفاتی است توی ستون طنز هم که تشریفاتی آمدیم. این باعث افسردگی آدم می‌شود. آه... آه... من افسرده شدم.»

ما گفتیم: «ببین پسر جان. در تاریخ مطبوعات خنک‌ترین ستون طنز دقیقا همین است. شما برای این‌که سوژه‌ی خوبی باشی باید یک حرکتی بزنی. حداقل یک کاری کن که بامزه باشد مثل کارهایی که آقایی مشایی می‌کند. یا یک حرف‌هایی بزن که محیرالعقول باشد مثل حرف‌های فاطمه رجبی. یا یک سخنرانی‌ای بکن که دور هم شاد شویم مثل دکتر حسن عباسی. یک کاری کن جوان. یک کاری کن. افسرده نباش. از همین الان شروع کن.»

د.خ.ش.ا.ک ای‌کیوسان‌وار رفت توی فکر و یک دفعه گفت: «یافتم... یافتم...» و همان‌طوری از کاناپه بلند شد و رفت بیرون.

اژدها وارد می‌شود

دقایقی بعد از توی طبقه ششم ساختمان کوثر که زیرمجموعه‌ی نهاد ریاست جمهوری است و تحت مدیریت رحیم مشایی، یک دفعه سر و صدا بلند شد. ما دویدیم بیرون دیدیم یک صندلی روی هوا است، یک گلدان دارد به سمت پنجره می‌رود، یک جاچسبی نزدیک سقف است، یک لنگه کفش به صورت کات‌دار مشغول پرواز است... خلاصه بلبشویی بود. بعد گفتیم چی شده؟

که یکی گفت: «بین داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور و یکی از مشاوران جوان درگیری فیزیکی به وجود آمده. بر پایه همین گزارش شدت این درگیری در حدی است که منجر به جرح و خونریزی فک و دهان د.خ.ش.ا.ک شده است. این درگیری در نهایت با دخالت نیروهای حراست پایان می‌یابد.»

ما همین‌طور هاج و واج مانده بودیم و داشتیم فکر می‌کردیم چه مشاوران جوانی اکشنی دارد نهاد ریاست‌جمهوری. که یک‌دفعه د.خ.ش.ا.ک (کماکان مخفف داماد خواهر شخصیت اجرایی کشور) من را دید و داد زد: «دیدی متفاوت ظاهر شدم؟ فکم را نگاه پیاده شده. آیا حالا می‌توانم سوژه شوم؟ حالا می‌شود درباره‌ی من هم طنز بنویسند؟ آیا من چهره‌ی سال خواهم شد؟ آیا معروفم؟ آیا سلبریتی شدم؟»

ما همین‌طور هاج و واج مانده بودیم حتا داشتیم فکر هم نمی‌کردیم. کار از فکر کردن گذشته است.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 26 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

ولادیمیر پوتین آب می‌خورد

2012-02-13T01:54:00.001+03:30

ولادیمیر پوتین، چهره‌ی محبوب و دوست‌داشتنی بین‌المللی (حتا محبوب‌تر از خواهر بیانسه، خواهر جنیفر لوپز و همشیره‌ی مرحوم مایکل جکسون) آمد روی کاناپه و جاساز شد.

ولادیمیر پویتن نازنین ابتدا کت دیپلماسی روسی و سپس پوتین‌های نظامی و بعد اسلحه‌ی روسی‌اش را از پس شلوارش درآورد و همه را گذاشت کنار. اصولا ولادیمیرترین پوتین و پوتین‌ترین ولادیمیر جهان است این آقای پوتین. به خاطر همین سجایا و سجل پوتین، ایرانی‌ها و سوری‌ها و افغان‌ها و باقی خاورمیانه‌ای‌ها شبانه‌روز از پوتین و پدر و مادرش به نیکی یاد می‌کنند و نام او را برای یک لحظه هم از زبان نمی‌اندازند. مثلا سوار هواپیمای توپولوف می‌شوند و وقتی دارند سقوط می‌کنند در آخرین لحظات زندگی از مادر پوتین تشکر می‌کنند. به رای‌های عجیب روسیه در مجامع بین‌المللی علیه ایران و سوریه نگاه می‌کنند به پدر او درود می‌فرستند. به سفره‌ای که در ساخت نیروگاه بوشهر و پروژه‌های دیگر روسیه پهن کرده نگاه می‌کنند و پدر، مادر و سایر بستگان پوتین را یکی یکی یاد می‌کنند. خلاصه با این اوصاف پویتن آمد روی کاناپه نشست.

بعد به گزارش خبرگزاری رویترز، یک دانشمند روسی (با دانشمندان جوان ایرانی فرق دارد) بدو بدو آمد و خودش را لوس کرد و یک تشت آب داد دست پوتین و گفت: «ای پوتین، ای عشق، ای یار، این آب 20 میلیون ساله است. بخور.»

پوتین گفت: «آب 20 ساله را بخورم؟ آب 20 ساله که خوردنی نیست.»

دانشمند روسی گفت: «آب 20 ساله نیست. آب 20 میلیون ساله است. ما دانشمندان روسی حرکت زدیم برداشتیم یک تکه یخ را از ته دریاچه آب کردیم و آوردیم برای شما.»

پوتین گفت: «فکر کن. از این آب دایناسورها خورده‌اند. چرا من نخورم؟»

من گفتم: «به نظر ما آب دایناسورها را بخورید عیب ندارد. اما دقت کنید رژیم غذایی‌تان با رژیم غذایی دایناسورها یکسان نشود. چون آن طفلکی‌ها به خاطر سوء تغذیه نسل‌شان منقرض شد. شما که فعلا مادام الریاست هستید حیفه. باشه پوتین جان؟»

پوتین جان گفت: «باشه.»

دانشمند روسی به پوتین گفت: «نمی‌خورید؟»

پوتین گفت: «نه.»

ما به پوتین جان گفتیم: «پوتین جان، تعارف می‌کنی؟»

پوتین جان گفت: «نه. دوست ندارم. من آب 20 میلیون ساله دوست ندارم.»

ما به پوتین گفتیم: «چی دوست داری؟»

پوتین جان گفت: «من فقط آب دریای خزر دوست دارم.»

ما گفتیم: «بابا پوتین. تشنگی هم حدی داره برادر. الان همه‌ش حدود بیست درصدش برای ماست ها. از این هم دست برنمی‌داری؟»

پوتین نازنین و مهربان و بشردوست و نوع‌دوست گفت: «نه.»

ما تعارف زدیم و گفتیم: «بفرما. بیا این بیست درصدش رو هم شما بخور.»

نتیجه‌گیری

هیشکی بدون اجازه نباید آب بخورد که آب توی دل پوتین تکان نخورد.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 24 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

راه‌های ورود به اینترنت

2012-02-11T23:44:00.002+03:30

امروزه دغدغه بشر خارجی هر چه هست باشد اما تنها دغدغه‌ی بشر داخلی این است که چطوری وارد اینترنت شود. به همین مناسبت ما برای این دغدغه‌ی فرابشری راهکارهایی ارائه می‌دهیم.

راهکارهای دخول به دنیای مجازی

سحرخیزباش تا کانکت باشی

شما برای استفاده از اینترنت می‌توانید ساعت را زنگ بگذارید راس چهار و سی و سه دقیقه‌ی کله‌ی سحر و بعد تا پنج و چهل و هفت دقیقه صبح از اینترنت استفاده کنید. سرعت اینترنت در این ساعت: چهل هزار گیگابایت بر ثانیه (شوخی کردم جلوی خارجی‌ها و ونزوئلایی‌ها کم نیاوریم و شرمنده نشویم.)

تو را خواب تمام‌روز به، تا خلق دمی بکانکتند

به نظر ما بهترین زمان همین کله‌ی سحر است. چرا؟ چون در این ساعت فیلتری‌ها فکر می‌کنند مردم خوابند. پس آن‌ها هم می‌روند یک ساعتی چرت می‌زنند. در نتیجه پای‌شان را از روی شلنگ اینترنت برمی‌دارند.

تنبل همیشه خواب و آفلاینه

اصولا از وقتی فیلترینگ این‌قدر زیاد شده و سرعت اینترنت آمده پایین، مردم ما برای کانکت هم که شده، سحرخیز شده‌اند.

تافته جدابافته

شما وارد شدن به اینترنت را باید از وارد شدن به سایت خبرگزاری فارس یک موضوع کاملا منفک در نظر بگیرید. چرا؟ چون دیده شده در هر حالتی خبرگزاری فارس باز می‌شود، آن هم به صورت کامل. (حتا وقتی به قول مسوولان، دلیل قطعی اینترنت افتادن لنگر روی کابل و شلنگ اینترنت در جاسک – فجیره و درقعر آب باشد، باز هم با این که کابل پاره شده ولی سایت خبرگزاری فارس به پارگی کاری ندارد و باز می‌شود.)

بابایی من برم فیس‌بوک؟

به صورت تیم‌ورک (Goroohi) و فمیلی (Khanevadegi) بیست و چهار ساعت پای اینترنت کشیک بدهید. چون هر چند وقت یک بار فیلترینگ از بین می‌رود و همه‌ی سایت‌ها (وقتی می‌گوییم همه یعنی از دم.) بدون فیلتر می‌شوند. حالا جریان چیست؟ مسوولان می‌گویند «اختلال در فیلترینگ!» و بعد از مردم عذرخواهی می‌کنند که فیلترینگ برای دقایقی از بین رفته!

اما؛ ما تحقیق کردیم هیچ اختلالی در کار نیست. گاهی فرزند یکی از فیلتری‌ها به پدرش می‌گوید: «بابایی... من بروم فیس‌بوکم رو چک کنم؟»

باباش می‌گوید: «پسرم. فیلتره.»

فرزند: «بابایی.. پس من هم می‌رم به مامان می‌گم که...»

باباش: «نه گلم. نری چقلی کنی ها قربونت برم. خب من فیلتر رو قطع می‌کنم، پنج دقیقه بیشتر وقت نداری ها!» و پدر عزیز پایش را از روی شلنگ اینترنت بر می‌دارد.

ترانه‌ی دیس‌کانکت

اون همیشه آن‌لاین برای من دیگه نیستی

نگو کانکتی به عشقت آخه لایک‌هات می‌گه نیستی

(تبلیغات: متن کامل ترانه دیس‌کانکت را بعد منتشر خواهیم کرد)

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 23 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

افشای کامل محتوای دو نوار 45 دقیقه‌ای

2012-02-09T03:27:00.002+03:30

چند روز پیش وظیفه‌ی سنگین و مهمی روی دوش ناتوان من گذاشته شد. الان تعریف می‌کنم؛ در یک عصر زمستانی آقایی آمد دفتر روزنامه صفحه‌ی آخر و گفت: « من نیامدم بروم روی کاناپه. من آمدم به مردم خدمت کنم. من آمدم افشا کنم.» و دست کرد جیبش و یکهو افشا کرد؛ دو نوار کاست 45 دقیقه‌ای. گفت: «از جلسه محرمانه برخی از سیاسیون که علیه بنده و آقای مشایی حرف زده‌اند، این دو نوار 45 دقیقه‌ای را داریم.»

ما گفتیم: «خب.»

او گفت: «حال اگر این دو نوار 45 دقیقه‌ای منتشر شود و مردم بفهمند چه کسانی در حال "توطئه‌چینی" علیه دولت هستند، چه واکنشی نشان می‌دهند؟ آن وقت آن سیاسیون در عرصه سیاسی که هیچ، آیا جایی در این کشور خواهند داشت؟» بعد نوارهای کاست را سپرد به من و آن‌ها را گذاشت روی میز و رفت. من با خودم خیلی کلنجار رفتم و اما دست آخر کاست‌ها را گوش کردم، شما هم گوش کنید:

کاست اول، زمان: 45 دقیقه

یک ربع اول کاست خالی است و هوا پخش می‌کند.

بعد بنان، الهه ناز می‌خواند. آخرهای الهه ناز قطع می‌شود و روش من از راه اومدم تو از بی‌راهه‌ها رفتی تو چشم سیاه کجا رفتی... ضبط شده است. بعد از آن دو ترانه از علیرضا افتخاری است. در انتهای کاست اول صدای علی لاریجانی می‌آید که دارد با علی مطهری حرف می‌زند و می‌گوید: «برو اون زغال رو از صندوق عقب بیار.»

مطهری پاسخ می‌دهد: «چرا من؟ چرا هر کاری هست به من می‌گی؟ به اون توکلی بگو. داره با موبایلش بازی می‌کنه.»

لاریجانی: «بازی نمی‌کنه. داره قیمت طلا و دلار رو چک می‌کنه.»

مطهری: «خب من چک می‌کنم. توکلی بره زغال بیاره.»

لاریجانی: «یه روز اومدیم جای مصفا ناهار جوجه بزنیم ها. اگه گذاشتید.»

در این لحظه صدای توکلی می‌آید که می‌گوید: «علی آقا، می‌خوای یک اس‌ام‌اس بدم ببینم قیمت دلار می‌ره بالا یا نه؟»

لاریجانی: «به حرف دیگران تیکه می‌ندازی؟ من و باهنر یک هفته هر چی اس‌ام‌اس زدیم هیچی بالا نرفت.»

کاست دوم، زمان: 45 دقیقه

پنج دقیقه اول این کاست هم خالی است و هوا پخش می‌شود.

بعد دوباره آهنگ‌‌هایی در ژانر حماسی، عاشقانه، شش و هشت، بندری، ورزشی، ایروبیک و ... از علیرضا افتخاری پخش می‌شود که صدایی با آن همخوانی کرده است. بعد متوجه می‌شویم صدای همخوان متعلق به غلامحسین الهام است چون اسفندیار رحیم مشایی از دور صدا می‌کند: «الهام... الهام... این‌قدر ورزش نکن... بیا چایی بخوریم.»

الهام می‌گوید: «صدبار گفتم توی جمع‌های خودمانی من را به اسم کوچکم صدا بزنید.»

بعد مشایی می‌گوید: «من نمی‌خوام رییس‌جمهور شم. می‌خوام تو سایه باشم. چرا که شاعر درباره‌ی تنهایی آدم‌های اندیشمند سروده است: «توی ده شلمرود / مشایی تک و تنها بود / تنها روی سه‌پایه / نشسته بود تو سایه...» می‌بینی الهام؟ می‌بینی چه شعر غنی‌ای است؟ هم به تنهایی من اشاره داره، هم به سه‌پایه، هم توی سایه بودنم. من از بچگی سه‌پایه دوست داشتم. دوست داشتم بزرگ شدم بروم توی کار سه‌پایه. تا صدام کنند: «اسفندیار سه‌پایه‌ای.» حالا این‌طوری صدام می‌کنند «اسفندیار تو سایه.» می‌بینی؟ آه.»

مشایی آه می‌کشد.

در این لحظه صدای جوانفکر ... می‌آید که مشغول حرف زدن است (مشخص است که بی‌هوا دستش به دکمه‌ی ضبط صدا خورده.) جوانفکر می‌گوید: «آقا چرا می‌گین دوتا کاست؟ یه کاست داریم که ته ته‌ش سه دقیقه رفتن پیک‌نیک علی مطهری با موبایل صدا ضبط کرده. همین. کاست دومی در کار نیست که.»

جواب می‌شنود: «عیب نداره. همین کاست که روش نوشته "گلچین افتخاری و یساری" را بردار همراهت باشد.»

نتیجه‌گیری

- چه خوب که آدم هر حرفی هر جا بزند بعد می‌تواند برود متن ضبط شده‌اش را بگیرد!

- چه بد که آدم هر حرفی بخواهد بزند یادش بیفتد نوارش ممکن است به زودی وارد بازار بشود.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 20 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

اختلاف علنی سرِ تخت سیاسی

2012-02-08T00:58:00.002+03:30

یک مقام آگاه همیشه در صحنه بدو بدو خودش را از قزوین رساند و پرید روی کاناپه و گفت: «ببم جان می‌دانی چی شده؟ یک چیزی می‌گویم تعجب کنی.»

گفتم: «تعجب؟ الان شش هفت سالی است این قدر اتفاقات محیر العقول می‌افند و آن‌قدر هر چه نمی‌شد بشود شد و هر چی می‌شد نمی‌شود بشود که استاندارد اعجاب‌برانگیزی تغییر کرده است. مثلا چند روز پیش یک نفر از توی دیوار رد شد و بعد روی آب ایستاد و بعد سه روز زیر آب بدون تنفس هلکوپتری زد، اما کسی اهمیت نداد.»

مسافر مسوول از ره رسیده گفت: «به گزارش خبرگزاری مهر، که خود من با جفت چشم‌ها قضیه را دیدم، آقای احمدی‌نژاد رفته سفر. کجا؟ قزوین. بعد رفته یک بیمارستان افتتاح کند توی بروشورها و روی بنر و پارچه‌نوشت‌های محل برگزاری مراسم نوشته شده بوده: «بیمارستان 200 تخت دارد.» بعد آقای احمدی‌نژاد سخنرانی کرد و گفت: «بیمارستان 270 تخت دارد.» بعد وزیر راه گفت: «بیمارستان 264 تخت دارد.» بعد مسوولان استان گفتند: «بیمارستان 220 تخت دارد.» خلاصه همه اهالی قزوین حیرت کردند و انگشت به دهان حیران ماندند.»

ما چون اهالی را از حیرت دربیاوریم به تحلیل این اختلاف نظر روی تخت سیاسی می‌پردازیم. ایناهاش؛

نظرات کارشناسی تخت سیاسی

- وقتی هر مسوولی یک عدد غیرحقیقی از یک موضوع واقعی می‌گوید یعنی در جامعه چندصدایی وجود دارد و هر کس هر صدایی دوست دارد در می‌آورد.

- همچنین این پاسخی کوبنده است به کسانی که می‌گویند آزادی بیان وجود ندارد. در حالی که مسوولان آزادند هر چه به زبان‌شان می‌آید بیان کنند.

- آیا این اتفاق خبر از کشف جدیدی در ریاضیات توسط دانشمندان جوان ما در زیرزمین منزل‌شان نمی‌دهد؟ آیا این اتفاق کمی است که در ریاضیات به جایی رسیدیم که هر کسی هر چندتا خواست بشمرد؟

- البته شاید رییس بیمارستان تا 200، آقای احمدی‌نژاد تا 270، وزیر راه تا 264 و مسوولان قزوین تا 220 بلد هستند بشمارند. یعنی این احتمال هست که بیمارستان 863 تخت داشته باشد اما کسی بلد نبوده تا 863 بشمرد.

- آقای احمدی‌نژاد قبلا گفته بود: «رییس‌جمهور باید کارشناس ارشد باشد و بتواند نظرات کارشناسان را رد کند.» این مهم نشان داد که با نظر کارشناس ارشدی 270 تخت، نظرات غیرکارشناسی 200، 264 و 220 تخت توسط نگاه بین‌المللی و جامع آقای احمدی‌نژاد رد شده است.

- این که تعداد تخت بیمارستان است، ما عاشق آمارهای شما هستیم عزیزان.

نظرات غیرکارشناسی تخت سیاسی

- به نظر ما همان 200 تخت بیمارستانی درست است. وقتی آقای احمدی‌نژاد و رایحه خوش خدمتی‌ها به سمت بیمارستان می‌رفتند چند نفر از دیدار یار مدهوش و سپس بیهوش شدند. برای همین تخت‌های بیمارستان سریع پر شده، 70 تخت هم اضافه کردند توی راهرو تا از بیهوشان تماشای یار پرستاری کنند.

- البته ما یک نظر دیگر هم داریم. 270 تخت بیمارستانی درست است که آقای احمدی‌نژاد گفته. منتها وقتی ایشان رسیده به بیمارستان 70 نفر حال‌شان خوب شده و مرخص شده‌اند و رفته‌اند پی کارشان. برای همین رییس بیمارستان 200 تخت اعلام کرده.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 19 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

روایت چهاردهم

2012-02-07T20:06:00.001+03:30

یک روز صبح
یک روز صبح
از خواب بیدار می‌شوم
یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوم
- و این به نظر ناظران بین‌المللی چیزی طبیعی است -
اما من یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوم
و بدو بدو خبرهای سیاسی را چک نمی‌کنم
بعد به تو زنگ نمی‌زنم تا بپرسم چند سانت دیگر در غم فرو رفته‌ایم

- و این در خاورمیانه چیزی غیر طبیعی است -

یک روز صبح
یک روز صبح که از فرط خوشی شبیه سطرهای پایین پهلو به سانتی‌مانتالیسم مبتذلی خواهد زد
بیدار می‌شوم
و شعری از صائب می‌خوانم
و بعد به تو زنگ نمی‌زنم
به تو زنگ نمی‌زنم
یک روز صبح که من به جای خواندن اخبار سیاسی شعری از صائب بخوانم
تو پیش من خواهی بود
تو پیش من خواهی بود
و تو، فقط تو
مصائب من خواهی بود!

و من آن روز تا ظهر می‌خوابم

اینجا خاورمیانه است (روایت اول تا سیزدهم)

آخرین دستگاه اختراعی توسط دانشمندان ایرانی رونمایی می‌شود

2012-02-07T11:31:00.000+03:30

و باز هم لاریجانی‌ها آمدند روی کاناپه. ممکن است این شائبه پیش بیاید که لاریجانی‌ها، مخصوصا علی و جوادشان، سهامدار این ستون هستند که بنده رسما این موضوع را تکذیب می‌کنم. اتفاقا بر خلاف جاهای دیگر که عمومی هستند اما برداشت خصوصی دارند، این ستون تنها نهاد کاملا خصوصی است که انتفاع عمومی دارد. بله. خلاصه لاریجانی، جوادشون، آمد روی کاناپه و به صورت کامل لم داد به راست، طوری که از دور که نگاه می‌کردی فکر می‌کردی کاناپه اصلا سمت چپ ندارد و راست شده است.

گفتم: «نظریه جدید دارید؟»

گفت: «بله.» و نظریه ایجاد کرد: «دشمن قصد دارد در چند شهر کوچک درگیری ایجاد کرده و چند نفر را به قتل رسانده و ضمن فیلم گرفتن از آن تصاویر آن را در جهان منتشر کند و نهایتا انتخابات مجلس را زیر سوال ببرد.»

گفتم: «می‌فهمم. می‌فهمم.»

گفت: «جدی؟»

گفتم: «شما دشمن هنوز "قصد" نکرده متوجه می‌شوی، چطوری من اقرار می‌کنم و می‌گویم می‌فهمم می‌فهمم قضیه را نمی‌گیرید؟»

لاریجانی، جوادشون، گفت: «مرحوم گل‌آقا می‌گفت پیش‌بینی‌های جواد لاریجانی به جز مواردی که غلط است بقیه‌اش درست است.»

ما گفتیم: «جواد جان گل‌آقا هم طنزنویس بود هم زبان فارسی‌اش خیلی خوب بود. به نظر ما آرایه‌ی ادبی به کار برده. شما نباید حرفش را بگذاری پای تعریف.»

کارکشته؛ واکاری یک اصطلاح

لاریجانی، جوادشون، رفت توی فکر. تا حالا از این زاویه، که من ایجاد کرده بودم، به دنیا نگاه نکرده نبود. بعد پرسید: «گل‌آقا می‌گفت مثلا فلانی و فلانی خیلی کارکشته هستند هم آرایه‌ی ادبی به کار می‌برد؟»

ما گفتیم: «بله. بله. این که منتها الیه آرایه‌ی ادبی است. مثل شعر حافظ رندانه ومثل پیاز، لایه لایه است. اگر به کسی بگویند کارکشته و او بخواهد معناکاوی کند لایه لایه که به عمق این حرف برود، مثل ورود به بحث پیاز، اشکش سرازیر می‌شود. و بعد مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهد.»

لاریجانی گفت: «جدی؟»

گفتم: «بله. بله. اصلا یک زمانی سوال این بود که چه کسانی کارکشته هستند.»

تاسیسات

لاریجانی، کماکان جوادشون، گفت: «من و صادق و علی با هم داداشیم.» و اضافه کرد: «ما همه یک مسیر را طی می‌کنیم. تاسیس یک نظام بر اساس عقلانیت اسلامی خط مشترک ماست که در تئوری و ایده است.»

ما یادآوری کردیم: «به نکته ظریفی اشاره کردید. اما باید عرض کنم که زبان فارسی زبان ظریفی است. آدم باید مراقب ظرافت‌هاش باشد.»

گفت:

گفتم: «[...]»

5 دقیقه 3 برابر

لاریجانی، همچنان جوادشان، روی کاناپه اظهار نظر کرد: «[...]»

ما پرسیدیم: «[...]»

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 18 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

حیرت کنید بودجه حیرت‌آور است

2012-02-06T14:50:00.001+03:30

احمد توکلی آمد روی کاناپه نشست، لایحه بودجه دولت را هم زیر بغلش زده بود. بعد لایحه را نشان داد و گفت: «نیگاه.»

من آمدم نگاه کنم به این‌ور که توکلی نشانم می‌داد که دیدم از آن‌ور یک مینی‌بوس جلوی در نگه داشت و نمایندگان به ترتیب قد وارد شدند و یکی یکی نشستند روی کاناپه. راست‌ها این‌ور، راست‌ترها آن‌ور، راست‌ترین‌ها آن‌ورتر، راست راستکی‌ها آن‌ورتر، راست راستی‌ها آن‌ورتر، راستی راستی‌ها آن‌ورتر... خلاصه راست‌ها و اصولگراها همه آن‌ور نشستند روی کاناپه. این‌ور هم چپ‌ها و اصلاح‌طلب‌ها خواستند بنشینند که همچین خبری هم نبود، به جاش کواکبیان خودش را جا کرد وسط راست‌ها و گفت من هم اصلاح‌طلبم. باهنر گفت: «باشه حالا. بذار ببینم چی می‌گن.»

خلاصه نمایندگان از دم، این‌طور این‌طور نشسته بودند روی کاناپه و آماده بودند دو دو یا چهار چهار کنند. در این لحظه احمد توکلی گفت: «نیگاه» و لایحه بودجه را نشان داد و اضافه کرد: «لایحه بودجه‌ای که دولت برای سال 91 به مجلس ارائه کرده مجموعه در هم و برهمی است.»

نمایندگان ماندند دو دو کنند یا چهار چهار. یک‌دفعه یکی گفت شیش شیش که معلوم نشد کی بود. بگذریم.

توکلی گفت: «لایحه بودجه سال 91 از جهت نقض قوانین بودجه‌ریزی و عدم رعایت قوانین حیرت‌آور است.

در رابطه با حیرت‌آوری لایحه‌ی بودجه 91 نمایندگان چنین واکنش‌هایی نشان دادند.

علی لاریجانی حیرت کرد و گفت: «وا.»

محمدرضا باهنر حیرت کرد و گفت: «وا.»

حداد عادل حیرت نکرد و گفت: «خیلی هم خوبه که. بودجه به این نازی.»

کواکبیان حیرت نکرد و گفت: «من اصلاح‌طلبم.»

تابش گفت: «وا؟ اصلاح‌طلبی؟»

کواکبیان که حیرت نکرده بود گفت: «پس اسب تروام؟»

حمیدرضا زاکانی حیرت کرد و گفت: «حالا که هست. بریم لیست مشترک پایداری و متحد رو ببندیم. به به.»

روح‌ا.. حسینیان گفت: «من هم حیرت کردم. امروز ناهار قیمه بادمجون می‌ده مجلس. خیلی تعجب کردم قرار بود چلوکباب باشد که.»

نادر قاضی‌پور حیرت نکرد و گفت: «شما بین تهرانی و شهرستانی فرق می‌ذاری آقای لاریجانی. بودجه رو بفرستید شهرستان.»

عبداللهی آرد کتش را تکاند و گفت: «بودجه‌ی آرد چقدر شد؟ هان؟ بدو بگو.»

دوباره یکی گفت شیش شیش که معلوم نشد کدام نماینده است یا یعنی چی.

جمع‌بندی

احمد توکلی یک‌دفعه نه گذاشت و نه برداشت و گفت: «تجربه نشان داده دولت بنا دارد کار صحیح انجام دهد و همراهی کند بنابراین نمایندگان مجلس هم...»

که یک‌دفعه نمایندگان شروع کردند با صدای بلند و قاطی هم حرف زدن که: «سلام ما رو هم برسونید به دولت...»، «خیلی ارادات داریم دولت...»، «دولت جان دورت بگردم...»، «تصدقت بشم دولت...»، «دولت دوست داریم... دولت دوست داریم...»

جمع‌بندی 2

چون جمع‌بندی قبلی قابل ثبت در تاریخ نبود، احمد توکلی گفت: «چیزی که ارائه شده اصلا بودجه نیست و نه با علم نه با واقعیت و نه با قانون همخوانی ندارد.»

نمایندگان یک صدا گفتند: «حالا تو هم گیر دادی ها. یک بودجه است دیگه. سخت نگیر بالا.»

کواکبیان گفت: «من اسب تروا نیستم، ادامه‌ی فتنه هم نیستم، اگه گفتی من کی‌ام؟»

ما گفتیم: «شما کواکبیان هستی. یک چیز منحصر به فرد.» و بعد یک آه ممتد کشیدم.

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 17 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

ممنوعیت پرت کردن آجر سیاسی به سمت حریف

2012-02-05T01:00:00.002+03:30

لاریجانی، جوادشون نه، علی‌شان آمد روی کاناپه نشست و کمی جا به جا شد و گفت: «چه راحته. خیلی نرم است. برعکس کرسی ریاست مجلس که خیلی سخت است و آدم اصلا روش راحت نیست و هی باید جواب پس بدهد و نماینده حاضر و غایب کند و نماینده دولت خواباند زیر گوش نماینده ملت و برعکس، بپرد وسط و از هم سواشان کند و ناز دولت را بکشد که بودجه را بدهد و ناز دولت را بکشد که استیضاحی، سوالی، چیزی کند و هی هی. خلاصه خیلی سخت است نشستن روی کرسی ریاست مجلس.»

گفتم: «خب بشین روی همین کاناپه. با یک کرسی در خانه بذار، برو زیرش استراحت کن و انگور بخور. برای دوره‌ی بعد هم خیلی تقلا نکن که رییس شوی.»

گفت: «آخه نمی‌شه.»

گفتم: «چرا؟»

گفت: «آخه دوست دارم.»

خلاصه لاریجانی، جوادشون نه، علی‌شان همان‌طور که روی کاناپه تفرج می‌کرد گفت: «گروه‌هايي كه در انتخابات "لگدپراني سياسي" به يكديگر مي‌كنند، بدانند كه اين پرخاشگري‌ها با شرايط فعلي متناسب نيست.»

گفتم: «می‌فهمم. می‌فهمم. منظور شما این است که شرایط فعلی مناسب نیست، گروه‌ها صبر کنند وقتش که شد با خیال راحت به یکدیگر لگد بزنند. درسته؟»

لاریجانی که مفرح و شاد روی کاناپه ولو شده بود گفت: «در ضمن "پنجه‌كشي سياسي" به صورت يكديگر درست نيست. اين كار همان چيزي است كه دشمن مي‌خواهد.»

با توجه به این‌که رییس مجلس گفته الان وقت "لگدپراکنی سیاسی" و "پنجه‌کشی سیاسی" نیست ما نکات زیر را به کاندیداها، سیاسیون و نمایندگان یادآوری می‌کنیم.

فعالان سیاسی از ... در میزگردها خودداری کنند، فعلا.

فعالان سیاسی از پرت کردن قندان به سوی رقیب در جلسات مذاکره خودداری کنند، فعلا.

فعالان سیاسی از پرت کردن جاچسبی در خانه ملت خودداری کنند، فعلا.

فعالان سیاسی از سیلی زدن به گوش نماینده‌ی مجلس آن هم در خود مجلس خودداری کنند، فعلا.

فعالان سیاسی از نامیدن نهادهای مدنی مثل مجلس به […]‌خانه آن هم جلوی نمایندگان و در خود مجلس خودداری کنند، فعلا. (راستی آقای لاریجانی قرار بود پیگیری کنید این توهین دولت را به مجلس. چی شد واقعنی؟)

خلاصه این‌که فعالان سیاسی از پرت کردن آجر سیاسی به سمت حریف، ریختن اسید سیاسی روی صورت حریف، با قمه سیاسی حمله کردن به حریف، تجاوز سیاسی به حریف و باقی کارهای سیاسی خشن خودداری کنند، فعلا.

نتیجه‌گیری

1- به نظر ما علاوه بر "تماشاگرنما"ها که صندلی‌های ورزشگاه را می‌شکنند و همدیگر را کتک می‌زنند، در سیاست هم "فعال‌سیاسی‌نما" وجود دارد. از نیروی انتظامی خواهش می‌کنیم با استقرار در پاتوق‌های سیاسی جلوی این رفتارها بگیرد. ممنون.

2- با توجه به شرایطی که می‌بینیم واقعا اگر پنجه‌کشی سیاسی، لگدپراکنی سیاسی، آجر سیاسی، اسید سیاسی و غیره را از فعالان سیاسی بگیریم این طفلکی‌ها چطوری فعالیت سیاسی کنند، فعلا؟

این طنز در روزنامه‌ی اعتماد، 16 بهمن 90، منتشر شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

مانیفست کفش

2012-02-04T01:58:00.000+03:30

یعنی همه چیز دارد برعکس می‌شود. ... بعد آن‌هایی که پاشان آدیداس بوده ... الان مجبورند در خیابان آدامس بفروشند. ... از این طرف ... عده‌ای جفت پاشان را کرده‌اند در یک کفش که از چین کفش وارد کنند. آن‌ها که از چین کفش وارد می‌کردند مشخص شد توی کفش‌شان ریگ بوده و تولیدکننده‌ی داخلی را به خاک سیاه نشانده‌اند. تولیدکننده‌ی داخلی حالا زل زده به دم در، که کفش روی کفش بیفتد و یکی یک روز خوب از راه برسد و تخت کفش‌ها را که سوراخ شده پینه‌دوزی کند و بازار کفش دوباره سکه شود. دیده هم شده یک سری ... جلوی در منتظر ماندند آدم‌ها بروند تو و کفش‌شان را در بیاورند، بعد ... الان عده‌ای پاشان را توی کفش بزرگتر از پاشان کرده‌اند که کفش‌ها این‌طوری به پاشان زار می‌زند. این وسط هر کسی گفت آقا کفش من کو؟ یک دمپایی پاش کردند گفتند حالا دور خودت بچرخ دنبال کفشت بگرد. بعد این‌طوری که شد آمریکا توی عراق قرار شد دموکراسی ایجاد کند، به خاطر ایجاد دموکراسی توی عراق یک خبرنگار عراقی به نام منتظر الزیدی چون مطبوعات رکن چهارم پنجم یا هفدهم دموکراسی هستند به صورت خیلی دموکراتیک کفشش را پرت کرد به بوش. یعنی نتیجه دموکراسی شد کفش اولین خبرنگار عراقی توی صورت سیاستمدار اول آمریکایی. بعد چون ما در زمینه‌ی صادرات به مشکل برخوردیم و اساسا فقط واردات داریم این‌بار جای این‌که از چین کفش بنجل وارد کنیم از عراق کفش سیاسی وارد کردیم و یک دانشجو این کفش اعتراضی را پرت کرد سمت یک وزیر سابق در دانشگاه تهران. خلاصه اینجاست که می‌گوییم همه چیز دارد برعکس می‌شود. نگاه؛

کفشولوژی گفتمان جدید

کفش‌ها جای این‌که روی زمین باشند الان توی هوا هستند. همین چندروز پیش دوباره در فلسطین تعدادی کفش توی هوا راه افتاده‌اند به سمت آقای بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد. ما بچه بودیم مادرمان می‌گفت زبان ده گرمی را تکان نمی‌دهی سر پنج کیلویی را چرا. خب پسر حرفت را بزن. این طوری بود که ما یاد گرفتیم از زبان‌مان استفاده کنیم و دست‌مان را توی سفره و سر میز دراز نکنیم. اما الان طوری شده که آدم نمی‌تواند حرف بزند چون هر آن امکان دارد یک لنگه کفش بخورد توی صورتش. البته یک مشکل هم اینجاست که آدم اگر کفش پاش نباشد و پابرهنه باشد نمی‌تواند و نمی‌گذارند حرفش را با صاحبان صنایع نرم کتانی و صنایع خشن پوتین بزند. خلاصه وضعیتی است که مردم و مسوولان بند کفش‌شان به هم گره خورده و هی می‌روند توی دست و بال هم.

این‌طوری پیش برود به زودی زمین این‌طوری اداره می‌شود؛

- سر و ته همه چیز یکی می‌شود. یعنی کفش‌های عادی می‌رود توی صورت‌های سیاسی، بعد صورت‌های عادی برای اینکه در امان باشند می‌روند برای پابوسی و چکمه‌بوسی.

- لنگه کفش کهنه در بیابان نعمت نیست علامت آغاز حنگ جهانی سوم است.

این طنز برای روزنامه‌ی اعتماد، 15 بهمن 90، نوشته شده است.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

اینجا بشکنم یار گله داره و الی آخر

2012-02-02T08:37:00.000+03:30

رییس راهنمایی و رانندگی به حالت رژه خیلی محکم و استوار و پاکوبان آمد و روی کاناپه... مستقر شد و سلام نظامی داد.

گفتم: «سلام از ماست.»

گفت: «مردم ایران بن‌بست‌شکن هستند.»

گفتم: «جان؟»

گفت: «... اما مردم ایران بن‌بست‌شکن هستند.»

گفتم: «می‌فهمم. می‌فهمم.» و انواع بن‌بست را در ادامه برای شما معرفی می‌کنیم و به این نتیجه می‌رسیم که بن‌بست‌شکن چیز مهمی در زندگی است، نگاه؛

بن‌بست‌شکن راهسازی

در مهندسی راه و راهسازی به این نتیجه رسیده‌اند که اگر هنگام ساختن و راهسازی، بن‌بست نسازند یعنی ته یک راهی را، یک کوچه‌ای را، یک بزرگراهی را، کور نکنند بعدها نیازی به باز کردن بن‌بست و بن‌بست‌شکنی نیست. در همین باره از یک مهندس شهرسازی پرسیدیم: «چرا موقع نقشه کشیدن توی نقشه دو سه تا بن‌بست نمی‌ندازید؟»

شهرام دوربرگردان (مهندس شهرسازی): «راستش چون ما بن‌بست‌شکن نداریم دست و بال‌مان بسته است. وگرنه خیلی کیف می‌داد اول یک بن‌بست مثلا توی اتوبان می‌انداختیم بعد می‌شکستیمش. حیف.»

بن‌بست‌شکن عاطفی

در روانشناسی ثابت شده است تا یکی از طرفین رابطه گند نزند رابطه به بن‌بست نمی‌رسد. در همین رابطه آقای فروید کاناپیان، روانشاس، به خبرنگار اعتماد گفت: «ما همیشه به جوان‌ها می‌گوییم فکر نکنید اگر رابطه‌تان را به آخر خط رساندید و خوردید به بن‌بست، می‌توانید با لاو ترکاندن بن‌بست را باز کنید، نه خیر. نمی‌شود. متاسفانه در روانکاوری هنوز چیزی به اسم بن‌بست‌شکن کشف و اختراع نشده است و مردم از این موضوع رنج می‌برند. کاش می‌شد با لاو ترکاندن بن‌بست‌ها را شکست.»

بن‌بست‌شکن ترافیک شهری

شما خیال کن می‌خواهی از آزادی بروی انقلاب از انقلاب وارد یادگار شوی و از یادگار بروی بالا و با همت خودت را برسانی به صدر و صدرنشین شوی. معلوم است که هر روز خیلی‌ها می‌خواهند این مسیر را بروند پس ترافیک می‌شود. در ساعات اداری و اوج ترافیک شهری هیچ بن‌بست‌شکنی نمی‌تواند بن‌بست این ترافیک را بشکند.

ببینید کارشناس رادیو پیام هر روز چه می‌گوید: «اینجا رادیو پیام... خب. شهروندان عزیز خیابان‌ها کیپ تو کیپه. و عملا تهران تبدیل به پارکینگ شده و اتوبان‌ها چفت شده... توی این شهر از هر طرفی که بروید بن‌بست است. توصیه می‌کنیم بنشینید خانه و نظرات شهردار خوب تهران را بشنوید که می‌گوید مشکل اقتصادی . کاهش ارزش ریال و نوسانات بازار ارز شایعه است.»

آقای شهردار بابا بعضی وقت‌ها جای رفتن توی شهر بیا توی باغ ببین چی به چی است.

نتیجه‌ی ادبی

بن‌بست بن‌بسته بکشن / من نمی‌شکنم / جون خاله جون بشکن / من نمی‌شکنم / اینجا بشکنم یار گله داره / اونجا بشکنم یار گله داره / الی آخر.

نتیجه

حالا ما به دلایلی بن‌بست اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و چی و چی را بررسی نکردیم. چون اصلا معتقدیم چنین بن‌بست‌هایی وجود ندارد و اصلا بزرگراه هجده بانده است این مسائل. اما با همین چندتا مثالی که زدیم به این نتیجه رسیدیم که بن‌بست‌شکن در همه جای زندگی لازم است و امیدواریم دانشمندان جوان به زودی در زیرزمین‌های منازل‌شان بن‌بست‌شکن‌هایی با کاربردهای مختلف اختراع کنند. دست‌شان هم درد نکند.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، ستون کاناپه، 13 بهمن 90، شماره‌ی 2321
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

مهم‌ترین تولیدکنندگان تاریخ شفاهی دهه هشتاد!

2012-02-01T03:19:00.002+03:30

هفتمین همایش تاریخ شفاهی ایران به کوشش انجمن تاریخ شفاهی ایران و کتابخانه مجلس آغاز به کار کرد که از هفت جهت از درجه اعتبار ساقط است چون از ما و کاناپه دعوت نکرده بودند در این همایش شرکت کنیم. بله. شما که غریبه نیستید. از آن روزی که کاناپه در صفحه‌ی آخر اعتماد راه افتاده بیشترین حجم تاریخ شفاهی مملکت را ما اینجا ثبت کردیم که اگر آن شفاهیات را ثبت نمی‌کردیم به اصلش برمی‌گشت یعنی باد هوا می‌شد. ما نمی‌خواستیم از خودمان چیزی بروز بدهیم که حمل بر مفاخر مملکت نشویم اما امروز خلاصه پروپوزال تاریخ شفاهی دهه هشتاد هجری خورشیدی را بروز می‌دهیم. ایناهاش؛

بزرگترین تولیدکننده تاریخ شفاهی: آقای دکتر کارشناس ارشد (که به صورت پیوسته شش هفت سال است مدام دارد تاریخ شفاهی تولید می‌کند و دستش هم درد نکند که ادبیات شفاهی ما را غنی کرد. به افتخارشان دست بزنید.)

مثال تولیدات: 1- رسمیت بخشیدن به لولو و شغل او؛ یعنی واردات و صادرات مرکبات و انار.

2- جان‌بخشی به اشیا و مرکبات؛ با هلو نامیدن دکتر لنکرانی وزیر سابق دولت.

3- احیای آتش‌نشانی سنتی و بومی (مانند طب سنتی) با رسمیت بخشیدن به خاموش کردن آب با ریختن آب درست همان جایی که سوخته، نه این‌ورتر نه آن‌ورتر.

تولیدکننده شوخی‌ترین تاریخ شفاهی: آقای دکتر شمس حسینی وزیر اقتصاد که الان مدت‌هاست سخنرانی می‌کند که دلار و سکه بکشند پایین اما آن‌ها بعد از هر بار سخنرانی او می‌کشند بالا. طوری که به نظر ما وزیر اقتصاد و دلار و سکه با هم شوخی دارند.

تولیدکننده به‌علاوه‌ی 18ترین تاریخ شفاهی: آقای پرفسور مسعود فراستی که در برنامه‌ی روم به دیوار و گلاب به روتون "هفت" فیلم مسعود کیمیایی را چطوری بگم، یعنی نمی‌شه گفت، (حالا خود فراستی رو آنتن چطوری روش شد بگوید را ما نمی‌دانیم) خلاصه فیلم مسعود کیمیایی را در برنامه زنده تلویزیونی گفت چیز است... یعنی چیز... اصلا حیا هیچی، ادب چی؟ بابا اصلا به ما چه؟ زنگ بزنید فراستی بگویید برای‌تان تعریف کند.

تولیدکننده قاطع‌ترین تاریخ شفاهی: [...] ای بابا. بگذریم.

توضیح شفاهی

یعنی فکر نکنید به خاطر خط قرمزها و ممیزی‌ها و غیره، حرف‌های شفاهی این عزیزان را بندهای بالا منتشر نکردیم ها. به جان خودمان این‌طوری نیست. یک دلیل بیشتر ندارد؛ این ستون را خانواده می‌خواند. یک حرف‌هایی غیرخانوادگی است و نباید در جمع و مخصوصا پشت تریبون و روی آنتن زنده به زبان آورد.

نتیجه‌گیری شفاهی

1- ما به عنوان نظریه‌پرداز و به عنوان گردآورنده تاریخ شفاهی دهه هشتاد (که بخش کوچکی از آن را امروز دوباره منتشر کردیم) از صمیم قلب راضی هستیم و از ته دل آرزو می‌کنیم و از مسوولان کتابخانه‌ی ملی خواهش می‌کنیم تاریخ شفاهی این دهه را با هفت آب بشویند که چیزی از آن به گوش آیندگان نرسد. ممنون.

2- آن قدیم‌ها ادبیات عامه ادبیاتی بود که حرف کاف‌گاف‌لام‌دار زیاد داشت. الان ادبیات رسمی این‌طوری شده. حرف مردم را مسوولان می‌زنند نتیجه‌ی کار و خرابکاری مسوولان را مردم درست می‌کنند.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، ستون کاناپه، 12 بهمن 90، شماره‌ی 2320
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

دورکاری چیست واقعا؟

2012-01-31T02:11:00.000+03:30

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد وگرنه از شغلش که تا حالا برای ما آشی، آبی، چای‌ای چیزی گرم نشده است، آمد و توسعه داد خودش را و روی کاناپه وسیع شد. بعد چشم‌هاش را بست و تندی گفت: «نگاه دولت به طرح دورکاري جنسيتي نيست.»

ما گفتیم: «خب چرا چشم‌هات را بستی شما؟ خجالت ندارد که. چشم‌هات را باز کن چون خیال‌مان راحت شد نگاه دولت جنسیتی نیست.»

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد گفت: «در طرح دولت، مشاغلي که ارباب رجوع نداشته باشد و کارمند بتواند در هر جايي کار خود را انجام دهد، مشمول دورکاري مي شود.»

ما گفتیم: «پس فرمایش فرمودید این مشاغل مشمول دورکاری است؛ 1- ارباب رجوع نداشته باشد؟ 2- هر جایی بشود آن کار را کرد؟ درسته؟»

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد گفت: «بله. درسته.»

ما گفتیم: «خب این چه شغلی است که ارباب رجوع ندارد و هر ...؟»

بگذریم. رفتم پنجره را باز کردم. بعد پنجره را بستم و برگشتم. یعنی رفتم پنجره را که بسته بود باز کردم بعد پنجره را که باز بود بستم فقط برای این‌که یک کاری کرده باشم که موضوع حرف عوض شود. (خب به هر حال این ستون را خانواده می‌خواند و ما مسوولیم که درباره مشاغلی که ارباب رجوع ندارد و هر جایی می‌شود ... برای خواننده توضیح دهیم. اما خب نمی‌توانیم توضیح دهیم. دست و بال‌مان بسته است. بگذریم؟)

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد گفت: «طرح دورکاري ارتباطي با جنسيت ندارد و به طور معمول خانم‌ها در اين مشاغل بيشتر هستند و ماهيت دورکاري اين است که براي خانم‌ها زمينه بهتري فراهم کند تا بتوانند به وظايف خانوادگي خود نيز عمل کنند.»

ما گفتیم: «ببخشید آقای معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغل‌تان یک اسم دهان‌پُرکن دارد، الان با این حرفی که زدی آن حرفی که زدی و گفتی نگاه دولت به دورکاری جنسیتی نیست چی بود؟ جدا چی بود قضیه؟ آخه چرا توی دو تا پاراگراف مصاحبه دقت نمی‌کنید خط اول چی می‌گویید که توی پاراگراف دوم تکذیبش نکنید؟ خب چرا آدم را حرص می‌دهید؟ الان واقعا قضیه از موضوع شوخی خارج شده. خب دقت کنید جان من. چه عیبی دارد؟ اصلا یادداشت کنید از روی یادداشت بخوانید. شما را به این سوی چراغ قسم می‌دهم اذیت نکنید ما را. دیگر از کشف این تناقضات خنده‌مان نگیرد.»

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد گفت: «چرا؟ قبلا دوست داشتید. مردم هم دوست داشتند. الان دوست ندارید دیگر؟»

ما گفتیم: «نه.»

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد گفت: «آخه چرا؟»

ما گفتیم: «وجدانی شما خودت چرا نمی‌روی دورکاری؟»

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد گفت: «من از نزدیک کار می‌کنم آخه.»

ما گفتیم: «چرا درباره‌ی نگاه جنسیتی دولت این‌طوری صحبت می‌کنی؟»

معاون توسعه مديريت و سرمايه انساني رييس جمهوری، که صرفا شغلش یک اسم دهان‌پُرکن دارد گفت: «آخر من شغلم یک طوری است که اسمش دهان‌پُرکن است و من با دهان پر نمی‌توانم طور دیگری حرف بزنم.» پایان.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، ستون کاناپه، 11 بهمن 90، شماره‌ی 2319
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

کاناپه‌چی روی کاناپه

2012-01-30T04:36:00.001+03:30

من از همه روی کاناپه پذیرایی می‌کنم پس هستم

کاناپه هم کاناپه‌های قدیم. الان کاناپه این‌طوری شده است این‌طوری نبود که. آدم روی کاناپه هر کسی را می‌خواست می‌آورد، هر کسی را می‌خواست تعارف می‌زد، هر کسی را می‌خواست می‌نشاند، هر کسی را می‌خواست دراز می‌کرد. اصولا کاناپه مثل مناطق آزاد محسوب می‌شد و آدم از هفت دولت (حتا دولت نهم و دهم) آزاد بود. اما حالا چی؟ دیروز - که شنبه بود - کاناپه نوشتیم فرداش - که یکشنبه است - می‌بینیم کاناپه حذف شده و سردبیر انتهای ستون یادداشت گذاشته که "این طنز شما بسیار تند بود در نتیجه قابل چاپ نبود" یکی نیست بگوید کاناپه که اصلا از جاش تکان نمی‌خورد چطوری تند است؟ خلاف عرض می‌کنم؟ طرف که اسمش را نمی‌آورم (حالا شما هم جایی نگویید منظورمان رحیم مشایی بوده) می‌گوید کلید هواپیما دستش است و این طوری تند می‌رود و قیقاج می‌رود کسی مثل ستون ما که حذف می‌شود، حذفش نمی‌کند (خودش را که نه، هواپیماش را. صندلی‌اش را. ستونش را. به هر حال یک چیزی دارد که بشود حذف کرد دیگر.) بعد ما چی؟ با یک دست کاناپه هی چوب می‌گذارند لای چرخ هم نداریم که بدبختی چوب را می‌گذرند لای پایه‌مان. پایه‌های کاناپه‌مان را عرض می‌کنم. از آن طرف صدتا خط قرمز کم است خودکار قرمز سردبیر هم شمشیر داموکلس است و دقیقا روی آدم یعنی بالا سر آدم است. جنب بخوری سر و ته مطلب را زده. شمشیر روی آدم، چوب لای چرخ آدم، خط قرمز زیر پای آدم، خب آدم برود دردش را به که بگوید؟ این روزنامه‌نگاری است یا کیسه بوکس؟ هر کسی می‌رسد می‌زند. از چپ، از راست، از بالا، از پایین. ائتلاف می‌کنند انشقاق می‌کنند ازدواج می‌اکنند اطلاق می‌کنند مرغ عزا و عروسی‌شان روزنامه‌نویس است. آخه چرا؟ وبلاگ بنویسی می‌گویند با فلانی‌ها کانکت شدی. کتاب بنویسی می‌گویند با علوم انسانی غیر انسانی برخورد کردی. روزنامه بنویسی می‌گویند داری تضعیف می‌کنی. یکی را بیاوری روی کاناپه بگویی دراز بکش، ریلکس کن، خودت را بریز بیرون، با مردم صادق باش، می‌گویند چرا طرف را دراز کردی. این هم شد حرف؟ دراز کدام است؟ به این سوی چراغ قسم دیوار ما از همه کوتاهتر است. می‌گویید نه؟ بروید از آن‌ها که از دیوار ما می‌روند بالا بپرسید. بروید از آن‌ها که روی دیوار ما یادگاری می‌نویسند بپرسید. باور نمی‌کنید؟ بروید از آقایان کاندیدا (شورا و مجلس و ریاست جمهوری هم ندارد. همه از دم عین هم) بپرسید که انتخابات به انتخابات یاد رکن چهار و بیست و پنج صدم دموکراسی یعنی مطبوعات می‌افتند و بدو بدو و در یک وضعیت عجیبی می‌آیند و می‌گویند پوستر ما را بچسبانید، خبر ما را کار کنید. ای به چشم. خبر شما را هم کار می‌کنیم ولی نه الان. آخیش. چه دل پری داشتم. درد دل کردم آرام شدم. راستش را بخواهید دیروز با مدیر مسوول و سردبیر جلسه داشتم آن‌ها گفتند: «پوریا! یک سوزن به خودمان بزنیم یک جوالدوز به مردم.»

گفتم: «خیله خب.»

گفتند: «خودمان را روی کاناپه بیاور بعد مقامات و مسوولان را.»

گفتم: «خیله خب.»

حالا، رویم نشد مدیر مسوول یا سردبیر را بیاروم روی کاناپه (خب حق بدهید، هر روز چشم تو چشم می‌شویم) برای همین من خودم را آورده‌ام روی کاناپه‌ی فرویدی، دراز به دراز افتاده‌ام، ولو شده‌ام، دارم خودم را می‌ریزم بیرون. همه‌ی این‌ها هم که خواندید از من تراوش کرده. چه درونم ملتهب است حتا با وام ازدواج هم آرام نمی‌شوم و سرم گرم نمی‌شود. خب درد دل‌های یک طنزنویس را خواندید که آه از نهادش بلند شده. دارم آه می‌کشم. آه ممتد. آه. خب من خودم را آوردم روی کاناپه. از فردا دوباره مقامات مسوول و مسوولان مقام را می‌آورم. کاناپه هم کاناپه‌های قدیم. آن روزها کاناپه مثل مناطق آزاد محسوب می‌شد و آدم از هفت دولت (حتا دولت نهم و دهم) آزاد بود...

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، ستون کاناپه، 10 بهمن 90، شماره‌ی 2318
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

راهکارهایی برای پر کردن خلاء

2012-01-28T23:30:00.001+03:30

آقای محمود احمدی‌نژاد بسیار مبادی آداب نشست روی کاناپه، پای چپ را گذاشت این ور پای راست را گذاشت آن ور، بعد به افق دوردستی خیره شد اما چون دوربین جلوی افق دوردست را گرفته بود زل زد به دوربین. بعد لبخندی به غایت زد و گفت: «من یک رییس جمهور مردمی هستم.»‏
گفتم: «درست.»‏
گفت: «نیروی مردمی می‌تواند تمام خلاءها را پر کند.»‏
گفتم: «این هم درست.»‏
حالا ما امروز برای پر کردن خلاءها راهکار می‌دهیم.

نتیجه‌گیری خلاء
با توجه به بررسی چهار ساختار که شش تایش را بالا بررسی کردیم نتیجه می‌گیریم در کشور خلاء وجود ندارد و همه خلاءها پر پر است. آن‌قدری که باید کم کم به فکر خالی کردن آن بیفتیم. پایان.

***

توضیح سردبیر:
آقای پوریا عالمی این طنز بسیار تند بود. در نتیجه قابل چاپ نبود. لطفاً از این پس طوری بنویسید که مشکلی برای روزنامه ایجاد نشود. برای اینکه خوانندگان متوجه تند بودن این طنز بشوند تنها نتیجه‌گیری آن را نگه داشته‌ام.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، ستون کاناپه، 9 دی 90، شماره‌ی 2317
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

یعنی داریم کجا می‌رویم؟ یا هنر نزد ایرانیان است و بس پس غرق شو

2012-01-28T13:10:00.000+03:30

وضعیت گل و بلبل است، اصلا نگران نباشید. به خاطر همین امروز، به جای این‌که مسوولان را بیاوریم روی کاناپه، از شما دعوت می‌کنم تشریف بیاورید و روی کاناپه ولو شوید تا برای‌تان یک قصه تعریف کنم.

قصه: تایتانیک ایرانی غم‌انگیز است

یکی بود یکی نبود. یک روز عصر 21 نفر سوار اتوبوس دریایی شدند رفتند دریا غرق شدند. یعنی اول زنده بودند اما بنزین تمام کردند و مردند. یعنی بنزین که تمام کردند با امداد تماس گرفتند و مردند. یعنی زنده بودند تا امداد آمد و غرق شدند. یعنی امداد آمد امداد کند اما نکرد بعد معلوم نیست چطوری شد که ملوان زبل دو بار کشتی امداد را زد به اتوبوس دریایی و مسافران غرق شدند. یعنی اولش که امداد آمد فقط اتوبوس دریایی بنزین نداشت بعد امداد گفت: «بنزین کارتی شده. ما هم بنزین نداریم. غش غش.» در انتهای داستان وقتی امداد آمد 21 نفر زنده بودند وقتی امداد رفت 16 نفر مرده بوند. این قصه نتیجه‌گیری ندارد. اما خبرنگار فارس همچون تن تن در صحنه حاضر می‌شود تا ته و توی قضیه را دربیاورد.

خبرنگار فارس وارد می‌شود، دستش درد نکند

ما فکر می‌کردیم خبرگزاری فارس تو کار دیگران است و از کار رسانه فقط به اخبار علمی و تخیلی علاقه دارد. اما همه چیز استثنا دارد و فارس کار خبرنگاری کرد و خبرنگارش با یکی از نجات‌یافتگان اتوبوس دریایی گفت‌وگو کرد.

استثنائا به گزارش فارس، حسن مرادیان، گفت: «1- گارد ساحلی سه نفر بودند که در ابتدای عملیات نجات، یکی از آنها دچار شکستگی دست شد. 2- گارد ساحلی ترس داشت 3- و وارد صحنه نشد 4- آنها گفتند که این کشتی 4.5 میلیارد قیمت دارد و 5- اگر دچار حادثه شود زندگی‌شان ویران می‌شود. 6- یک نفر از خدمه کشتی داد و بیداد می‌کرد که من دو ماه است حقوق نگرفتم 7- و می‌خواهم به پدر و مادر خودم که در کشتی هستند کمک کنم 8- و به بقیه کاری ندارم.»

حالا ما وارد می‌شویم و این خبر را آنالیز می‌کنیم، نگاه؛

چرا ما ایرانی‌ها خوبیم؟

1- به نظر ما نیروهای امداد خودشان به نیروی امداد نیاز دارند. پیشنهاد می‌کنیم مثل پلیس که پلیس + 10 دارد، یک "امداد + 10" هم راه بیفتد که حواسش به خود امدادی‌ها باشد که در عملیات نجات شست مبارک پای چپ‌شان نرود به چشم مبارک راست‌شان. با تشکر.

دیالوگ

: آهای نیروی محترم امداد! من دارم غرق می‌شم کمک... کمک...

- چی می‌گی بابا. دست خودم مونده لای در. اگه راست می‌گی اول بیا من رو نجات بده تا بعدش من بیام نجاتت بدم.

2- چرا گارد ساحلی می‌ترسد؟ از آب می‌ترسد؟ از خون می‌ترسد؟ می‌ترسد النگوهاش بشکند؟ (ئه وا. النگو ندارند که. شوخی کردم.) هیچی. فقط می‌ترسند اوف شوند؟

3- اگر نیروی امداد و گارد ساحلی وارد صحنه نشود چه کسی وارد شود؟ آیا آن‌ها به خاطر احترام به عرف و رفتار اجتماعی وارد صحنه نشدند؟ آیا آن‌ها اصولا از موارد صحنه‌دار روی برمی‌گردانند؟ آیا وقتی نیروهای امداد می‌رسند سر صحنه، خیلی سریع صحنه را می‌زنند جلو و چشم‌شان را می‌بندند؟ (ما نمی‌دانیم.)

4- فکر کنید اورژانس بیاید بالا سر مصدوم و بگوید: «هی بدبخت گدا! می‌دانی این آمبولانس چند است؟ تو مگر مرده و زنده‌ات چقدر ارزش دارد که تو را سوار آمبولانس پنجاه میلیونی کنم؟»

یا فکر کنید مامور آتش‌نشانی بیاید و به کسی که دارد می‌سوزد بگوید: «آهای آتیش‌گرفته! می‌دونی این کپسول اطفای حریق چنده؟ حیف نیست؟ هان؟»

5- خلاصه: «اگه تو رو نجات بدم خودم به درد سر می‌افتم. برای همین وای‌میسم غرق شدنت رو می‌بینم. درکم کن. باشه؟»

6- خب بابا حقوق این‌ها رو بدهید که مردم کارشان را مثل آدم انجام بدهند. این‌طوری که سنگ روی سنگ باله می‌رقصد.

7- چه مهربان.

8- چه منطقی. خوب شد این امدادگر گفت می‌خواهد فامیل خودش را نجات بدهد و به باقی کاری ندارد. دستش درد نکند. کاش همه مسوولان همین‌طور صداقت داشتند.

نتیجه‌گیری منطقی

به این سوی چراغ قسم، سال 1296 هم که به خاطر جنگ جهانی و اشغال ایران توسط انگلیس، در کشور قحطی شده بود نهایتا مردم همدیگر را خوردند اما به هم کمک می‌کردند و این‌طوری به خاطر حقوق نگرفتن یا مستهلک نشدن کشتی 4 میلیاردی مشغول تماشای غرق شدن دیگران نمی‌شدند. یعنی داریم کجا می‌ریم؟

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، ستون کاناپه، هشتم دی 90، شماره‌ی 2320
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

کاهش ارزش من پیش تو

2012-01-22T16:49:00.001+03:30

کاهش ارزش من پیش تو
کاهش ارزش ما پیش همه
کاهش ارزش ریال پیش دلار
کاهش ارزش زن پیش سکه
کاهش ارزش مرد پیش زن
کاهش ارزش من پیش تو
کاهش ارزش تو پیش شعر
افزایش ارزش غم پیش شادی

اسکن آقای [...] به سعی خواجه حافظ شیرازی

2012-01-21T02:05:00.003+03:30

آقای [...] بسیار بانزاکت، آداب‌دان، باادب، زیبا، مرتب، لبخندی چون انار خندان بر لب، موها به کناری آب و شانه شده و با آرامشی عمیق و از درون مایه‌گرفته روی کاناپه نشست کرد. پاهای مبارک روی پای مبارک‌تر انداخت. صاف صاف توی دوربین و چشم‌های من زل زد و گفت: «آخیش. بی‌زحمت من را اسکن کنید بروم.»

گفتم: «ببخشید شما را اسکن آ4 کنیم یا آ3؟ رنگی اسکن کنیم یا سیاه و سفید؟ چند دی‌پی‌آی باشد؟ با چه کیفیتی؟»

گفت: «از آن اسکن‌ها بیرونی که نه. از این اسکن‌های درونی.»

گفتم: «خب آدم یکی را اسکن کند ته و توی قضیه را می‌فهمد. مثل برادران اطلاعات. منتها چون ما نه اطلاعاتی هستیم نه کیهانی نیازی به این اسکن نداریم. چون ما اعتمادی هستیم.»

آقای [...] گفت: «همین الان افرادی را در ایران داریم که نبض رو می‌گیرند از موی سر تا نوک پا رو براتون اسکن می‌کنند. من خودم برای اینکه آزمایش کنم، خودم رو در اختیار دو نفر از این‌ها قرار دادم. خُب خودم که اشکالات خودم رو می‌دونم چه خبره. دیدم قشنگ شروع کرد از بالا همین‌طوری لایه لایه اسکن کرد تا پایین. علتش رو هم گفت و درست هم گفت.»

گفتم: «با توجه به این‌که قبلا شما اسکن شدید از بالا همین‌طوری لایه لایه تا پایین و علتش هم گفته شده و درست هم گفته شده ما امروز نتیجه‌ی این اسکن را البته به سعی آقای حافظ شیرازی رسما منتشر می‌کنیم.»

اسکن از بالا لایه لایه تا پایین

مو: بعد از اسکن موهای آقای [...] مشخص شد در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا / سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت. (که البته اینجا شاعر قصد سیاه‌نمایی یا تشویش اذهان عمومی یا زیر سوال بردن حفظ حقوق بشر را نداشته است و بنده خدا آرایه ادبی به کار برده. الان که این خط را نوشتم استرس پیدا کردم نکند حافظ را هم برای ادای پاره‌ای توضیحات بخواهند.)

سر: بعد از اسکن سر وی مشخص شد آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت / که اگر سر برود از دل و از جان نرود. (که این قضیه ثابت می‌کند اگر سر هم برود و سر هم نباشد می‌توان به مهرورزی ادامه داد.)

گردن: بعد از اسکن لایه لایه مشخص شد گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه / که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم. (که دلیل بریدن از آدمی ثابت شد.)

سینه: بعد از اسکن از بالا تا پایین مشخص شد که مدعی خواست که آید به تماشاگه راز / دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد. (که ثابت می‌شود مشکل جوانان ما گشت ارشاد و دست غیب آمدن و بر سینه‌ی نامحرم زدن نیست. من و تو باید برویم به مشکلات اصلی جامعه برسیم. با تشکر.)

کمر: بعد از اسکن از بالا تا پایین به کمر نرسیده مشخص شد من گدا هوس سروقامتی دارم / که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود. (که این اسکن شعری در تایید سیاست پولی دولت و پرداخت نقدی یارانه‌ها است. در اسکن مشخص شده که من گدا هوس سروقامتی دارم که دست نبره اما وقتی می‌بره در کمرش جز به سیم و زر و وام برای ازدواج و پنجاه هزارتومان یارانه بیرون نیاید.)

باقی اعضا: بعد از اسکن مشخص شد اسکنر ما خراب است و بعضی وقت‌ها کار نمی‌کند.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد، دوره‌ی جدید، ستون کاناپه، اول دی 90، شماره‌ی 2319
(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

مانیفست کاناپه یا سه وضعیت دراز شدنش

2012-01-21T01:57:00.001+03:30

این مدتی که روزنامه‌ی اعتماد بسته بود سوال می‌شد حالا که در جامعه اعتماد نیست و از آن بدتر کاناپه نیست مسوولان و غیرمسوولان کجا دراز می‌شوند و حرف دل‌شان را می‌زنند؟ ما که مسوول شرکت سهامی عام کاناپه (با مسوولیت محدودیت) هستیم به صورت رسمی باید اعلام کنیم که نگران نباشید. همه چیز تحت کنترل است و در مملکت سه وضعیت وجود دارد:

وضعیت اول- یک سری را باید دراز کرد روی کاناپه. که تا الان قسر در رفته‌‍‌اند و نیامده‌اند روی کاناپه، که منتها خوشحال نباشند، چون نوبت آن‌ها هم می‌شود. عجله نکنند. گاماس گاماس. آسیاب به نوبت.

وضعیت دوم- یک سری اساسا دراز شده‌اند روی کاناپه و دارند چرت می‌زنند. و در چرت قیلوله‌شان خواب می‌بینند که روی پای خودشان ایستاده‌اند و دارند کار می‌کنند و بر اساس خوابی که می‌بینند سخنرانی می‌کنند. که امیدواریم یا بیدار شوند یا شفا پیدا کنند.

مثال: چیزی که خواب است را نمی‌توان دوباره خواباند. آدمیزاد را عرض می‌کنیم. ما با این مثال ثابت کردیم که دراز بودن آدمیزاد با خوابیدن آن رابطه‌ی این‌همانی دارد. یعنی اگر کسی روی کاناپه دراز بکشد می‌تواند بخوابد. یعنی کسی که دراز شده می‌تواند بخوابد یا وقتی خوابید بیدار شود. اما کسی که خوابیده است نمی‌تواند دوباره بخوابد. آدمی که خوابیده نهایتا بتواند بلند شود و برود سر کارش. ولی آدم خوابیده دوباره نمی‌خوابد مگر این‌که خواب به خواب برود. حالا که کار به جاهای باریک کشید و یک نفر هم خواب به خواب رفت بهتر است برویم پاراگراف بعدی. بفرمایید بعدی.

وضعیت سوم- یک سری از لحاظ ماهوی مثال نقض قوانین فیزیک هستند و نمی‌شود درازشان کرد. چون مثل هوا منتشر هستند و انبساط شان منجر به دراز شدن‌شان نمی‌شود، هر چند منجر به انبساط خاطر می‌شود. در وضعیت سوم اصولا وقتی آدم هوا را سوژه کند هوا جای دراز شدن تبدیل به باد می‌شود و باد وقتی دراز شود تبدیل به طوفان می‌شود و طوفان اگر دراز شود تبدیل به گردباد می‌شود. پس نتیجه گرفتیم در وضعیت سوم هوا پس است و آدم اگر کلاهش را سفت نچسبد باد می‌بردش، هم کلاهش را، هم خودش را، هم کاناپه‌اش را و در آخر قصه راوی دراز به دراز می‌افتد. در نتیجه بی‌خیال می‌شویم. بیایید تا باد نکاشتیم و طوفان درو نکردیم باز هم برویم پاراگراف بعدی و یک چیزی برای‌تان تعریف کنم.

جلب اعتماد

اعتماد تا حالا چندبار باز و بسته شده. به قول حبیب رضایی برای این‌که اعتمادمان را جلب کنند روزنامه‌ی اعتماد را جلب می‌کنند.

خاطره سوزنی

اما چیزی که می‌خواستم تعریف کنم را تعریف کنم؛ آمدم تحریریه‌ی روزنامه و دیدم مدیرمسوول روی کاناپه ولو شده. گفتم شما چرا با این حال‌تان؟ گفت ما معتقدیم باید یک سوزن به خود زد یک جوال‌دوز به مسوولان. سوزن را زدیم. بعد پرسیدیم حالا چی کار کنیم؟ کاناپه را راه بیندازیم دوباره؟ گفت بیندازیم. انداختیم. الان همین سطوری که مطالعه کردید حاصل راه‌اندازی مجدد کاناپه است. منتها مدیرمسوول تاکید موکد کرد که باید فتیله را بکشیم. ما هم پایین کشیدیم. برای همین در کاناپه دیگر عملیات انتحاری انجام نمی‌دهیم. فوق فوقش مین‌گذاری می‌کنیم دیگران بروند هوا. می‌گویید نه؟ کاناپه‌های بعدی را در روزهای آینده بخوانید.

منتشرشده در روزنامه‌ی اعتماد

بمب خبری غیر مهم

2012-01-19T02:25:00.001+03:30

تکتیک ترکاندن "بمب خبری" مقابل "بمب خبری" برای از بین بردن اثرات خبر اصلی تکنیک جدیدی نیست. تاریخ معاصر را نگاه کنیم از نمونه‌های "بمب خبری غیر مهم مقابل بمب خبری مهم" کم پیدا نمی‌کنیم. حالا اما برعکس شده. برای نمونه چند خبر مهم وجود دارد:
1- نرخ ارز و قیمت سکه
2- کاهش ارزش ریال + نرخ سود بانکی + نامعلومی تکلیف پرونده‌ی اختلاس و غیره
3- دریافت جایزه‌ی گلدن گلوب برای یک فیلم ایرانی
4- و ...
این‌بار اما هیچ بمب خبری "غیر مهمی" نیاز نبوده است. چرا؟ چون زحمت این مهم را مخاطبان خبر یعنی مردم کشیدند. با توجه به توضیح بالا و تیتر کردن اخبار مهم، به نظر شما "بمب خبری غیر مهم" چه چیزی است؟ کدام "خبر غیر مهم" فقط به خاطر مواجه جمعی "مهم" شده است؟
عکس تبلیغاتی نیمه‌برهنه‌ی یک بازیگر ایرانی در کیلومترها دورتر از ایران. این امر چه ارزش خبری مهمی دارد که "تیتر" شود؟ جز کنجکاوی سیری‌ناپذیر هم‌میهنان او؟ دقیقا جنس مواجهه با عکس نیمه‌برهنه‌ی این بازیگر از جنس مواجهه با فیلم خصوصی بازیگری دیگر در سال‌های نه چندان دور است. تنها تفاوت این‌که اولی خودخواسته و دومی ناخواسته (و شکستن حریم خصوصی افراد) است. در هر دو چیزی مشترک وجود دارد که در کمترین زمان ممکن بیشترین "تماشاچی" را به تب و تاب می‌اندازد. به نظر شما زیبایی‌شناسی هنری و امری سینمایی در جریان است یا آسیبی اجتماعی؟
به نظر شما "موضوع" این خبرها که مربوط به "فرد" است اهمیت دارد یا رفتار عمومی که مربوط به "جامعه" است؟
به نظر شما موضوعی است که کارشناسان سینمایی باید درباره‌ی آن اظهار نظر کنند یا کارشناسان اجتماعی به آسیب‌شناسی آن بپردازند؟
تماشای "نبایدها" جذابیت دارد و جامعه‌ای که "باید"های رسمی و عرفی عادتش داده هر چیز را پنهان کند کنجکاو کاویدن کنج‌های "نباید" است و چه جایی برای ارضای این عقده‌ی فروخفته بهتر از تماشای دیگران است وقتی خود در حریم امنی نشسته‌ایم؟ چه فرقی می‌کند "مگو" و "نباید" خودخواسته یا ناخواسته عیان شده باشد؟ آیا این اولین بار است که با عکس نیمه‌برهنه یا فیلمی لو رفته برخورد می‌کنیم؟ یا لذت کشف یا به سخره گرفتن موضوعی بومی در میان است؟ آیا مخالفان چنین پدیده‌ای چشم بر آن فرو می‌بندند و از تماشای آن خود را منع می‌کنند چون "نباید" نباید است و تماشا، تکرار و تکثیر آن "غلط" است؟ آیا موافقان چنین پدیده‌ای که آن را تایید می‌کنند با انتشار تصویر و فیلمی این چنین از خود و حریم خصوصی‌شان به همین راحتی کنار می‌آیند؟
آیا تنگ‌نظرانه به این موضوع نگاه می‌کنم؟ آیا کسی که برای تماشای فیلم و عکس نیمه‌برهنه‌ی بازیگر مهاجر، اینترنت را واکاویده است و دسترنجش را برای "اطلاع" دیگران ایمیل یا بلوتوث کرده است "دغدغه‌ی سینمایی" دارد یا "کنجکاوی بومی"؟ آیا او با همین دقت آنونس‌های فیلم‌های این بازیگران را هم جست‌وجو کرده و با ولع برای دوستانش به نمایش درآورده؟ آیا کسی که به خانه‌ی همسایه چشم می‌دوزد پرده‌ای کلفت بر پنجره‌اش نمی‌آویزد که حتا "سایه"ی حریم خصوصی و زندگی‌اش را منعکس نکند؟
بمب خبری ذهن مخاطب را گمراه می‌کند. اما مخاطبی که خود مشغول کاویدن کنج‌های خصوصی یا ممنوع است نیازی به بمب خبری جعلی ندارد، بمب اخبار واقعی و مهم کنار گوش او می‌ترکد و او سر از لاک خویش بیرون نمی‌آورد.

شکل لیوان معنا دارد

2012-01-18T00:56:00.002+03:30

محمود احمدی‌نژاد: با من هم چت می‌کنی؟

ما: سلام مهربون. ما اصلا با همه چت می‌کنیم که با شما چت کنیم. باقی بهانه هستند. البته شما به خاطر نگاه مدیریت جهانی‌ای که دارید فقط با خبرنگار خارجی دوست دارید گفت‌وگو کنید. به به. چی بهتر از چت با شما؟

محمود احمدی‌نژاد: برخی‌ها از نوع برخوردها و فكرهایی كه می‌كنند انسان ناراحت می‌شود و غصه می‌خورد.

ما: آخی. غصه نخورید. آخه چی شده؟

محمود احمدی‌نژاد: چرا برخی‌ فكر می‌كنند وقتی مردم می‌روند مسافرت، گناه می‌كنند، آن هم در مورد مردم ایران. این چه نگاهی است به ملت.

ما: بی‌تربیت هستند. خیلی نگاه زشتی دارند به ملت. حالم بد شد. اصلا عجیب است که چنین نگاهی داشته باشند به مردم. واقعا تعجب کردم. بعد هم کی گفته بود که مردم می‌روند ترکیه کنار دریا، به این خاطر است که دریای ایران کنار ندارد، مردم باید بروند ترکیه؟ راستی درباره‌ی نسل‌کشی در ترکیه و مردم اسراییل و حجاب و دف و حرکات موزون و اینا کی حرف زده بود؟

حمید بقایی: من که نبودم.

اسفندیار رحیم مشایی: من هم که نبودم.

محمود احمدی‌نژاد: اسفندیار شما هم که آن‌لاینی رفیق.

اسفندیار رحیم مشایی: من آن‌لاینم اما دارم با چراغ خاموش حرکت می‌کنم.

محمود احمدی‌نژاد: این چه نگاهی است كه به ملت ایران دارید، چرا عده‌ای توی سر ملت می‌زنند؟

ما: دیگه شما هم داری غلو می‌کنی ها.

محمود احمدی‌نژاد: انصافا از زمانی كه آقای مشایی به سازمان میراث فرهنگی آمده‌اند این سازمان متحول شد.

اسفندیار رحیم مشایی: بوس.

صولت مرتضوی (رییس ستاد انتخابات): آقای بشار اسد هم اکنون تفکر احمدی‌نژاد عزیز ما را تمرین می‌کند و سرزده میان مردم می‌رود و بسیار زیبا به مدیریت می‌پردازد.

ما: بسیار زیبا را خوب آمدی. دستت درد نکند.

محمود احمدی‌نژاد: كارمندان جزو بیت‌المال هستند.

ما: از قدیم می‌گفتند مال بیت‌المال را خیلی‌ها می‌خورند و یک آب هم روش.

محمودرضا خاوری: من تکذیب می‌کنم. من و شرکا سه هزار میلیارد تومان بیشتر اختلاس نکردیم، مال بیت‌المال را هم نخوردیم.

ما: شما الان کجایی آقای خاوری؟ خانه‌تان کجاست؟

محمودرضا خاوری: الان بغل سلین دیون هستم.

محمود احمدی‌نژاد: هرجا ایرانی‌ها رفته‌اند، یك اثر فرهنگی از خود به جا گذاشته‌اند.

ما: دقیقا. شما این‌همه سفر استانی و سفر خارجی رفتید، اثراتت همه جا پیداست. یعنی یک جا نیست که اثر به جا نگذاشته باشید. دست شما درد نکنه.

محمود احمدی‌نژاد: متاسفانه برخی از آدم‌های كوته‌فكر كه قبلا بیشتر بودند و اكنون كمتر شده‌اند...

ما: بله. کمتر شده. اما دیگه شما هم داری غلو می‌کنی ها.

محمود احمدی‌نژاد: بله. متاسفانه برخی از آدم‌های كوته‌فكر كه قبلا بیشتر بودند و اكنون كمتر شده‌اند مطالبی می‌گویند؛ مثلا می‌گویند چرا یك كاشی را برداشته‌ایم و گذاشته‌ایم داخل موزه. بنده یادم می‌آید كه یك نفر پشت تریبون فرمان داد چند عدد حمام تاریخی را بزنند و خراب كنند.

ما: بنده یادم می‌آید همین سد سیوند را آبگیری کردند نصف تاریخ مملکت را آب گرفت. بنده یادم می‌آید خشک شدن دریاچه ارومیه را، اما حالا آن را می‌گذارم کنار که قبلا گفته بودید هر پانصد سال یک بار آبش ته می‌کشد. بنده یادم می‌آید بر باد رفتن سر سرباز هخامنشی را. بنده یادم می‌آید...

اسفندیار رحیم مشایی: خب حالا.

محمود احمدی‌نژاد: در یك زندگی انسانی حقیقی، زیبایی جایگاه مهمی دارد. حتی مثلا آرایش سفره معنا دارد، نوع چیدن خانه معنا دارد، شكل لیوان ( يا يا يا يا ) و نوع خوردن آب معنا دارد.

ما: خیلی عذر می‌خواهم این‌که شما می‌گویی خارجی‌ها بهش می‌گویند فنگ شویی. که جلوی انتشار کتاب‌های آن را وزارت ارشاد گرفته. شما احتمالا یکی از آن‌ها را مطالعه نکردید؟

محمود احمدی‌نژاد: ما افرادی را می‌شناسیم که با گرفتن نبض شما مانند پیشرفته‌ترین دستگاه‌های دیجیتال مثل سی‌تی اسکن ، بدن شما را اسکن می‌کنند. خودم دو بار خود را در اختیار این افراد قرار داده‌ام و آن‌ها با گرفتن نبض من تمام مشکلات و بیماری‌های بدن من را ذکر کرده‌‌اند و علتش را هم گفته‌اند.

ما: امیدواریم بتوانیم روزی برسد که این افراد را به عنوان صادرات غیرنفتی به جهان صادر کنیم تا برای کشور درآمدزایی کرده باشیم.

محمود احمدی‌نژاد: انسا‌ن‌ها موقعی بزرگ می‌شوند كه نگاه آن‌ها جهانی باشد.

ما: ما تا الان فکر می‌کردیم انسان‌ها با خوردن شیر مادر بزرگ می‌شوند. الان نگاه‌مان به دنیا عوض شد و احساس کوچکی کردیم. اصلا افسردگی گرفتیم. اصلا به خاطر بزرگ شدن ایرانی‌ها هم که شده، از امروز وزارت بهداشت باید خوردن شیر مادر را ممنوع کند و به جای آن کپسول و آمپول نگاه جهانی را برای بزرگ شدن انسان‌ها تجویز کند.

محمود احمدی‌نژاد: بعضا ما در این نظام‌های دموكراسی می‌بینیم كه به آدم‌ها و انسان‌ها فقط به عنوان یك برگه رای نگاه می‌شود.

ما: دیگه شما هم داری غلو می‌کنی ها.

محمود احمدی‌نژاد: من دیگه برم سفر استانی. بای.

ما: ما همیشه چت‌مان کوچک بود، نهایتا تا نصف صفحه. اما این بار چون شما نگاه جهانی داشتید و بزرگ بودید ستون ما هم بزرگ شد و تا اینجا آمد. خداحافظ مهربون.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 28 دی 90، شماره‌ی 1614

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

راننده تاکسی چینی محمود احمدی‌نژاد را دوست دارد، حتا

2012-01-17T01:16:00.000+03:30

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی، رفته بودیم چین، شهروندان چینی این روزها بیش از گذشته با ایران آشنا هستند و این در حالی است كه حساسیت خاصی نیز به رفتارهای گستاخانه آمریكا پیدا كرده‌اند.

ما: اتفاقا شهروندان ایرانی این روزها بیش از گذشته با چین آشنا هستند. یعنی صبح که از خواب بیدار می‌شوند چای چینی می‌نوشند لباس چینی می‌پوشند کفش چینی پا می‌کنند با آسانسور چینی می‌سرند پایین و ماشین چینی سوار می‌شوند با موبایل چینی حرف می‌زنند و شنود چینی می‌شوند و تفریح چینی می‌کنند و سر کار ایرانی می‌روند ولی چون کاری نیست و اصولا کاری انجام نمی‌شود به اقتصاد چینی کمک می‌کنند بعد آخر هفته می‌روند خواستگاری و فوبیا دارند که دختر دماغ و گونه و غیره‌اش پلاستیکی باشد و ساخت چین باشد و خانواده عروس هم متاثر از فرهنگ چینی باشند و اصالت‌های فرهنگ ایرانی‌شان الکی باشد. بعد آقا داماد ما که ازدواج می‌کند و بچه‌اش به دنیا می‌آید می‌بیند یک لیبل چسبیده پسا پشت بچه که روش نوشته شده: !‏Made in China

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی، رفته بودیم چین. همه‌ی راننده تاکسی‌های چین ، یعنی تک تک همگی‌شان، نام برخی از مسوولان ایرانی از جمله آقای احمدی نژاد را نیز بر زبان می‌راندند.

ما: زحمت کشیدید. همین جا هم سوار تاکسی شوید نام برخی از مسوولان از جمله آقای احمدی‌نژاد بر زبان رانده می‌شود. اصلا ورد زبان همه‌ی راننده‌ها است. راننده تاکسی‌ها که هیچی، مسافر هنوز سوار تاکسی نشده اول به مسوولان اشاره مستقیم می‌کند و عرض ادب می‌کند. بله. یعنی شما سوار مترو، اتوبوس، هواپیما حتا ترک موتور سیکلت هم بنشینی می‌بینی اصلا اسم برخی از مسوولان از جمله آقای احمدی‌نژاد از زبان ملت نمی‌افتد و همه دارند حال این عزیزان را می‌پرسند.

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی، شماری از شهروندان چینی در مصاحبه با ما که ایرنا باشیم ضمن انتقاد از رفتارهای آمریكا ، بر حمایت كشورشان از ایران تاكید داشتند. مثلا جانگ شیائو ، لیه شی ، ما لی شیانگ ، ری یونگ (به طور خلاصه) گفتند: آمریكا بد است و ایران خوب است.

ما: اتفاقا داداش کایکو در حالی که داشت با زنبه بازی می‌کرد از قول شینسه گفت که میتی کومان گفته چین خیلی ایران را دوست دارد. چون مانده بود این همه جنس چینی و بنجل را کجا آب کند. اصلا چینی‌ها باید هم ایران را دوست داشته باشد. چون ایران در حق چین دارد دوستی می‌کند و سنگ تمام می‌گذارد. مثلا دست صنعت تولید را گذاشته زیر سنگ که دست چین باز باشد. البته شینسه، داداش کایکو، زنبه و میتی کومان (به طور خلاصه) از قول مهندس تاتاشی توشه اضافه کردند: چین امیدوار است جایگاه روسیه را در دل ایرانیان به دست بیاورد و به خاطر رسیدن به این هدف والا امکان ندارد از مهندسی فیلترینگ و اینا برای ایرانی‌ها کم بگذارد.

جوانفکر _ ایرنا: شهروندان چینی آقای احمدی‌نژاد را دوست دارند.

ما: حق دارند. البته ما متوجه شدیم این دو سه میلیون شغلی که می‌گویند دولت ایجاد کرده به عنوان صادرات غیرنفتی فرستاده شده چین و آن‌ها دارند برای ایران دورکاری می‌کنند. پس چینی‌ها دوست دارند.

جوانفکر _ ایرنا: جاتون خالی.
ما: ای آقا. گهی زین پشت و رو. شاید جای شما هم خالی شد.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 27 دی 90، شماره‌ی 1613

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

آدم چشمش را ببندد خوش‌تيپ مي‌ماند

2012-01-16T03:32:00.000+03:30

باقر: من محمدباقر قاليباف هستم. با من هم چت مي‌كني؟

ما: براي چي با شما چت كنيم؟ رسانه كم داري؟ روزنامه و سايت كم داري؟ الان ملت اجازه ندارند يك تلفن بزنند به زن و بچه‌شان. بعد شما بايد اين همه تريبون را اسراف كني؟

باقر: خب من از هر راهي براي تبليغ استفاده مي‌كنم. عين خيالم هم نيست كي تلفن دارد يا ندارد. الان شهرداري در دوره‌ي من سر همه‌ي چهارراه‌ها تلفن كارتي گذاشته. زمان شهرداري آقاي احمدي‌نژاد اين خبرها نبود كه. من خيلي بهترم. اصلا من رييس‌جمهور بشوم براي همه تلفن مي‌زنم. براي همه دور بر گردان مي‌گذارم. براي همه تونل مي‌زنم. اصلا بايد كاري كرد كه مردم به هم راه پيدا كنند. اصلا يك كاري مي‌كنم آدم‌ها احساس راحتي كنند. اصلا همه را راحت مي‌كنم. اصلا ببين اين عينك به من مره؟ اين عينك هر وقت لازم باشد شيشه‌اش دودي مي‌شود كه خيلي چيزها را نبينم. اين درست نيست كه بگويي من خودم را مي‌زنم به نديدن. نه‌خير. بنده چشم‌هام بازه. نه‌خير. اين عينك را بايد بردارم. ايناهاش. اوه اوه. چشمام را واقعيت جامعه زد عينك را بگذارم بهتر است آها. اين شد. اين طوري راحت مره. آدم چشمش را ببندد خوش‌تيپ مي‌ماند.

ما: ممدباقر جان، آقا چرا كانديد مجلس نشدي؟

باقر: خب من توي آينه بررسي كارشناسي كردم ديدم نمايندگي مجلس به من نمره، رياست‌جمهوري بيشتر به من مره.

ما: حالا يك تك‌مضراب بزن باقر جان كه دل مردم خنك شود.

باقر: کاهش ارزش ريال يک موج رواني است و اين موضوع مورد توجه و نگراني عموم مردم نيست.

ما: خيلي ممنون. خيلي وقت بود جوك جديد نشنيده بودم.

باقر: جدي مي‌گويم. به جان خودم كاهش ارزش ريال يك موج رواني است.

ما: بله. دقيقا. براي همين روي روان مردم پاتيناژ بازي مي‌كنيد.

باقر: به جان جان خودم شوخي ندارم كاهش ارزش ريال يك موج رواني است.

ما: با اين حرف‌هات داري رواني‌م مي‌كني ممدباقر. هم من را، هم مردم را.

باقر: ديدي؟ گفتم كه كاهش ارزش ريال يك موج رواني است.

ما:

باقر: امنيت سفارتخانه‌ها در تهران بسيار بالاست.

ما: مي‌شود يك مثال بزني؟

باقر: مثلا سفارت انگلستان. كه ملاحظه كرديد چقدر زيبا براي حفظ امنيت بيشتر، بعضي از برادرا زحمت كشيدند و آنجا را خانه‌تكاني كردند. اين خيلي خوب است. شنيده شده بود كه انگليسي‌ها خانه‌تكاني نمي‌كنند و اسباب و اثاثيه‌شان را ميكروب برداشته. ما هم براي امنيت بسيار بالايي كه انگليسي‌ها از آن بي‌بهره بودند يك حال اساسي به‌شان داديم و زير و رو كرديم‌شان. در ضمن شنيدم كه باقي سفارت‌خانه‌ها هم حسودي‌شان شده و گفتند امنيت آن‌ها را هم بالا ببريم.

ما: تا حالا اين عينك را از روي چشم‌هات برداشتي ممدباقر جان؟

باقر: نه. گفتم كه اذيت مي‌شوم. چشم‌هام را ببندم راحت‌ترم.

ما: باشه گلم. باي.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 26 دی 90، شماره‌ی 1611

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

رییس دانشگاه آزاد عبداله است؟

2012-01-16T03:21:00.003+03:30

ما: بحث دانشگاه آزاد داغ است. الان رییس دانشگاه آزاد چه کسی است؟

محمود احمدی‌نژاد: عبداله است.

فرهاد دانشجو: نه بابا. الان من رییسم. مگه قرار نشد من رییس دانشگاه باشم؟

هاشمی رفسنجانی: من به نشانه‌ی اعتراض جلسه و چت‌روم را ترک می‌کنم.

[...]: من هم [...].

ما: اکبرآقا چرا این طوری شد؟

هاشمی رفسنجانی: سرنوشت را ببین یک سایت و وبلاگ هم ندارم چهارخط بنویسم.

عبداله جاسبی: آقا من رییس دانشگاه آزاد نباشم بی‌کار می‌شم ها. کار دیگری بلد نیستم که. از بچگی رییس دانشگاه آزاد بودم. دانشگاه آزاد را از من بگیرند باید بروم برای خودم دانشگاه بزنم رییسش بشوم. یعنی مجوز می‌دن به من?

عباس سلیمی‌نمین: تازه‌ش همکار آقای جاسبی با چهارصد میلیارد تومان معلوم نیست کجا رفت.

محمدعلی بهمنی: این‌که چیزی نیست. من یه آشنایی داشتم سه هزار میلیارد تومان اختلاس کرد الان هم بغل سلیون دیون است.

محمودرضا خاوری: من رو می‌گی ممدعلی جان؟ قربونت برم که این‌قدر مهربونی. بوس هانی.

عباس سلیمی‌نمین: تازه‌ش هم همین سعید مرتضوی که دکتر شد چطوری دکتر شد؟ دانشگاه آزادیه بابا. به حد ظاهر در دانشگاه درس خوانده و دکتری گرفته. اون‌وقتش هم اگه دانشگاه آزادی نبود این‌قدر به جاسبی "خدمات تاسف‌آوری" نمی‌داد.

سعید مرتضوی (قاضی مرتضوی سابق): عباس چی کار به من داری این وسط؟‌ جاسبی را می‌خواهی بزنی بزن.

عبداله جاسبی: چی فکر می‌کردیم و چی شد؟

فرهاد دانشجو: آخرش من رییس شدم یا نه؟

عبداله جاسبی: دوست داری ها.

فرهاد دانشجو: آره. دوست دارم. یه دونه هم محاسبه کردم. نه مصاحبه. توش گفتم من رییس دانشگاه آزادم. خیلی کیف داد. تازه جوون که بودم کار فرهنگی می‌کردم. مثلا یه بار توی انگلستان [...].

عبداله جاسبی: بابا جان فرهاد تو چی می‌گویی اصلا؟ هنوز دانشجویی هر وقت استاد شدی بیا.

فرهاد دانشجو: :(

ما: ما آخر نفهمیدیم رییس دانشگاه آزاد باید عبداله باشد یا نباشد. عبداله هست یا نیست. آقا چرا این‌طوری شد؟

[...]: چی بگم؟ [...].

dis connected
connected

سعید مرتضوی (قاضی مرتضوی سابق): من دکترم ها. گفته باشم. :)

dis connected
connected

در این لحظه اینترنت قطع و بعد از مدتی دوباره با جان کندن وصل شد. همه رفته بودند و چراغ‌هاشان خاموش بود. فقط یک پیام کوتاه آفلاین مانده بود.

connected

محمود احمدی‌نژاد: نوبت شما هم می‌شود. با شمام... نه با شما. بله. با شما.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 25 دی 90، شماره‌ی 1611

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

این خانه – سینما – سیاه نیست

2012-01-12T02:26:00.000+03:30

خانه چیست؟

خانه جایی است که آدم‌ها می‌توانند زیر سقف آن با هم گفت‌وگو کنند و گفت‌وگو برای ساختن کانون خانواده و ساختن کانون خانواده برای پرورش رفتار اجتماعی و رفتار اجتماعی برای ساختن فردا و ساختن فردا برای جامعه و جامعه‌ای که بر پایه‌ی خانه‌هایی که بر اساس گفت‌وگو بنا شده‌اند برای سربلندی کشور اهمیت دارد.

این خانه است که تعریف کردیم. خانه یک نهاد مدنی محسوب می‌شود. یک نهاد مدنی اساسنامه دارد و اساسنامه و قانون جاری و ساری نحوه‌ی تعامل و یا برخورد با آن نهاد را مشخص می‌کند.

این از خانه و قانون خانه. هر خانه صاحبخانه دارد. برای بیرون کردن صاحبخانه نیاز به حکم قضایی است. برای حکم قضایی ادله‌ای آورده می‌شود که قاضی مجاب شود و حکم قاضی برای بیرون راندن صاحبخانه از خانه‌اش به نحوی است که با دلایل روشن صادر می‌شود. حکمی که روشن است ذهن اصحاب و ساکنان خانه و ذهن همسایگان را برای پذیرفتن و درک این موضوع که به هر صورت صاحبخانه‌ای بی‌خانه شود توجیه می‌کند. وقتی مشخص نباشد چرا خانه‌ی کسی از او گرفته می‌شود برای صاحب آن خانه و برای ما همسایگان سوال ایجاد می‌شود.

خانه‌ی روزنامه‌نگاران نامش انجمن بود. روزنامه‌نگارانی که عضو آن خانه بودند در حال حاضر سوالی دارند که هنوز پاسخی برایش پیدا نکرده‌اند. چرا خانه‌شان پلمپ شد؟

از بی‌خانمانی آن روزنامه‌نگاران مدتی گذشته است. امروز در همسایگی آن خانه‌ی اهالی سینما قرار دارد. سینماگران نیز مدتی است باخبر تلخی شنیده‌اند؛ انحلال خانه‌ی سینما.

خانه واقعا چیست؟

بزرگترین توانایی ما ایرانی‌ها این است که هر چیزی را بومی‌سازی می‌کنیم. فرقی هم ندارد این چیز چه باشد؛ تعریف دموکراسی، تعریف ادبیات، تعریف امنیت اجتماعی، تعریف تحصیل، تعریف حق انتخاب کردن، تعریف استاندارد تا چیزهای بامزه‌ی دیگری مثل تعریف رفاه، تعریف فقر، تعریف خوشبختی و تعریف آزادی. به این هنرنمایی و بومی کردن اضافه کنید چشمه‌ی آخر این شعبده را که در دکان هیچ عطاری در هیچ قاره و کنار نخواهید یافت؛ ساخت مفاهیم بانمک که به علت نمک زیاد فقط مصرف داخلی دارد. سینمای معناگرا و بربری فانتزی هر دو از این اختراعات وطنی است.

با این اوصاف بعید نیست تعریف خانه و نهاد مدنی نیز چیز دیگری باشد غیر از آن‌چه ما فرض می‌کنیم.

کدام خانه؟

اگر بپذیریم که باید تعاریف و پیش‌فرض‌های ما برای گفت‌وگو (در خانه – اگر خانه‌ای در کار باشد - و یا در هر جای دیگر) یکسان و نزدیک به هم باشد، به نظر می‌رسد در تعریف خانه و یا انجمن دچار اختلاف نظر هستیم.

اگر کمی دقت کنیم می‌بینیم که انجمن‌ها و نهادها یا دچار سرنوشتی شبیه انجمن روزنامه‌نگاران ایران می‌شوند که تبدیل به تاریخ می‌شوند (که البته همان موقع هم جز آه روزنامه‌نگاران صدا از هیچ همسایه‌ای درنیامد) یا دچار سرنوشتی شبیه خانه‌ی سینما می‌شوند که برای ماندن یا نماندنش باید هزینه‌ای چنین گزاف پرداخت. این خانه، مثل هیچ خانه‌ای با رویکرد فرهنگی سیاه نیست اما در ادبیات عامیانه‌ی فارسی خوانده‌ایم و می‌دانیم که روسیاهی به کجا می‌ماند.

* این یادداشت برای مجله‌ی چلچراغ نوشته شده است.

تنور داغ است لطفا بچسبانید

2012-01-12T01:47:00.001+03:30

ما: خب رد صلاحیت‌ها مشخص شد و الان تنور داغ است. وقتی تنور داغ است باید سریع چسباند. این چت گروهی را راه انداختیم که نماینده‌هایی که می‌خواهند بچسبانند بچسبانند. فقط دقت کنند که جای دیگری نچسبانند و فقط به تنور بچسبانند.

روزنامه ایران: بروید کنار. اول ما می‌چسبانیم.

ما: نمی‌شود که. گفتیم نماینده‌ها بچسبانند. بعد هم شما ارگان دولتی. نماینده‌ها را هم هیات‌های اجرایی وزارت کشور رد صلاحیت کرده. وزارت کشور تا آنجایی که ما شنیدیم برای دولت است و شرکت خصوصی نیست.

محمدباقر قالیباف و توابع: چرا فرار رو به جلو می‌کنید. اگه راست می‌گویید وایسید سر کوچه.

روزنامه ایران: خب این را مردم که نمی‌دانند. آهای مردم. من تیتر یک می‌کنم که ای داد و ای بیداد که "رد صلاحیت حامیان گفتمان احمدی‌نژاد" اتفاق افتاده. بشتابید بشتابید که حامیان دکتر را زدند. دکتر دکتره دکتر... بعد هم ما با قالیباف‌اینا کار نداریم با اون شهرداری کردنش. هر چی دکتر شهرداری خوب می‌کرد این قالیباف اصلا شهردار نمره.

هیات اجرایی دولت: وا. یعنی این‌قدر تابلو بود؟

علی مطهری: دل‌تون بسوزه. من آشنا دارم. زودی صلاحیتم تایید می‌شه.

مصطفا کواکبیان: باسه من هم سفارش می‌کنی علی؟ جون من بگو فامیل‌تون هوای من رو هم داشته باشه.

علی مطهری: تو مگه صلاحیتت تایید نشده؟ اصلا مگه امکان داره تو رد صلاحیت شی؟ سفارش چی‌ت رو بکنم؟ آخه واسه چی؟

مصطفا کواکبیان: آخه دوست دارم.

علی لاریجانی: علی آقا مطهری. نگفتم مسائل خانوادگی رو مطرح نکنی؟

علی مطهری: ئه؟ این‌طوری‌یه پس؟ اگه راست می‌گی چرا، احمد توکلی، پسرخاله‌ت رد صلاحیت نشد؟

احمد توکلی: اصلا آدم با همکارش نباید فامیل شه. با فامیلش همکار. پسرخاله‌م که پسرخاله‌م. می‌خواستی مثل تو فامیل دور باشم؟

حمیدرضا کاتوزیان: من هم رد صلاحیت شدم.

عباسپور: من هم رد صلاحیت شدم.

اکبر اعلمی: من هم رد صلاحیت شدم.

سهیلا جلودارزاده: من هم رد صلاحیت شدم.

قدرت علیخانی: خیلی بامزه‌س. دولت تمامی منتقدان خود را رد صلاحیت کرده است.

کوچک‌زاده: من هم رد صلاحیت شدم.

علی مطهری: تو هم؟ جدی؟

کوچک‌زاده: نه. شوخی کردم بخندیم.

کواکبیان: بچه‌ها بخندید. هر کی هر چی گفت انجام بدید. به قول شاعر آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است؛ هر کی هر چی گفت بخند.

حداد عادل: شلوغ نکنید. نوبت منه. انا ارید ان اکون رییس.

علی لاریجانی: اون‌وقت رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی هستی دیگه؟ من که بچه‌ی ناف نجف هستم این قدر عربی حرف نمی‌زنم و فارسی‌م بهتره.

حداد عادل: خب حالا تو هم.

ما: خیلی خوشحال شدیم با شما نمایندگان عزیز گپ زدیم و چت کردیم و بیشتر با هم آشنا شدیم. خوب باشی گلم.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 22 دی 90، شماره‌ی 1610

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

قضیه ناموسی نیست پارلمانی است

2012-01-11T01:55:00.001+03:30

علی مطهری: من حالم بده. احوالم بده. افسردگی گرفتم. :|

ما: وای بر من. چی شده علی؟

علی مطهری: می‌خواستم نامزد کنم. ولی نشد. قبول نکردند. افسردگی گرفتم.

ما: شاید آمدند تحقیقات محلی و اینا. توی محل و اینا با همسایه‌ها مشکلی ندارند؟

علی مطهری: بابا من فرزند شهیدم ها.

ما: البته خودم هم یک حدس‌هایی در این‌باره زده بودم. به هر حال نور به قبرشون بباره. [...] در هر صورت پس از طرف خانواده مشکلی نبوده و نامزدی شما رد نشده. عجیبه. ببینم توی فک و فامیل آدم مشکوک ندارید؟ جریان انحرافی‌ای اختلاسی‌ای معاندی فتنه‌اي چیزی ندارید؟

علی مطهری: جریان انحرافی B-) که نداریم. معاند هم نداریم. معتاد هم نداریم. اما این دامادمان خیلی مشکوک می‌زند...

ما: به چی‌ش مشکوکی؟ یعنی به خاطر آن نامزدی‌ت به هم خورده؟ خب شاید حق داشته. بله. حق داشته. اصلا شاید خودش زیرآبت را زده. مرد حسابی خودت زن و بچه داری بعد رفتی دوباره نامزد کردی؟ الان همین دامادتان برود دوباره نامزد کند تو نمی‌گویی چرا اصلا آمدی داماد ما شدی که باز هم نامزد کنی؟

علی مطهری: خودش هم نامزد کرده اتفاقا. اصلا با هم رفتیم نامزد کردیم.

ما: وای بر من. داریم به کجا می‌رویم؟ جامعه دارد به کجا می‌رود؟

علی مطهری: بابا نامزدی نامزدی هم که نبوده. بعد اصلا ربطی به زن دوم و این‌ها ندارد. من ثبت نام کرده بودم برای نامزدی مجلس که رد صلاحیت شدم.

ما: آها. من فکر کردم قضیه ناموسی است. اما قضیه پارلمانی است. عیبی ندارد. اصلا چرا رد صلاحیت شدی؟

علی مطهری: خب من رد صلاحیت شدم که تنور انتخابات را داغ کنم. بعد هم هر کی رد صلاحیت می‌شود پز می‌دهد که کارش خیلی درست بوده. حالا من هم می‌توانم پز بدهم. :)

ما: علی جان، بیا شرط ببندیم ببینیم صلاحیتت تایید می‌شود یا نه. منتها چون شرط بندی مجاز نیست به جایش یک خاطره برایت تعریف می‌کنم. ما یک منشی دارد شرکت‌مان، طفلک – به ز شما نباشه - خیلی خوشتيپ نیست و بدلباس است و همیشه هم افسرده و ناراحت است. اما یک روز دیدیم خیلی شاد و خوشحال و شنگول آمد. پرسیدیم: « چرا این قدر خوشحالی؟» گفت: «امروز گشت ارشاد من را گرفت.» گفتیم: «این‌که باعث ناراحتی است و تا حالا هم هر کسی را گرفتند طرف غمگین و افسرده شده.» گفت: «نه خیر هم. این‌ها خوش‌تیپ‌ها را می‌گیرند. حالا فکر کن من را هم گرفتند. یعنی صلاحیت خوش‌تیپی من هم تایید شده.»

علی مطهری: :|

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 21 دی 90، شماره‌ی 1609

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

در بحران خودکفا شدیم

2012-01-10T17:19:00.001+03:30

حسن قدمی: من رییس سازمان مدیریت بحران کشوری هستم با من هم چت می‌کنی؟

ما: بله. به شرطی که بحرانی برای‌مان نسازید. چون اصولا برعکس است. یعنی نیروی انتظامی باید نظم را برقرار کند، ولی آدم که پلیس می‌بیند هول می‌کند و روسری‌ش را می‌کشد جلو و تی‌شرتش را می‌کشد پایین و راهش را کج می‌کند بعد یک‌دفعه سر چهارراه بی‌نظمی می‌شود و شلوغ پلوغ. یا مامور راهنمایی و رانندگی باید رانندگان را راهنمایی کند که ترافیک نشود. اما هر جا مامور می‌آید ترافیک هم می‌آید. يا[...] خلاصه خیلی پیچیده است.

حسن قدمی: آقا نمی‌دانم می‌دانی یا نه، ولی کشور ما یکی از کشورهای حادثه‌خیز دنیا است که از 41 حادثه طبیعی ۳۳ حادثه در ایران اتفاق می‌افتد.

ما: البته آمار شما قدیمی است. یک سری حادثه هم توی ایران اتفاق می‌افتد که جاهای دیگر نمی‌افتد.

حسن قدمی: جدی؟ بگو به لیست اضافه کنم.

ما: یادداشت کن. توی ایران ممکن است شما با جسم سخت برخورد کنی و از هوش بروی. اگر از هوش نرفتی بعید نیست پات بلغزد و از روی پل بیفتی. این احتمال هم هست کلاس درس بسوزی. البته خیلی طبیعی است که به یکی جواب منفی بدهی و لباس عروس تن نکنی فرداش یک ظرف اسید ریخته شود رویت. ممکن است وسط مهمانی مهمان ناخوانده برایت بیاید و تو تصمیم بگیری از پنجره خارج شوی. مشكلات اقتصادی و اینا هم که گفتن ندارد. جانم برایت بگوید یک اتفاق بامزه که بعضي وقتها بعضي جاها می‌افتد تجاوز است. منتها سی نفر. اصولا کار تیمی‌مان خوب نیست اما بعضي نيم‌ها توی این یک فقره یعنی تجاوز موفق عمل کرده‌اند. کاش جام جهانی داشت...

حسن قدمی: ولی ما بحران را مدیریت می‌کنیم.

ما: پیشنهاد ما این است که همان اول بحران نسازیم که بعد بخواهیم مدیریتش کنیم و بمانیم توش. ساده‌تر نیست؟

حسن قدمی: الو... دی‌سی شدم. یعنی دیس‌کانکت... الو

ما: همین قطع و وصلی اینترنت هم خودش یک بحران است. می‌دانی چندتا موقعیت ازدواج از بین رفته است؟ یعنی طرف حالت ازدواج پیدا کرده بوده و توی چت داشته خواستگاری می‌کرده ولی اینترنت بی‌هوا قطع شده و این دو نوگل تازه شکفته به هم نرسیده‌اند؟ حالا مشکلات عاطفی و شوک‌های عصبی تماشای فیلم را که دیگر نمی‌گویم.

حسن قدمی: با این اوصاف من چی کار کنم؟ چقدر بحران داریم. توی دلم را خالی کردی که.

ما: ببین در کل ایران هم حادثه‌خیز است، هم سانحه‌خیز است و هم چند خيز ديگر. مردم ما هم عادت کردند که هواپیما سقوط کند تصادف کنند تجویز داروی اشتباه و عمل اشتباه منجر به مرگ یا فلج و اینا داشته باشند و غیره. به نظرم جای این‌که بحران و حادثه و سانحه را بخواهی مدیریت کنی یک فکری برای آن خیزش کنید.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 19 دی 90، شماره‌ی 1607

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

استخدام فوری

2012-01-09T13:25:00.001+03:30

به یک رییس بانک - به صورت پاره وقت - نیازمندیم

ریال را چه کسی از سکه انداخت؟

2012-01-09T12:02:00.001+03:30

محمود بهمنی: من رییس کل بانک مرکزی هستم. با من هم چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: ولی من رییس هستم ها. رییس رییس‌ها. امضام روی پول و چک‌پول هست. اصلا یکی از اهدافم از این‌که رییس بانک مرکزی شوم این بود که روی پول امضا کنم. از بچگی توی روستای فشند کرج، عیدها که عیدی می‌گرفتم با خودم می‌گفتم چرا من امضا نکنم؟ واقعا چرا؟ توی فشند به من می‌گفتند "محمود امضا رو پول". بله. یادم است انشا کلاس سوم دبستان هم نوشتم: «من دوست دارم در آینده رییس کل بانک مرکزی شوم و روی پول امضا کنم. با تشکر.» باور نمی‌کنی اما شش سال تمرین کردم امضام این شکلی شود. قبلا این شکلی نبود. این شکلی بود: //////////// کلی تمرین کردم این شکلی شد: /////////// باور نمی‌کنی یک پنج هزار تومانی از جیبت در بیاور و امضای من را ببین. به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: یکی از اتفاق‌های بزرگی توی دوران ریاست من افتاد این بود که سه هزار میلیارد تومان در سیستم بانکی اختلاس شد. این خیلی شاهکار است. می‌دانی چرا؟ چون تا آن موقع مردم نمی‌دانستند سه هزار میلیارد تومان پول توی کشور وجود دارد. این اختلاس ثابت کرد مشکل نقدینگی وجود ندارد و هر کس هر چقدر که دستش برسد می‌تواند اختلاس کند. به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: من یک کار مهم دیگر هم کردم. تا پیش از من همه نگران بودند چرا ریال ایران بی‌ارزش است من این مشکل را هم حل کردم. می‌دانی چطوری؟ من دیدم ریال مریض است و در کما و حالش خوب نمی‌شود. برای همین اتانازی کردم. یعنی جای این‌که ریال به حیات بی‌ارزش خود ادامه دهد من شیر شلنگ اکسیژن و مدیریت بانکی را بستم و ریال را از هستی ساقط کردم. الان می‌توانیم برای ریال یک مجلس ترحیم آبرومند بگیریم. یک مرگ باشکوه بهتر از یک زندگی بی‌ارزش است. باز هم به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: دلار شده دوهزار تومان. سکه را که نگو. صنعت و کشاورزی را هم که ول کن. قبل از من خیلی سخت می‌گرفتند. چرا پول چاپ نمی‌کردند من نمی‌دانم. بابا توی مملکت چاپخانه هست، کاغذ هست، جوهر چاپ هست، خب پول چاپ کنیم. چه عیبی دارد؟ این‌طوری بر خلاف صنایع دیگر که پژمرده شده‌اند صنعت چاپ شکوفا شده. باز هم به به به خودم. من اتفاقا از بچگی دوست داشتم پول چاپ کنم. توی انشا کلاس چهارم هم نوشتم: «من دوست دارم وقتی بزرگ شدم پول چاپ کنم و امضایم را در تیراژ بالا منتشر کنم. با تشکر.» به به به خودم. حالا با من چت می‌کنی؟

ما: نه.

محمود بهمنی: آخه چرا؟

ما: چون به نظرم روی پول امضا نکردی ریال را خط خطی کردی. کلا ریال را از سکه انداختی پدر جان. چرا استعفا نمی‌دهی؟

محمود بهمنی: خب من از بچگی دوست داشتم رییس کل باشم. اگر استعفا بدهم که دیگر رییس نیستم. حتا توی انشا کلاس پنجم هم نوشتم من دوست دارم وقتی بزرگ شدم... الو.. الو... اینترنت قطع شد؟

ما: نه.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 19 دی 90، شماره‌ی 1607

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

خانه‌ی سینما منحل شود آخه دوست دارم

2012-01-08T03:06:00.001+03:30

جواد شمقدری: بیا با من چت کن. من جوادم. B-)

ما: واقعا جوادی؟ عیب ندارد. چت کنیم.

جواد شمقدری: احمدی‌نژاد <3 و صفار هرندی x-( همچون ... كساني هستند که فقط همدیگر را تحمل می‌کنند.

ما: جواد جان، این حرف را قبلا زدی. یک حرف جدید بزن.

جواد شمقدری: همه اشعاری که در فیلم‌ها درباره «لب کارون» خوانده می‌شود باید به سرودهای انقلابی تبدیل شود. رقاص‌بازی‌ها هم از فیلم باید حذف شود تا بعد ببینیم چه می‌شود.

ما: اول اینکه مساله لب کارون یک مساله ملی محسوب می‌شود. دوم اینکه این حرف‌ها هم قدیمی است و قبلا زدی. جواد جان تازه چی داری؟

جواد شمقدری: نباید فیلم‌هایی که سیاه‌نمایی می‌کنند، در خارج از کشور نمایش داده شوند، مردم ما محرم و بیگانگان نامحرم هستند.

ما: ما درست متوجه نشدیم اگر بیگانگان نامحرم هستند چرا وقتی می‌آیند داخل خودشان را می‌پوشانند؟ اگر ما محرم هستیم چرا وقتی می‌رویم خارج خودمان را نمی‌پوشانیم؟ جریان چیست جواد؟

جواد شمقدری: فیلمساز اگر بخواهد در خارج از کشور با بیگانگان حرف بزند خارج از منافع ملی است.این سیاست عین اصل دموکراسی است. :D

ما: بی‌زحمت حالا که شما دستت به تعریف کردن آشناست، مفاهیم و چیزهای دیگر را هم تعریف کن که فرق‌شان را بدانیم. ممنون.

جواد شمقدری: امیدوارم دوستان روزنامه‌نگار به اوین سر بزنند و ببینند كه زندان اوین درست مانند هتل است.

ما: آقا این‌قدر هتله چرا شما خودت را اذیت می‌کنی و اقامت پنج ساله محروم از فعالیت‌های اجتماعی نمی‌گیری؟ بعد چه شما امیدوار باشی چه نباشی، دوستان روزنامه‌نگار، به اوین سر می‌زنند. شما مراقب باش سرزده برایت مهمان نیاید.

جواد شمقدری: ما مخالف فعالیت صنوف نیستیم اما تصمیم وزیر ارشاد برای انحلال خانه‌ی سینما؛ یك تصمیم قانونی است.

ما: جواد جان ما هم مخالف فعالیت شما نیستیم اما تصمیم انقلابی و قانونی هم نمی‌گیریم. می‌گیریم؟ نمی‌گیریم که. شما داری کارت را می‌کنی ما هم که کاری نمی‌توانیم بکنیم چون کاری بکنیم ممکن است با تصمیماتی روبه‌رو شویم که در نتیجه یا حل شویم یا منحل.

جواد شمقدری: یه دقه صبر کن. محمد حسینی هم آن‌لاین شد.

ما: محمد حسینی؟ همان که مجری تلویزیون بود؟ B-) ؟ همان شومنه که رفت دوبی؟

جواد شمقدری: نه بابا. وزیر ارشاد را می‌گویم. :*

محمد حسینی: سلام. من محمد حسینی‌ام. اومدم بگم در انتخابات خانه‌ی سینما معلوم نیست كه چگونه رای گیری می‌كنند.

ما: راستش ما هم مثل شما... شما خودت را ناراحت نکن.

محمد حسینی: گروهی از هیات مدیره خانه‌ی سینما در زمان انتخابات در ستاد ... بودند. جالب است برای من كه امروز آن‌ها اهل گفت‌وگو شده‌اند.

ما: آقا ما یک بار خواستیم گفت‌وگو کنیم منتها همه دهان‌شان پر بود و نمی‌توانستند حرف بزنند. بگذریم. آقا در یک جمله بگویید آخه چرا خانه‌ی سینما منحل شود؟

جواد شمقدری: آخه دوست دارم.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 18 دی 90، شماره‌ی 1606

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

فرق تختی و پاتختی

2012-01-07T03:23:00.000+03:30

ما در این یادداشت سعی می‌کنیم فرق غلامرضا تختی را با پاتختی‌ها و فرق یک پهلوان را با غیرپهلوانان ثابت کنیم. این‌طوری؛

تختی زورش از همه بیشتر نبود

پس برای این‌که شما تختی بشوید نباید زورتان از همه بیشتر باشد. آدم وقتی زورش زیاد باشد زورگیری می‌کند. یعنی چون زورش زیاد است خیالش راحت است و به هر چیزی گیر می‌دهد. خود گیر دادن یک آدم پرزور زورگیری است. البته خیلی ناکس باشد زورگیری هم می‌کند. زورگیری فقط در کوچه‌ی خلوت کیف زن و بچه‌ی مردم را دزدیدن نیست. زورگیری به زور گرفتن میز ریاست، به زور گرفتن صندلی مربی‌گری، به زور گرفتن ماشین، به زور گرفتن مدال و خلاصه به زور گرفتن همه چیز گفته می‌شود. پس دوتا زورگیری داریم. یکی از یکی بدتر.

تختی زور نمی‌زد

خیلی‌ها خیال می‌کنند تختی خیلی زور زد که تختی شود. اما اصلا این‌طوری نیست. او برای تختی شدن و تبدیل شدن به یک ابرقهرمان اصلا تلاشی نکرد. تختی کار خودش را کرد. منتها کارش درست بود. پس شما وقتی کارت درست نیست هر چی زور بزنی بدتر می‌شود. یعنی پایین‌تر می‌روی. ممکن است شما زور بزنی که بالا بروی اما بعد می‌بینی هر چی زور زدی برعکس جواب داده و پایین‌تر رفته‌ای. بعد هم، یک توصیه‌ی برادرانه، زور زیادی زدن بهت فشار می‌آید. به خودت فشار نیاور برادر. آفرین.

تختی زورش نمی‌آمد

پهلوانی فقط به زور زدن و زور داشتن که نیست. یعنی این‌طوری نیست که هر چی بیشتر زور بزنی پهلوان‌تری. پهلوان باید زورش نیاید. از چی زورش نیاید؟ از حرف. از انتقاد. از اعتراض. از مخالفت. از هر چیز. پس هر وقت از شنیدن حرف حساب زورت نیامد، واقعا زورت نیامد، بیا دو کلام حرف حساب باهات بزنم.

تختی گول زورش را نخورد

یک نکته‌ی ظریف هست که تختی گول زور و هیکلش را نخورد. بلکه نان بازویش را خورد. خب این نکته‌ی ظریفی است. الان کمی قضایا برعکس شده. یعنی آدم راحت‌تر است که نان هیکلش را بخورد و گول هیکلش را بخورد. خب. چه عیبی دارد؟ آدم پیش خودش می‌گوید. الان بخور بخور است. وقتی هم کسی بخور بخور کند پهلوانی‌ش مثل تشت سوراخ هی چکه می‌کند و خبرش به گوش همه می‌رسد.

تختی یا پاتختی؟ مساله این است

تختی یک نمونه‌ی منحصر به‌فرد بود و صدالبته محصول جامعه بود. مثل در و مروارید که محصول فشار دریا بر صدف است. برای تولید مرواید نمی‌شود بخشنامه‌ی دولتی صادر کرد که مثلا امسال به دویست عدد تختی نیازمندیم. خُم رنگرزی که نیست تختی، تابلوی میناتور است، حاصل روزان و شبان. حاصل عشق و ممارست و از خودگذشتگی. الان که دارم فرق تختی را با پاتختی‌ها ثابت می‌کنم و فهرست برمی‌دارم یادم آمد چند وقت پیش گویا مسابقه‌ی بوده برای پهلوانان، و خنده‌دار اینجا که؛ آخر مسابقه افتاده‌اند به جان هم گویا و عهد پهلوانی را از یاد برده‌اند. شاید مثل باقی چیزها این هم تقصیر غرب است! چرا؟ چون آن‌ها توی رینگ کشتی‌کچ و بوکس هر که محکم‌تر بزند بهش کمربند قهرمانی می‌دهند. کمربند قهرمانی زرق و برق دارد، بر خلاف کمربند پهلوانی که کمر خدمت به خلق است. کوچک و بزرگ هم ندارد. پهلوان جلوی پای همه برمی‌خیزد. بر خلاف الان که پشت پا زدن فن است و صندلی را از زیر کسی کشیدن و خود جای اون نشستن و به هر قیمتی میان میدان رفتن و معرکه گرفتن اسمش میدان‌داری و ریش‌سفیدی.

اگر زورخانه داشتم

اگر زورخانه بود اینجا، یا من یک گوشه‌ای در شهر زورخانه داشتم، ضرب گرفته بودم و داشتم می‌خواندم، توی فکرم که چه کسی از کسان صاحب زنگ بود؟ برای چه کسی می‌شد زنگ زد؟ دستم می‌رفت برای شما به حرمت مردانگی و افتادگی‌ات زنگ بزنم؟ راستش را بگویم؟ نه. هیچ‌کسی صاحب زنگ نیست. زنگ زورخانه‌ها، زنگ پاتختی و زیرمیزی نیست. زنگ تختی‌هاست. زنگی است که زنگ زده و از خاطر رفته است. اگر زورخانه داشتم جلوی درش نمی‌نوشتم کسب مقام قهرمانی را به جناب... تبریک عرض می‌کنیم. به جای چنین تابلوهای مستعملی، با خط خوش می‌نوشتم «قهرمان زیاد داریم، خدایا یک پهلوان برسان.»

منتشرشده در صفحه‌ی ورزش، روزنامه‌ی روزگار، 17 دی 90، شماره‌ی 1605

به به دولت چه خوب است

2012-01-07T02:43:00.002+03:30

ما: آقا سیدممدرضا میرتاج‌الدینی، نماینده پارلمانی دولت، بیا چت کنیم.

میرتاج‌الدینی: آیا در کشوری که هر هفته شاهد افتتاح چندین کارخانه، واحد تولیدی، پروژه های ملی و استانی هستیم، سخن گفتن از رکود اقتصادی و وضعیت بحرانی انصاف است؟ <3 D <3 :

ما: اصلا انصاف نیست. در تکذیب تایید حرف شما باید بگویم اوضاع اقتصادی عجیبی داریم. تلویزیون را که روشن می‌کنی هی دارند کارخانه افتتاح می‌کنند. اما نمی‌دانم چطوری است هی کارگرها بی‌کار یا اخراج می‌شوند. بعید نیست کم کم تعداد کارخانه‌هایی که دولت افتتاح می‌کند از تعداد کارگران بیشتر می‌شود. لابد دوره‌ی بعد جانشین آقای احمدی‌نژاد شعار انتخاباتی‌اش می‌شود: «هر کارگر یک کارخانه.»

میرتاج‌الدینی: آیا در شرایطی که دولت <3 برای ایجاد اشتغال دو و نیم برابر بیش از تکلیف قانونی، خیز برداشته است می‌توان سخن از بحران و رکود اقتصادی زد؟ :D

ما: دولت گویا برای ایجاد شغل شش هفت سال است خیز برداشته است. این همه فشار بهش آسیب نزد؟ نگران شدیم اصلا. اصلا از قول ما بگویید دولت نیم‌خیز هم کند عیب ندارد که فشارش کم شود. مهم نیت است که نیت دولت خیر است خیز دولت هم خیر است. توی همین خیزهاست که کار تولید می‌شود. فقط بگویید چون خیلی وقت است خیز برداشته‌اند کار دست خودشان ندهند.

میرتاج‌الدینی: در شرایطی که هر هفته شاهد افتتاح هزاران واحد مسکن مهر <3 <3 در اقصی نقاط کشور هستیم...

ما: به نظرم یا نمی‌دانید هر هفته یعنی هر چند روز یک بار. یا نمی‌دانید هزاران یعنی چندتا. یا اقصی نقاط کشور جایی خارج از کشور است که توسط کشورهای دیگر برای مردمی دیگر خانه ساخته می‌شود منتها ما شاهدش هستیم.

میرتاج‌الدینی: مشکل مسکن حل شده...

ما: اخوی. این‌که ما خانه داشته باشیم معنی‌اش این است که مشکل مسکن خودمان حل شده. وقتی همه بتوانند راحت خانه بخرند و بتوانند راحت اجاره خانه بپردازند آن‌وقت می‌گویند مشکل مسکن حل شده. بله. پس بهتر است مسوولان موقع اظهار نظر بگویند: «مشکل مسکن ما حل شده. یا مشکل کار آقازاده حل شده.» :P باشه؟

میرتاج‌الدینی: دولت <3 برای کاهش نرخ ارز و کنترل نوسانات و تثبیت آن، برنامه های مختلفی دارد...

ما: به نظرم یک راه بیشتر نیست. با اتحادیه اروپا و آمریکا صحبت کنیم آن‌ها واحد پول‌شان را بکنند ریال. بعد ما واحد پول‌مان را می‌کنیم دلار و یورو. این‌طوری سه سوت، ارزش ریال از از دلار و یورو بیشتر می‌شود. این تنها راهش است.

میرتاج‌الدینی: ... این کار بزرگ اقتصادی را همین دولتی <3 که شما آن را به ضعف مدیریت اقتصادی متهم می کنید به اطمینان و جدیت عملیاتی کرده است.

ما: ببخشید. اینترنت قطع و وصل شد. گفتید دولت کار بزرگ کرده؟ :-o

میرتاج‌الدینی: بله. کار بزرگ کرده. همه هم دیدند و به آن اذعان دارند.

ما: اون‌وقت خیلی عذر می‌خوام این کار بزرگ را کجا کرده؟ :-o

میرتاج‌الدینی: هدفمندی یارانه‌ها را می‌گویم. شما متوجه کار به این بزرگی نشدید؟

ما: آهان! اون که بله. هم صداش آمد هم اثراتش را داریم می‌بینیم و حس می‌کنیم. اصلا این‌طور که شما می‌گویی وضعیت اقتصادی توپ توپه. همه چیز هم آرومه. همه‌مون هم خیلی خوشبختیم. پس ببخشید من به عنوان یک شهروند :P چرا حالم بده؟ احوالم بده؟ ضايع شدم با اون يكي ديدمت آواره شدم... من حالم بده... ئه. فکر کنم دیس‌کانکت شد. شاید هم بی‌بای گذاشت و رفت... :)

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 17 دی 90، شماره‌ی 1605

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

به من بگو چرا درد؟

2012-01-06T08:54:00.000+03:30

نام صفحه: به من نگو چرا

من تنها کسی هستم که به شما نمی‌گویم چرا، چون واقعا در اصل قضیه فرقی نمی‌کند چی چرا.

تاریخ درد

کسی درد را نمی‌شناخت و اصولا کسی نمی‌دانست چیزی به اسم درد وجود دارد. اولین بار چه کسی با درد رو به رو شد، در کجا و کی؟ اولین درد کجا آمد؟ آیا درد به دست آمد؟ یا دستاورد کسی بود؟ یا کسی دستش درد می‌کرد؟ در کل کجا اولین بار درد کجا بوده؟ آیا مردم عصر حجر درد داشتند؟ آیا انسان غارنشین هم بلد بود درد کند، درد بکشد، درد بدهد و درد بیاورد؟ (ما نمی‌دانیم.)

در سنگ‌نبشته‌هایی که در منطقه‌ی دور و بر بیستون به دست آمده می‌خوانیم: «دردد ددرد دررد دردر ددررد درردد درد درد.» استاد دکتر پشنگ خرم‌دره این نوشته را چنین ترجمه کردند: «درد داره.»

این سنگ‌نبشته که به فرهاد، عاشق اسطوره‌ای سرزمین ایران منسوب است (کارشناسان خط میخی این موضوع را تایید کرده‌اند که خط روی بیستون دستخط فرهاد است) نشان می‌دهد فرهاد با درد آشنا بوده. دکتر پشنگ خرم‌دره معتقد است: «فرهاد درد داشت. یک درد شیرین.» آیا فرهاد درد شیرین داشت؟ یا شیرین درد فرهاد؟ آیا درد فرهاد شیرین بود یا درد فرهاد شیرین بود؟ (ما نمی‌دانیم.)

نخستین درد

دانشمندان معتقدند برای نخستین بار این انسان غارنشین در آپارتمانی پنجاه متری در شهر بزرگی مثل تهران، شیراز، اصفهان، مشهد، تبریز یا سنندج بود که با درد روبه‌رو شد. (البته دانشمندان نمی‌توانند ثابت کنند شهروندی که در آپارتمان زندگی می‌کند و آبگرمکن، شوفاژ، در ریموت‌دار و کولر گازی دارد انسان غارنشین نیست. چرا؟ چون انسان غارنشین هیچ فرقی با شهروند امروزی در دنیای مدرن نداشته جز همین‌که آبگرمکن، شوفاژ، در ریموت‌دار و کولر گازی نداشته است.)

اما درد این انسان غارنشین در آپارتمانش چه بود؟ نمی‌دانید؟ آیا شما درد ندارید؟ آیا شما دوتا هستید؟ و خوشبخت؟ و دعوا نمی‌کنید؟ و توی سر و کله‌ی هم نمی‌زنید؟ و همه چیز گل و بلبل است؟ و حوصله‌ی عالم و آدم را دارید؟ و برای آینده‌تان نقشه‌ها دارید؟ بله؟ واقعا شما همچین آدمی هستید؟ وای بر من. شما یک خرده‌برژوای اجتماعی هستید. یعنی تنها نیستید و این تنها نبودن‌تان را می‌کنید در چشم دیگران و پز می‌دهید. از ما نیست کسی دوتا بلیط سینما بخرد و رستوران برود وقتی انسان غارنشین در همسایگی‌اش از تنهایی دردش می‌آید و کسی نیست با هم املت بخورند و سلطان قلب‌ها به صورت وی‌اچ‌اس ببیند. (خوب شد؟ دردتان آمد؟ خواستم کوفت‌تان بشود و این بی‌دردی‌تان را نکوبید توی سر دیگران.)

نظریه‌ی درد تنهایی و فقر اجتماعی

دکتر پشنگ خرم‌دره درباره‌ی این درد و درد تنهایی گفته است: «تنهایی در واقع توزیع ناعادلانه‌ی انسان برای انسان است که منجر به نوعی فقر اجتماعی می‌شود که به آن "تنهایی" می‌گوییم.»

همچنین درباره‌ی ریشه‌یابی درد تنهایی معتقد است: «این انسان‌های فقیر که از تنهایی رنج می‌برند غالبا خیلی بدبخت و بیچاره محسوب می‌شوند و آخرش هم گوشه‌ی خیابان در جوب، یا در اتاق‌شان زیر پتو و به وسیله‌ی گاز شهری از دنیا می‌روند.»

از طرفی دیدگاهی اجتماعی درباره‌ی درد تنهایی وجود دارد دال بر اینکه: «در ضمن همان‌طور که پولدارها به آدم‌های فقیر صدقه و انعام می‌دهند، دیده شده است که به آدم‌های تنها نیز صدقه داده می‌شود و گاهی حال و احوال آن‌ها را می‌پرسند.»

دانشمندان برای رهایی از درد تنهایی توصیه می‌کنند: «بهترین صدقه‌دادن به آدم‌های تنها، بغل کردن، بوس لپی و... است، تا برای یک لحظه هم شده آن‌ها طعم دوست داشتن را بچشند.»

درد اول

اولین بار وقتی طعم فقر را می‌چشیم دردمان می‌آید. به شرطی که قبل از آن یکی توی گوش‌مان نخوابانده باشند که گرسنگی از سرمان بپرد!

درد دوم

درد دوم درد عشق بود. بر خلاف عرفا که می‌گویند درد یکی است و آن درد عشق ما معتقدیم درد دوتاست. اول درد فقر و دوم درد عشق. منتها درد اول درد دوم را از یاد می‌برد. یعنی گرسنگی عاشقی را از سر می‌اندازد. در ادبیات عامه و فولکلوریک ما گفته شده است: «گشنگی نکشیده که عاشقی یادش بره.»

درد از لحاظ علوم مختلف

فیزیک: وقتی شما با یک جسم برخورد کنید دردتان می‌آید. اگر جسم سخت با شما برخورد کند دردتان نمی‌آید چون بیهوش می‌شوید.

ریاضی: در علم ریاضی درد وجود ندارد. برای اثبات وجود نداشتن درد در ریاضی می‌توانید از فرمول زیر استفاده کنید:

+ = -

شیمی: ‌در علم شیمی درد نداریم. بیشتر سوزش داریم. مثلا سوزش چشم. سوزش بینی. سوزش پوست. شیمی یک‌طوری است که آدم باهاش از نزدیک مواجه می‌شود (برخلاف فیزیک) دردش نمی‌آید می‌سوزد یک جاییش. همچنین در علم شیمی بر خلاف علم فیزیک درد منجر به بیهوشی نمی‌شود و اگر محصول به دست آمده برای نظافت خوب باشد می‌تواند همه چیز را با مدارک و شواهد پاک کند و – به قول عمران صلاحی – این محصول برای از بین بردن مو هم خوب است، مخصوصا موی دماغ.

درد از لحاظ فلسفی

فلسفه به ما ثابت می‌کند اگر انسان دردش نیاید قدر گاو نمی‌فهمد و اگر انسان بفهمد که قدر گاو نمی‌فهمد دردش می‌آید و می‌فهمد که دردش آمده پس انسان درد دارد پس هست.

جمله‌ی فلسفی: درد می‌کنم پس هستم.

کلمات و افعال دردی

درد: [ دَ ] (اِ) ۞ وجع. الم . تألم . هو ادراک المحسوس المنافی ، من حیث هو مناف . (یادداشت مرحوم دهخدا). درد، خبر یافتن است ازحال ناطبیعی . (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). رنج تن و رنج روح و رنج دل و آزار و وجع و الم . (ناظم الاطباء). رنج شدید عضوی یا عمومی که تحملش دشوار باشد. احساس نامطبوع ناشی از تحریک سخت انتها یا تنه ٔ عصب ، این احساس توسط عصب به مراکز شعوری مخ منتقل و درک می شود. (دائرةالمعارف فارسی) معرب آن نیز درد است ، گویند: ما دردک یا فلان ؟ أی ماخطبک ؛ کار و شأن و حال چیست و چه می کنی ؟ (از دزی ج 1 ص 432).

درد: [دَ رَ ] (ع مص ) بی دندان شدن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و صفت آن أدرد و درداء است . (از اقرب الموارد). || خشمگین و غضبناک شدن . (از ذیل اقرب الموارد از تاج العروس ).

درد:. [ دَ رِ ] (ع ص ) مرد خشمگین و غضبناک . (از ذیل اقرب الموارد از تاج ).

درد:. [ دُ ] (اِ) درده . دردی . هر کدورت که در چیزی رقیق ته نشین شود. آنچه ته نشنید از روغن و هر چیزرقیق و مایع و سایل . ناب از صفات اوست . و با لفظ خوردن و مکیدن مستعمل است. لا. لای . لِرد :

بس کن خاقانی از مطایبه زیرا
باطن او درد و ظاهرش همه صاف است .

خاقانی .

درد:. [ دَ ] (اِخ ) تخلص خواجه میر ابن خواجه محمدناصر (1133 - 1199 هَ . ق .). صوفی و شاعر ادب اردو. متولد دهلی.

درد داشتن: درد داشتن. راحت نبودن. زور آمدن به آدم.

درد آمدن: یک جایی به یک جایی خورده و آدم یک طوری می‌شود. به آن طور خاص می‌گویند درد آمدن.

دردت اومد؟: یعنی اول زده بعد ادب به خرج داده و می‌پرسد دردت آمد؟ که لابد اگر نیامده دوباره بزند.

دردت اومد؟: یعنی یک چیز کلفتی بار طرف کرده و طرف نفهمیده از کجا خورده. بعد می‌پرسد دردت اومد؟ یعنی شنیدن این حرف برایت سنگین بود؟ (نامردی است البته این کار. شما نکنید.)

سردرد: موقعی که آدم سرش برای کاری درد بکند می‌گویند. اصولا بعدا طرف از دماغش درمی‌آید و یک کتک مفصل هم باید بخورد. اما کو درس عبرت؟ الان شما سرت برای چی درد می‌کنه؟

دل‌درد: دل‌درد مربوط به نفخ و این مسائل است که متاسفانه با درد دل اشتباه گرفته می‌شود. خیلی وقت‌ها پیش می‌آید یکی می‌خواهد با آدم درد دل کند اما وقتی حرف می‌زند متوجه می‌شویم درد دل نبوده بلکه نوعی دل‌درد و نفخ بوده که با کلمات خالی شده است.

درد عشق: درد عشقی کشیده‌ام که مپرس! (شرط می‌بندم معنی این یکی را خوب بلدید.)

صاحب‌درد: به هر حال آدم صاحبخانه نباشد صاحب زمین نباشد صاحب کار نباشد صاحب آینده نباشد باید صاحب یک چیزی باشد دیگر. به این برابری اجتماعی می‌گویند صاحب‌درد! (طفلک)

همدرد: دوستی که به زور می‌خواهد از مشکل شما با خبر شود و می‌گوید من همدردتم رفیق. بگو. بگو. خودت رو بریز بیرون. (و این دوست اصولا به روح اعتقاد ندارد.)

امثال دردی

از درد لاعلاجی به خرمی گویند خان باجی . (امثال و حکم ).

خدا درد را به اندازه ٔ طاقت می دهد . (امثال و حکم ).

خدا درد را به دوستان می دهد . (امثال و حکم دهخدا).

درد خروار می آید مثقال می رود . (امثال وحکم ).
درد را پیش دردمند بگو . (امثال و حکم ).

درد کوه را آب می کند . (امثال و حکم ).

درد کوه می آید مو می رود . (امثال و حکم ).

هرچه دیه گوید از درد گیه گوید ، گویا در لهجه ٔ لران دیه به معنی دایه و گیه به معنی شکم باشد، نظیر کچل چه گفت ؟ وای سرم . (امثال و حکم ).

سری که درد نمی‌کند دستمال نمی‌بندند.

این بخش لغتنامه‌ی ما به خاطر غلط چاپی و درد زیاد حذف شد.

درد ادبی

تو دانسته ای درد و تیمار من

ز بهر تو با شاه پیکار من

فردوسی .

مثل زنند کرا سر بزرگ ، درد بزرگ

مثل درست خمار از می است و می ز خمار.

ابوحنیفه ٔ اسکافی

مثل نان فطیر است هجا بی دشنام

مرد را درد شکم خیزد از نان فطیر.

سوزنی

منم بیمار و نالان زین شب تار

که در شب بیش باشد درد بیمار.

از منظومه ویس و رامین

پیش از این بحر به دل عقده ٔ گرداب نداشت
درد از گریه ٔ من در دل عمّان پیچید.

صائب

آرزوی دردی

امیدوارم هیچ‌وقت دردتان نیاید و کسی از حرف شما یا به خاطر شما دردش نگیرد.

در پایان به من بگو چرا درد؟

من به شما نمی‌گویم چرا درد را توضیح دادیم. همان اول که گفتم نمی‌گویم چرا.

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

منتشرشده در هفته‌نامه‌ی چلچراغ، صفحه‌ی "به من نگو چرا"، شماره‌ی 456.

مهره‌دارن وارد می‌شوند

2012-01-05T03:05:00.000+03:30

ما: آقا شجونی بیا چت کنیم.

جعفر شجونی: عده‌ای می‌خواهند از نام و تابلوی گفتمان اصولگرایی سوء استفاده کنند.

ما: جامعه می‌بینی به کجا رفته؟ به کجا رسیده‌ایم جعفر آقا؟ واقعا ها. الان از همه چیز سوءاستفاده می‌کنند. حتا از اصول‌گراها. آدم امنیت ندارد.

جعفر شجونی: گفتم از نام و تابلوی گفتمان اصولگرایی.

ما: اول این‌که همین واژه‌ی گفتمان سندش خورده به نام اصلاح‌طلبی. دوم این‌که گفتمان اصولگرایی یعنی چی؟ آدم چطوری اصول را بگراید اما گفتمان کند؟ اصول را گراییدن که دیگر گفت‌وگو ندارد.

جعفر شجونی: گفتم تابلوی...

ما: این‌که اصولگرایی تابلو است را فهمیدیم. با این بخشش مشکلی نداریم.

جعفر شجونی: افراد جریان انحرافی اگر وارد مجلس شوند نقاب اصولگرایی را بر می‌دارند و چهره واقعی خود را نشان می‌دهند.

ما: یعنی نقاب را بردارند و شفاف‌سازی کنند، بد است؟

جعفر شجونی: بله.

ما: ما نفهمیدم چی شد. یعنی آدم قبل از این‌که وارد مجلس بشود باید نقاب بزند وقتی هم وارد مجلس شد نقابش را برندارد؟ یعنی نماینده نباید چهره واقعی خود را نشان دهد؟ یعنی همین طوری که هست خوب است؟

جعفر شجونی: برای نامزدی مجلس باید افرادی که امتحان خود را به انقلاب پس داده‌اند به ملت معرفی کرد.

ما: باز هم نفهمیدیم. انقلاب مگر امتحان گرفت؟ کی گرفت؟ کی برگزار کرد کی تصحیح کرد کی نتایج اعلام شد؟ بعد هم امتحان را می‌گیرند، پس نمی‌دهند.

جعفر شجونی: بدون شک مهره‌های جریان انحرافی و فتنه از سوی شورای نگهبان رد صلاحیت می‌شوند.

ما: فتنه که مهره ندارد. بعد هم مگر پیچ و مهره است که هی جریان انحرافی را می‌بندید به فتنه؟ این سوا. اون سوا.

جعفر شجونی: جریان انحرافی چی؟ مهره ندارد؟

ما: جریان انحرافی اساسا جزو مهره‌داران است.

جعفر شجونی: چرا دشمن چشم دیدن آقای جنتی را ندارد؟

ما: واقعا ها. ما چهارتا جواب به ذهن‌مان رسید. الف- دشمن دشمنی دارد. ب- دشمن چشم ندارد. پ- دشمن حسودی‌اش می‌شود و دارد از این حسادت می‌ترکد که ما آقای جنتی داریم و آن‌ها ندارند. ت- دشمن که هیچی. هیچ کس نمی‌تواند به آفتاب چشم بدوزد.

جعفر شجونی: به نظر من که همه‌ی موارد درست است.

ما: باشه. آقا شجونی باز هم بیا با هم چت کنیم. فعلا بای.

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 15 دی 90، شماره‌ی 1604

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

من فیلتر شدم پس هستم

2012-01-04T11:16:00.001+03:30

اکبر هـ . ر: فیلترشکن داری؟
ما: آقا ما با اسم مستعارها چت نمی‌کنیم. همین‌طوری با آدم حقیقی حرف می‌زنیم بعد می‌فهمیم طرف حقوقی بوده . "اکبر هر" یعنی چی؟ هر چی؟ یعنی این‌قدر جهان‌شمول که هر چی باشد فرق ندارد؟ یا یعنی هر را از بر تشخص می‌دهی؟ یا چی؟
اکبر هـ . ر: فیلترشکن می‌خواهم. اذیت نکن. داری؟
ما: شما؟
اکبر هـ . ر: من اکبر هاشمی رفسنجانی هستم. سلام علیکم.
ما: من باور نمی‌کنم. حتما نفوذی هستی یا هکر که ایمیل اکبرآقا را هک کردی.
اکبر هـ . ر: بابا جان من اکبر هاشمی رفنسجانی هستم. باور نمی‌کنی بیا ویس‌چت حرف بزنیم.
ما: خب باور کردیم آقای هاشمی. شما چرا مستعار شدید با این حال‌تون؟ واقعا توقع مستعار نداشتیم. خانواده چطورند؟
اکبر هـ . ر: سلام می‌رسانند. فیلترشکن داری؟
ما: فائزه خانوم چطورند؟
اکبر هـ . ر: رفته بودم ناهار و استراحت. زنگ زدم به فائزه. گفتم لیوان آب دستش است بگذارد زمین بیاید گفت نمی‌تواند. گفتم چرا؟ گفت باید آب خنک بخورد آب خنک را هم تا نخوری نمی‌توانی لیوانش را زمین بگذاری. متوجه شدم تازگی‌ها در مصرف آب صرفه‌جویی نمی‌شود. یادمان باشد تذکر بدهم. آن‌موقع آب سهمیه‌بندی بود خوب بود. همه آب خنک می‌خوردند اما با هم می‌خوردند.

فیلتر شدم رفت
اینترنت قطع و وصل شد. زور زدیم تا دوباره کانکت شویم. آف‌لاین گذاشته بود «فیلترشکن داری؟»
گفتم: فیلترشکن؟ آقا کدام سایت می‌خواهید بروید مگر؟ خدایی نکرده از آن سایت‌ها؟ یا زبانم لال از این سایت‌ها؟

آن‌لاین بود. اما چراغ چتش را خاموش کرده بود و داشت با چراغ خاموش حرکت می‌کرد. نوشت: فیلترشکن داری؟
ما: نکند می‌خواهید بروید فیس‌بوک و لایک کنید؟ البته ماندم آن چیست که شما بخواهید لایکش کنید.
اکبر هـ . ر: می‌خواهم سایت خودم را باز کنم. یک خاطره‌ی جدید نوشتم از قدیم. ردخور ندارد.
ما: وا. به حق چیزهای ندیده. آقا جدی جدی شما هم فیلتر شدی؟ یعنی شما هم؟
اکبر هـ . ر: بله. یک فیلسوف خارجی که البته فیلسوف‌های خارجی اکثر حرف‌هاشان غلط است، می‌گوید: «من فیلتر شدم پس هستم.»
ما: فیلتر که چیزی نیست. ایگنور نشوی.
اکبر هـ . ر: بله.
ما: عجب حکایتی شده. یک زمانی آدم این‌قدر تریبون دارد نمی‌داند از کجا حرف بزند. بعد از یک مدت نمی‌داند این‌قدر تریبون دارد حرف از چی بزند. بعد که می‌خواهد واقعا حرف بزند می‌بیند نه تریبون دارد نه تلویزیون نه سایت. سخته؟ نه؟
اکبر هـ . ر: بله. سخته. فیلترشکن داری؟
ما: آقا فیلتر شدی یعنی واقعا؟
اکبر هـ . ر: بله. زنگ زدند دفتر. محسن گوشی را برداشت. من رفته بودم برای ناهار و استراحت. وقتی برگشتم دیدم محسن آشفته است. گفتم: «چی شده بابا؟» گفت: «یکی زنگ زد گفت یکی زنگ زده گفته دیگر به سایت شما سرویس ندیم. گفتم از کجا زدند؟ دوتا فوت کرد و بعد تندی قطع کرد.» به محسن دلداری دادم. دوتا مساله بود که مساله اول حسن داشت مساله دوم بهت. مساله اول این بود که می‌خواهند سرویس ندهند. این خودش حسن است. چون اگر بخواهند سرویس بدهند یا حتا سرویس کنند، سایت را، خوب نیست. مساله دوم این بود که کی زنگ زده؟
ما: یعنی کی زنگ زده؟
اکبر هـ . ر: یعنی کی زنگ زده؟
ما: از من می‌پرسید؟ یک موقع همه از شما می‌پرسیدند.
اکبر هـ . ر: فیلترشکن داری؟
ما: آقا به نظرم بی‌خیال سایت شوید. فیلتر یک طور حصر اینترنتی است آدم نه می‌تواند جایی برود نه کسی می‌تواند پیش آدم بیاید.
اکبر هـ . ر: فیلترشکن داری؟
ما: آقا الان چک کردم فیلتر که هستید هیچی کلا پکانده شده سایت و رفته هوا. هیچ اثری ازش باقی نیست. یعنی انگار از اساس نبودید. به نظرم یک وبلاگ با اسم مستعار، مثلا همین اکبر هر، توی بلاگفا یا وردپرس یا بلاگ‌اسپات باز کنید. من می‌گویم بچه‌ها لینک‌تان کنند که کلیک‌خور و خواننده‌هاتان زیاد شود. البته الان که دیگر تریبون و تلویزیون و سایت و وبلاگ ندارید فکر کنم کم کم باید فعالیت‌تان را با اسم مستعار در کامنت‌دانی وبلاگ‌های دیگر شروع کنید. بمیرم الهی. یاد فامیل‌مان افتادم. او یک بازاری گردن‌کلفت بود که نفهمید از کجا خورد و ورشکسته شد الان تراکت پخش می‌کند توی میدان انقلاب.‏
اکبر هـ . ر: وجدانی به روح اعتقاد داری؟
ما: :|‏

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 14دی 90، شماره‌ی 1603

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

سر انحرافی بالا نیامد

2012-01-03T13:12:00.000+03:30

کرم انحرافی

امروز می‌خواستیم اولین چت‌مان را با یکی از سران جریان انحرافی منتشر کنیم که هر کاری کردیم بالا نیامد، نه اینترنت نه آن سر انحرافی. یکی دوبار هم تلاش کردیم که متاسفانه نصفه بالا آمد. جریان انحرافی همین‌طوری نصفش زیر زمین است نصفش توی پستو نصفش توی جیب نصفش توی قوطی نصفش توی حقه نصفش توی صندوق و صدالبته نصفش توی رمل و اسطرلاب. یعنی کلا طوری شده که تا چند وقت دیگر سیب که بخوری کرم داشته باشد کرمش را منتسب می‌کنند به جریان انحرافی. حالا شما هی بیا بگو کرم از خود درخت است. چه فایده؟

رانندگی انحرافی

بعد ما درست متوجه نشده بودیم آن نصفه‌ای که بالا آمده و لود شده بود سر جریان انحرافی است یا ته‌اش یا وسطش. برای همین دیدیم الان شما گردش به چپ کنی می‌شوی جریان انحرافی و پلاکت را می‌کنند، گردش به راست کنی می‌شوی سد معبر و شب را می‌خوابانندت توی پارکینگ، بدبختی اینجاست راه خودت را هم بروی می‌گویند داری عبور از خط عابر پیاده و سواره می‌کنی. و محکم گارد ریل می‌آید و می‌کوبد به شما تا جلوت را نگه دارد. خیلی پیچیده است. برای همین تصمیم گرفتیم با سر و ته و وسط این جریان فعلا چت نکنیم تا تکلیفش را مشخص کند.

زحمتکشان تشکر تشکر

همین‌جا رسما از زحمت‌کشانی که زحمت می‌کشند سرعت اینترنت کم شود خواهش می‌کنیم زحمت نکشند ما راضی به زحمت‌شان نیستیم در کل زحمت را کم کنند بگذارند ما به کارمان برسیم ممنون می‌شویم.‏

منتشرشده در ستون "بیا چت کنیم"، روزنامه‌ی روزگار، 13 دی 90، شماره‌ی 1602

(طنزها را همان‌طور که در مطبوعات منتشر می‌شود، با حذف و تعدیل، در وبلاگ بازنشر می‌کنم.)

پنجره زودتر می‌میرد نامزد جایزه‌ی رمان متفاوت واو

2012-01-02T12:40:00.001+03:30

اولین مرحله داوری هشتمین دوره‌ جايزه ادبی «واو» به پايان رسيد. به گزارش بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، فائزه شاکري - دبير جايزه ادبي «واو» - با اعلام اين خبر، افزود: داوران مرحله اول اين جايزه پس از بررسي و داوري 51 رمان و داستان بلند پنچ اثر را به عنوان نامزدهاي عنوان بهترين رمان متفاوت سال اعلام کردند که به ترتيب الفبايي عبارت‌اند از:‏

«آتش به اختيار» (محمدرضا بايرامي - کتاب نيستان)، «بايد بروم» (محمدهاشم اکبرياني - چشمه)، «پنجره زودتر مي‌ميرد» (پوريا عالمي - علم)، «خنده‌ي شغال» (وحيد پاک‌طينت - چشمه)، «قانون قبيله‌ي پدري» (محمد هنرمند - نگيما) و «مهبوط» (مرتضي فخري - افراز).»‏

+ پنجره زودتر می‌میرد نامزد جایزه‌ی گلشیری

+ درباره‌ی کتاب

چیز کوچکی به نام بی‌حواسی و فاجعه‌ی بزرگ

2012-01-02T03:01:00.000+03:30

اگر اینجا دریا بود کشتی‌هام غرق شده بود اگر صحرا کاروان را با شترهاش برده بودند اگر کوه بهمن آمده بود روی این کلبه‌ی کوچک اگر بم بود زلزله آمده بود و الان عکس من شبیه عکس مردی بود از پشت سر که دو کودک مرده‌اش را بغل گرفته و نمی‌داند چه خاکی به سرش بریزد اگر بیدگنه بود جای من را در گوگل‌مپ یک حفره‌ی بزرگ پر کرده بود اگر تاریخ بود چنگیزخان تاریخش را عقب کشیده بود اگر جغرافیا بود چنان خشکسالی بود که به دمشق اگر مجنون بود خودش صیاد آهو بود جای آنکه ناجی‌اش باشد اگر ریاضیات بود هندسه بود تهی بود از هر طرف که نگاه می‌کردی اگر جامعه بود زیر خط غم بود جایی پایین‌تر از خط فقر اگر خیابان ولیعصر بود زمستان بود سرد بود تا صبح برف بود اگر ایستگاه قطار بود قطار رفته بود و واگن‌هاش را یادش رفته بود دنبال خودش راه بیندازد و ببرد و ما هاج و واج مانده بودیم با بلیط های یک‌طرفه در دست اگر هواپیما بود که تا حالا سقوط کرده بود پیش از آنکه بسته‌ی شکر را باز کرده باشی و در چای بعد از شام ریخته باشی تا زندگی به کامت شیرین شود اگر...

این مصیب تمام که نمی‌شود اگر نباشی یا اگر تو باشی و من حواسم نباشد که هنوز کشتی‌هام غرق نشده شتر را با بارش نبرده‌اند بم زلزله نیامده تهران نلرزیده چنگیز ساعتش خوابیده پایش شکسته حمله نمی‌کند باران می‌بارد باران می‌بارد و آهو جست و خیز می‌کند در دشت جای تو تهی نیست و بالای خط غم شادی است و خیابان ولیعصر را آذین بسته‌اند دوباره و تا صبح برف نمی‌بارد و قطار دارد سوت می‌زند که جا نمانیم و هواپیما با این‌که چرخش باز نشده برای اولین‌بار در تاریخ این سرزمین به زمین نشسته است و خون از دماغ کسی نیامده. فکر کن اگر بودی و حواسم بود انگارسوار آن هواپیما بودیم شکر را در چای ریخته بودیم و آب هم در دل‌مان تکان نمی‌خورد...

این مصیبت تمام که نمی‌شود اگر نباشی یا اگر حواس من نباشد. بی‌حواسی باز کار دست من ندهد؟ روی دست‌مان نماند بلیت‌های این قطار بی لوکوموتیو. بی‌حواسی دارد کار دستم می‌دهد. ساعت چند است؟ این کدام پرواز است؟ این کدام خیابان ولیعصر؟ بی‌حواسی دارد کار دستم می‌دهد. می‌ترسم اسم من را که در گوگل‌مپ جست‌وجو کنی باز در بم زلزله شود چیزی در تهران منفجر شود و زیر بهمن یازدهم دی ماه بمانم. می‌شود این‌قدر دیر شود یعنی؟ که بخوابی بیدار شوی ببینی هنوز خوابی. نگو چیزی نیست. نگو این‌ها که چیزی نیست... چیزی هست... چیزی هست... نگاه این بی‌حواسی دارد کار دستم می‌دهد. روی دست‌مان نماند این بسته‌ی هنوز بازنشده‌ی شکر... این‌بار شاید خلبان دیگری به ما خیر مقدم بگوید که با چرخ باز هم نتواند بنشیند بیا پیش از این‌که تمام شویم آغاز کنیم و دست هم را بگیریم.

+ چیزها

+ چیزی از سال‌ها قبل برای سال‌ها بعد
+ چیزهای ترسناک
+ اما و اگرهای دوست داشتن و دوست داشته شدن هم چیزی نیست
+ چیزهای کوچک
+ این هم چیزی نیست
+ واقعا چیزی نیست؟
+ چیزی نیست؟